H ηρεμία πριν την καταιγίδα

15/04/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Ήσυχα πέρασε η εβδομάδα. Χωρίς ματς πέρα από την αποτυχημένη εμφάνιση της ΑΕΚ στην Ισπανία, όλα κύλησαν ήρεμα, χωρίς τύμπανα πολέμου, χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον στο ρεπορτάζ των ημερών.

Κι όμως αυτές οι ημέρες πριν την επανέναρξη των πλέι-οφ ήταν οι πιο κρίσιμες και προετοιμάζουν το έδαφος για το φινάλε. Που ίσως να είναι πρόωρο, τουλάχιστον στην μάχη για την πρωτιά. Έγραφα από την περασμένη εβδομάδα πως οι δύο πρώτες αγωνιστικές της διαδικασίας θα κρίνουν πολλά. Ό,τι συνέβη στην καθημερινότητα των ομάδων μέσα σε πασχαλινά ρεπό αυτές τις ημέρες θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το τι θα δούμε την προσεχή Κυριακή.

Μην μου πείτε πως δεν άλλαξε η ισορροπία άμεσα μετά την 1η αγωνιστική των πλέι-οφ, εύκολα μπορεί να δεί κανείς πως η ΑΕΚ βρίσκεται ήδη σε πλεονεκτική θέση και μπορεί να την ενισχύσει άμεσα και να γίνει αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τίτλο.

Αρχικά έχει ένα ματς για τον χαρακτήρα της, για το γόητρο και θέλει μια καλή προσπάθεια ακόμα και για απλή νίκη στο δεύτερο ματς με τη Βαγιεκάνο, τρείς μέρες μετά περιμένει τον ΠΑΟΚ και -δύο ή τρείς ώρες αργότερα (υπάρχει ενδεχόμενο το ΑΕΚ-ΠΑΟΚ να ξεκινήσει τελικά στις 7 κι όχι στις 6)- ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό.

Κάντε τα μαθηματικά.

Την ΑΕΚ την είδαμε, τι έκαναν οι δύο άλλοι μνηστήρες αυτές τις μέρες;

Αρχικά, δυό λόγια για τη φτωχή εμφάνιση της ΑΕΚ απέναντι στη Βαγιεκάνο. Ξέραμε πως είναι μέγα ερωτηματικό ο χειρισμός της ομάδας με τα δύο “καρπούζια κάτω από τη μασχάλη” ταυτόχρονα, εντός κι εκτός συνόρων. Δεν πήρε καλό βαθμό.

Εννοείται πως και ο κόουτς έχει σημαντική ευθύνη. Η δικαιολογία πάντως πως η ομάδα είναι “άψητη” σε τέτοιες συνθήκες έχει μεγάλη δόση αλήθειας. Πέρα από τα αγωνιστικά “κουσούρια” που εμφάνισε, αυτό που πραγματικά προβλημάτισε είναι πως  η ΑΕΚ εμφανίστηκε με μια άνεση, μια έπαρση απέναντι στην Ισπανική ομάδα και αυτό την έκανε απρόσεκτη, επιπόλαια και στην ουσία απλά αφελή. Πήρε ένα καλό μάθημα για το πως πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα με μεγάλες φιλοδοξίες και τι πρέπει πρωτίστως να αποφεύγει.

Ναι, μπορείς να χάσεις, αλλά ποτέ δεν πρέπει να κάνεις “εκπτώσεις” στην ένταση, στο πάθος, στην αυτοσυγκέντρωση και πάνω απ’ όλα στο να σέβεσαι οποιονδήποτε αντίπαλο. Είχαμε δει και άλλες φορές φέτος την Ένωση να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο και κάθε φορά την πλήρωσε με αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι κάτι που πρέπει να διορθώσει αν θέλει να συνεχίσει στο δρόμο της αυτοβελτίωσης. Πρώτο ζητούμενο την Πέμπτη λοιπόν να επανέλθει με μια σοβαρή και καλή εμφάνιση και ό,τι βγει. Είναι πρόβλημα γι’ αυτήν ο χειρισμός των δύο στόχων και των έξτρα παιχνιδιών, κάποιοι παίκτες δε βγαίνουν από την ενδεκάδα και “τραβάνε όλο το κουπί”.

Πολύ σπάνια όμως ο δρόμος προς την κορυφή είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Κι επειδή είναι νέα ομάδα φτιαγμένη πριν δέκα μήνες, είναι λογικό να υπάρχουν και αμφιβολίες…

Πάμε στους “μνηστήρες”. Στον ΠΑΟΚ μέρα με την μέρα υπάρχει κέρδος όσο ανεβαίνει η συγκέντρωση στην ομάδα μετά και το νέο εξωαγωνιστικό “χτύπημα” με τον πατέρα του προπονητή. Τι να πούμε, η ζωή συνεχίζεται, ο θάνατος είναι μέρος της. Νομίζω πως ο ΠΑΟΚ θα εμφανιστεί σίγουρα βελτιωμένος και άμεσα στη Νέα Φιλαδέλφεια σε ματς που θα πρέπει να το κερδίσει για να μπει ξανά για τα καλά στην κούρσα του τίτλου.

