Australian Open 2026: Η απουσία «τρίτου πόλου» και η προοπτική του Τσιτσιπά

18/01/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Από το καλοκαίρι του 2004 και για τα επόμενα έξι χρόνια η κορυφή του παγκόσμιου τένις πέρασε την πιο «μονότονη» φάση από καταβολής Γκραν Σλαμ. Από τα 26 major τουρνουά που διεξήχθησαν σε αυτό το διάστημα, μόνο τρία δεν κατέληξαν στα χέρια του Ρότζερ Φέντερερ ή του Ράφαελ Ναδάλ. Ο Ελβετός κατέκτησε 14 και ο Ισπανός 9. Βεβαίως ήταν και η περίοδος εκτόξευσης της δημοφιλίας του αθλήματος, καθώς ο ανταγωνισμός των δύο αρκούσε και περίσσευε.

Η ασύγκριτη φινέτσα και φαντασία του Φέντερερ συνάντησε το δυναμισμό και την ανθεκτικότητα του Ναδάλ κι έτσι γεννήθηκε το «clasico» των κορτ, το πιο εμπορικό ζευγάρι στην ιστορία του τένις. Το δίπολο έγινε… Big-3 με την «εκτόξευση» του Νόβακ Τζόκοβιτς, αρχής γενομένης από το 2011, δίνοντας έξτρα ώθηση στο hype του σπορ.

Η τενιστική σεζόν για το 2026 ξεκινάει με το εξής εύλογο ερώτημα: θα υπάρξει τρίτος πόλος πλάι στους Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ ή θα συνεχίσουν να «διαφεντεύουν» το παγκόσμιο Tour όπως έκαναν κάποτε οι Ρότζερ και Ράφα; Οι δύο κορυφαίοι τενίστες του κόσμου έχουν μοιραστεί τα τελευταία οχτώ Γκραν Σλαμ και φυσικά είναι μακράν τα δύο top φαβορί στα προγνωστικά τένις για το Australian Open, που ξεκινάει τα ξημερώματα της Κυριακής. Η τιμή του Σίνερ μάλιστα κυμαίνεται από 1,75 έως 1,90 (!), ενώ του Αλκαράθ μεταξύ 2,50-2,75.

Το μόνο που του λείπει

Αν έπρεπε να δώσουμε τώρα απάντηση, θα ήταν ασφαλώς αρνητική. Δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος που να μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό απέναντι στον Ισπανό και τον Ιταλό. Πιθανόν να είναι ακόμα αρκετά νωρίς και να χρειαστεί να βλέπουμε για χρόνια το ίδιο «έργο» – αυτό της μετωπικής τους μονομαχίας. Βαρετό; Ούτε καν… Είναι τέτοιο το επίπεδό τους – για αρκετούς αναλυτές υψηλότερο ακόμα και από αυτό του Big 3 – που και το ίδιο το προϊόν βγαίνει στο τέλος της μέρας κερδισμένο.

Κατά το «Fedal» στο παρελθόν (Φέντερερ-Ναδάλ), έχει δημιουργηθεί ήδη το λήμμα «Sincaraz» για να συνοψίσει την αντιπαλότητα τους. Ακούγεται παράδοξο αλλά σε επίπεδο μάρκετινγκ είναι ευχής έργον το ότι δύο παίκτες έχουν ξεφύγει τόσο πολύ απ’ όλους τους υπόλοιπους. Διότι, το δικό τους rivalry προμοτάρεται ως αυτό ακριβώς που είναι: το ανεξίτηλο χνάρι μιας ολόκληρης εποχής, αυτό που δημιουργεί ιστορία. Και όχι όποια και όποια εποχή, αλλά τη διάδοχη κατάσταση μετά τη «βασιλεία» των μυθικών Big-3.

Αλκαράθ και Σίνερ εμφανίστηκαν στο προσκήνιο την πλέον κατάλληλη στιγμή. Στη δύση της εποχής των τριών «ιερών τεράτων», για να το πιάσουν από εκεί που το άφησαν εκείνοι. Κατά τη διαδικασία αλλαγής φρουράς δεν υπήρξε κενό ούτε μίας ημέρας. Το εκπληκτικό με την περίπτωση τους είναι ότι δείχνουν ικανοί να το πάνε ακόμα παραπέρα.