Το πιο θετικό, που θα βελτιώσει την ομάδα σε αγωνιστικό και ψυχολογικό επίπεδο, είναι η επιστροφή των απόντων. Μειτέ και Κένι είναι έτοιμοι να επιστρέψουν, ο Ζίφκοβιτς ίσως να μην είναι έτοιμος την προσεχή Κυριακή.

Να ξέρετε, το ρεπορτάζ σε τέτοια θέματα είναι πολύ δύσκολο καθώς στο δικέφαλο του Βορρά δεν βγάζουν λεπτομέρειες για την κατάσταση των τραυματιών, μια τακτική μυστικότητας που διαρκεί όλη τη φετινή σεζόν. Είναι κι ένας από τους λόγους που με βλεπετε να στέκομαι συχνά στο ρόλο του ιατρικού τιμ του οποίου η λειτουργία έχει δημιουργήσει ερωτηματικά.

Εκεί που δεν μπορώ να προβλέψω είναι αν οι κομβικοί απόντες του προηγούμενου μήνα γυρίσουν και σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Ο ΠΑΟΚ ρόλαρε άριστα για σημαντικό χρονικό διάστημα όσο οι “στυλοβάτες” του συστήματος Λουτσέσκου ήταν υγιείς.

Προσωπικά πιστεύω και το έχω ξαναπεί, ο πλήρης ΠΑΟΚ είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα -έστω και οριακά-, η τριάδα Ζίφκοβιτς/Τάισον/ Κωνσταντέλιας δεν υπάρχει σε καμία άλλη ομάδα και ο Μεϊτέ που είδαμε φέτος, μέχρι να τραυματιστεί, το καλύτερο “6” μακράν στη φετινή Σούπερλιγκ.

Η κόντρα δικεφάλων θα επηρεάσει άμεσα και το επόμενο χρονικά ματς της Κυριακής και το τελευταίο ντέρμπι αιωνίων που θα διεξαχθεί στην Λεωφόρο. Σκεφτείτε μόνο τον Ολυμπιακό της ευάλωτης ψυχολογίας. Οι ερυθρόλευκοι σίγουρα δεν θέλουν νίκη της ΑΕΚ. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως το αποτέλεσμα του ΑΕΚ-ΠΑΟΚ θα επηρεάσει άμεσα το πως θα εμφανιστεί σε αυτό το ματς χωρίς αύριο.

Συνεχίζω να πιστεύω πως ο Μεντιλίμπαρ πρέπει να “ανακατέψει την τράπουλα”. Ακούγεται πως είναι έτοιμος να κάνει κάτι που δεν έχουμε δει καθόλου, να βάλει από την αρχή τον Γιαζίτσι σε ρόλο 10αριού πίσω από το φορ. Αν δεν το δω, δεν θα το πιστέψω. Κατ’ εμε, είναι η απόλυτα ενδεδειγμένη εναλλακτική και το χρεώνω ήδη στον κόουτς που δεν την έχει καν δοκιμάσει.

Επειδή σε τέτοιες περιστάσεις, παίζει τεράστιο ρόλο και η ψυχολογία, μια τέτοια κίνηση μπορεί σίγουρα να βοηθήσει και σε αυτό το επίπεδο πέρα από το αμιγώς αγωνιστικό, να δώσει μια έξτρα ώθηση, όλοι οι φίλοι του Ολυμπιακού θέλουν να δουν κάτι καινούργιο στην επιθετική λειτουργία της ομάδας.

Αμφιβάλλω κατά πόσον αυτή την στιγμή πιστεύουν πραγματικά στον τίτλο οι περσινοί πρωταθλητές, φαίνονται να βρίσκονται πολύ χαμηλά τόσο στο αγωνιστικό όσο και στο ψυχολογικό κομμάτι. Την Κυριακή έχει την τελευταία του ευκαιρία να σώσει τη χρονιά και να συνεχίσει, ακόμα και για τη 2η προνομιούχο θέση που δίνει τη συμμετοχή στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Είναι η ώρα για ρίσκο, είναι η ώρα για κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν ακόμα και τώρα περιθώρια να παραδεχτεί ο Βάσκος προπονητής πως το πλάνο απέτυχε να δώσει αυτό που χρειάζεται η ομάδα στα ματς εντός των τειχών, υπάρχουν ακόμα ματς για διόρθωση, ακόμα και σε επίπεδο εντυπώσεων. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η επιθετική αφλογιστία, εντελώς παράταιρη με το χαρακτήρα και το DNA της ομάδας.