Στα 22 του χρόνια ο Κάρλος Αλκαράθ έχει ήδη έξι Γκραν Σλαμ τίτλους στο παλμαρέ του. Κατακτώντας το Roland Garros το 2024, έγινε ο νεότερος άνδρας με τίτλο Γκραν Σλαμ και στις τρεις διαφορετικές επιφάνειες. Στο US Open το 2025 έγινε και ο νεότερος άνδρας που έχει κατακτήσει τουλάχιστον δύο φορές major τίτλους και στις τρεις επιφάνειες. Πήρε back to back Roland Garros (2024 και 2025) και Wimbledon (2023 και 2024), καθώς και το US Open το 2022 και το 2025.

Μόνο ένα κομμάτι λείπει: το Australian Open. Αν τα καταφέρει φέτος στη Μελβούρνη θα γίνει και ο νεότερος άνδρας που έχει ολοκληρώσει το Career Slam. Αγκάθι; Στο Major της Αυστραλίας δεν έχει φτάσει ούτε καν στα ημιτελικά.

«Ελληνική» η τελευταία ήττα του Σίνερ στη Μελβούρνη

Ο Γιανίκ Σίνερ έχει κατακτήσει τους 14 από τους 24 τίτλους του την τελευταία διετία και κατά τη διάρκεια αυτής έχει το ασύλληπτο 83-9 σε νίκες / ήττες. Πέντε από αυτές τις ήττες είναι από τον Αλκαράθ, δηλαδή σε δύο χρόνια έχει χάσει μόνο τέσσερα παιχνίδια απ’ όλους τους υπόλοιπους. Το ένα από αυτά ήταν κόντρα στον Στέφανο Τσιτσιπά το 2024 στο Μόντε Κάρλο (όπου βέβαια ο Ιταλός είχε τραυματιστεί στο τρίτο σετ).

Ο Έλληνας πρωταθλητής είναι και ο τελευταίος που τον έχει νικήσει στο Αυστραλιανό Όπεν! Στον τέταρτο γύρο της διοργάνωσης το 2023 είχε επικρατήσει με 3-2 σετ. Έκτοτε ο Σίνερ έχει 14 νίκες σε ισάριθμα ματς στη Μελβούρνη. Και βέβαια έχει «χαθεί» από τον ορίζοντα του «Τsitsi», που προλόγισε το 2026 ως το έτος «που θέλω να επιστρέψω σε έναν τελικό Grand Slam». O πήχης τέθηκε ψηλά, καθώς θα πρέπει να μεταμορφωθεί και να γυρίσει το χρόνο τρία χρόνια πίσω.

Μπορεί να επανέλθει ο Τσιτσιπάς;

Ο Τσιτσιπάς έγινε τον Μάιο του 2019 ο νεαρότερος τενίστας στην ιστορία που είχε καταφέρει να νικήσει και τα τρία μέλη του Big-3, τους Τζόκοβιτς, Ναδάλ και Φέντερερ. Ήταν τότε 20 ετών και 9 μηνών και έμοιαζε ως ο βασικός υποψήφιος για να πάρει τη σκυτάλη. Υποδαύλισε την αίσθηση αυτή με το θρίαμβο του λίγους μήνες αργότερα, στα ATP Finals της ίδιας χρονιάς.

Τον Αύγουστο του 2021 ανέβηκε για πρώτη φορά στο Νο. 3 της παγκόσμιας κατάταξης και έως τον Γενάρη του ’24 ήταν σταθερά μέλος του top-10.

Το τένις όμως είναι ένα μοναχικό άθλημα και η διατήρηση της απόλυτης πειθαρχίας είναι ο Νο. 1 κανόνας για να χτίσεις το χαρακτήρα που απαιτεί ο πρωταθλητισμός. Μετά την αναγωγή του στο next best thing του παγκόσμιου τένις, ο Τσιτσιπάς κλήθηκε να σηκώσει ένα βάρος διαρκούς πίεσης, μεγάλο μέρος της οποίας δημιούργησε ο ίδιος.