Και δεν θα αμελώ να θυμίζω πόσο σημαντική θα είναι -και- η δεύτερη θέση και πόσο καταστροφική η τρίτη…

Πρωταθλήτριες στην ποδοσφαιρική αφέλεια οι Λίβερπουλ και Μπαρτσελόνα

Κρίμα τόσο ιστορικές, τόσο πλούσιες, τόσο λαοφιλείς ομάδες να κάνουν ασυγχώρητα λάθη στρατηγικής, σε επίπεδο τακτικής και κατ΄επέκταση στην μεταγραφική τους πολιτική.

Από το ξεκίνημα της σεζόν τόνισα τα κακώς κείμενα, δεν έρχομαι τώρα σαν μετά Χριστόν προφήτης. Και θα το ξαναπώ, καμία, μα καμία, ομάδα δεν κέρδισε τα μεγάλα τρόπαια σε οποιοδήποτε ομαδικό άθλημα χωρίς να δίνει σημασία στην αμυντική της λειτουργία.

Μέχρι και στο ΝΒΑ, το πιο showtime πρωτάθλημα στον κόσμο, τον τίτλο θα τον πάρει στο τέλος η άμυνα περισσότερο από την επίθεση, σε ματς που λήγουν 120-110, το παθητικό των 110 δίνει τη νίκη, όχι το ενεργητικό των 120 πόντων. Καθ΄ υπερβολή, θα το έπαιρνε ο Τζόρνταν χωρίς τον Ρόντμαν ή ο Κάρι χωρίς τον Γκριν; Σίγουρος δεν είμαι.

Στην Λίβερπουλ βέβαια πρόκειται για καθαρή αστοχία στον μεταγραφικό σχεδιασμό πέρυσι το καλοκαίρι. Ξοδεύτηκαν αλόγιστα ποσά για την ενίσχυση στην επίθεση, ο Ισάκ τραυματίστηκε, ο Εκιτίκε δεν είναι “αυτόφωτος” παίκτης, ο Βιρτς τα βρήκε σκούρα στην απαιτητική Πρέμιερ Λιγκ, όλοι τους κόστισαν περισσότερα λεφτά απ’ ότι αξίζουν. Προϋπήρχαν ο Χάκπο που παραγκωνίστηκε, ο Κιέζα που εξαφανίστηκε, ο Σαλάχ που “χαλάστηκε” και φεύγει.

Για την άμυνα δεν ενδιαφέρθηκαν στιγμή, φρόντισαν μάλιστα να δώσουν στην Λεβερκούζεν τον ιδιαίτερα ανερχόμενο και ελπιδοφόρο Κουάνσα για να πάρουν από εκεί (μαζί με τον Βιρτς) και τον λίγο για πλάγιο μπακ σε αμυντική τετράδα Φρίμπονγκ, ενώ πήραν και τον μέτριο Κέρκεζ για αριστερό μπάκ.

Η αφέλεια πήγε σε άλλο επίπεδο και με την ιδέα του κόουτς Σλοτ για σχεδόν όλο το πρώτο μισό της σεζόν να παίζει χωρίς αμυντικό μέσο και ταυτόχρονα να ταλαιπωρεί τον εξαιρετικό φέτος (“σαν τη μύγα μέσα στο γάλα”) Ζομποσλάι που έπαιξε μέχρι πλάγιο μπακ!

Εγκλήματα. Οκ, ο Σλοτ θα φύγει αλλά οι κόκκινοι πήγαν πολλά βήματα πίσω και μάλιστα σε μια χρονιά που είχαν να διαχειριστούν πολλά χρήματα. Πλήρης αποτυχία.

Της Μπαρτσελόνα το πρόβλημα είναι ίδιο αλλά και διαφορετικό. Δεν είναι πως οι μπλαουγκράνα ξόδεψαν χρήματα για την ενίσχυσή τους και ξέχασαν την άμυνα. Αμέλησαν τη βελτίωση της αμυντικής τους λειτουργίας καθαρά λόγω του προπονητή τους.

Ο Φλικ τα ίδια έκανε και στην Μπάγερν, έκανε “παρέλαση” στην Μπουντεσλίγκα (σύνηθες για τους Βαυαρούς κι όχι κατόρθωμα) αλλά στο Τσάμπιονς Λιγκ αποκλειόταν εύκολα από την πρώτη καλή ομάδα που βρισκόταν μπροστά της.

Είναι διαφορετικές οι περιπτώσεις επειδή νομίζω πως η επιλογή του συγκεκριμένου προπονητή ήταν συνειδητή από την Καταλανική διοίκηση, η Μπαρτσελόνα θα παίζει μόνο επίθεση.

Από πέρυσι φάνηκε η ασυγχώρητη αγωνιστική αφέλεια στο ματς με την Ίντερ στο Μιλάνο, όπου η Μπάρτσα ανατρέπει το αποτέλεσμα του πρώτου ματς αλλά αδυνατεί να κρατήσει ότι δημιούργησε με μεγάλο κόπο και προσπάθεια βγαίνοντας στις καθυστερήσεις του ματς να πρεσάρει στην μεσαία γραμμή, όπως κάνει πάντα. Το πλήρωσε. Μυαλό δεν έβαλε όμως.

Κατά τη γνώμη μου η φετινή Ατλέτικο Μαδρίτης απέχει πολύ ποιοτικά, αλλά ταυτόχρονα υπερέχει πολύ σε εξυπνάδα και κυνικότητα σε επίπεδο τακτικής. Και στα κρίσιμα ματς λεπτών ισορροπιών αυτά δίνουν τη νίκη, δίνουν την πρόκριση, σχεδόν πάντα. Μας αρέσει το επιθετικό ποδόσφαιρο, καμία αμφιβολία, καμία αντίρρηση.

Αλλά όταν μιλάμε για τέτοια κλαμπ, η τροπαιοθήκη είναι τα πάντα. Θα πάρει το πρωτάθλημα απέναντι στην μέτρια φέτος Ρεάλ (η Ατλέτικο τερματίζει καμιά εικοσαριά πόντους πίσω παρεμπιπτόντως…) αλλά στο μεγάλο στόχο του Τσάμπιονς Λιγκ απέτυχε παταγωδώς πάλι.

Η Μπουντεσλίγκα πρωτοπορεί και ανοίγει την πόρτα ξανά στις γυναίκες πρώτη απ΄ όλους

Στο δρόμο που χάραξε η Μπιμπιάνα Στάινχαους, η πρώτη γυναίκα διαιτήτρια που σφύριξε σε μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, μπήκε αυτές τις μέρες η Μαρί Λουίζ Έτα. Με θητεία στην Ουνιόν Βερολίνου αρχικά ως βοηθός, κοούτσαρε την ανδρική ομάδα σε τρία παιχνίδια όταν ο πρώτος προπονητής ήταν τιμωρημένος πέρυσι και φέτος της δόθηκε ο πρώτος ρόλος στους Βερολινέζους ως το τέλος της σεζόν.

Θυμάμαι όταν ξεκίνησε η αγαπημένη “Μπίμπι” να σφυρίζει στην Μπουντεσλίγκα πριν εννιά χρόνια και το άμεσο αντίκτυπο, την αμφισβήτηση, τα ειρωνικά σχόλια που δυστυχώς αντιμετωπίζει και η Έτα τώρα.

Η Στάινχαους σταδιακά τους κέρδισε όλους, ήταν πολύ ανεκτική σαν “μητερούλα” (δεν έβγαζε κάρτες με τίποτα), ακόμα κι όταν ποδοσφαιριστές -όπως ο Ντεμιρμπάι- της έλεγαν να “πάει να πλύνει κανά πιάτο”. Και ήταν και 1,80, είχε τον τρόπο της και σιγά σιγά την εκτίμησαν όλοι μέχρι την αποχώρηση της από την ενεργό διαιτησία το 2021.

Ειδικεύτηκε στο VAR όταν λίγοι το ήξεραν, παντρεύτηκε τον Χάουαρντ Γουέμπ (είχαν γνωριστεί και μέσω του δεύτερου επαγγέλματος τους ως αστυνομικοί…), έναν από τους καλύτερους Άγγλους διαιτητές που σήμερα έχει εξέχουσα θέση ως σύμβουλος στην αγγλική ομοσπονδία. Είδατε, σας έχω και το κουτσομπολιό…

Οφείλω να είμαι ειλικρινής και να παραδεχτώ ότι έχω κι εγώ πολλές ενστάσεις για ενεργή συμμετοχή γυναικών στο τοπ επίπεδο του ποδοσφαίρου ανδρών, μου έρχεται πάντα στο μυαλό και τι πέρασε η Γαλλίδα διαιτήτρια Φραπάρ σε ένα δικό μας τελικό κυπέλλου ανάμεσα σε Άρη και Παναθηναϊκό στο Βόλο το 2024 λίγους μήνες πριν γίνει η πρώτη γυναίκα που σφύριξε σε Euro ανδρών, ενώ δεν κρύβω πως η “woke” νοοτροπία που ενθαρρύνει βίαια τέτοιους νεωτερισμούς γενικά μου προκαλεί αποστροφή.

Αλλά γιατί όχι;