Οι έντονες και συχνά ακατανόητες αντιδράσεις του απέναντι στους γονείς του μπροστά στις κάμερες, οι λεκτικές συγκρούσεις με αντιπάλους, οι ακραίες – και κάποιες φορές ατυχείς – δημόσιες τοποθετήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και η υπερβολική προβολή της προσωπικής του ζωής, τον έφεραν στο επίκεντρο μιας αρνητικής δημοσιότητας.

Όταν, μάλιστα, τα αποτελέσματα στα κορτ άρχισαν να υπολείπονται των υψηλών προσδοκιών, η κριτική εντάθηκε και έγινε ακόμη πιο σκληρή. Ίσως και δυσανάλογη σε ορισμένες περιπτώσεις. Το μυαλό του «χάλασε» και θόλωσε τον προσανατολισμό του ακόμα και στα προπονητικά κορτ.

Δεν δούλευε πια όσο έπρεπε; Τα πόδια του έγιναν πιο αργά, το δεύτερο σερβίς του έχασε ισχύ και το backhand του έγινε η «αχίλλειος πτέρνα» του. Τέθηκε στο στόχαστρο κάθε – ανεξαιρέτως – αντιπάλου, καθώς κατάντησε εξαιρετικά ασταθές και καθόλου αιχμηρό.

Το backhand με το ένα χέρι είναι ένα χτύπημα αυτοπεποίθησης και όταν ο παίκτης υπολείπεται αυτής είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανταποκριθεί στις συνεχόμενες επιθέσεις. Ο συντελεστής δυσκολίας είναι έτσι κι αλλιώς σαφώς υψηλότερος σε σχέση με το μπάκχαντ με τα δύο χέρια. Όσοι εκτελούν το συγκεκριμένο χτύπημα με το ένα χέρι έχουν επιλέξει το δύσκολο δρόμο. Για αυτούς, η σταθερότητα που εξασφαλίζουν τα δύο χέρια πρέπει να αναζητηθεί στην (καλή) ψυχολογία.

Το «έτος της της απόλυτης πειθαρχίας» και το πισωγύρισμα

Από τις αρχές του 2024 ξεκίνησε η καθίζηση και από την άνοιξη του 2025 έλαβε διαστάσεις ελεύθερης πτώσης. Μέσα σε 8 μήνες ο Τσιτσιπάς βρέθηκε από το Νο. 8 στο Νο. 36 του ranking, χάνοντας αλλεπάλληλα από τενίστες που τον καιρό της ακμής του προσφέρονταν μονάχα για μια καλή… προπόνηση.

Βεβαίως, την κατάσταση επιδείνωσε ένα σοβαρό πρόβλημα στη μέση, που επί δύο ημέρες μετά τον αποκλεισμό του από το US Open το 2025 τον εμπόδισε ακόμα και να περπατήσει! Από το μυαλό του Τσιτσιπά πέρασε τότε ακόμα και η ιδέα απόσυρσης από το τένις. Έχοντας κερδίσει 36 εκατ. δολάρια σε έπαθλα και μερικά ακόμα από τις χορηγικές συμφωνίες του με την Adidas, τη Wilson, τη Rolex και τη Red Bull, ο πειρασμός της παραίτησης ορθώθηκε μπροστά του.

Τελικά όμως κυριάρχησε η πρόκληση. Η ανάγκη να αποδείξει ότι δεν έχει ξοφλήσει στα 27 του. Ποιος να το… ‘λέγε, όταν στα 22 του ήταν ο κάτοχος των ATP Finals και στον τελικό του Ρολάν Γκαρός βρέθηκε να προηγείται με 2-0 σετ απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς.

Το restart απαιτεί πνευματική συσπείρωση. Και φυσικά καλή φυσική κατάσταση. Ο Τσιτσιπάς δήλωσε ότι η προετοιμασία για τη νέα σεζόν κύλησε χωρίς πόνους και εξέφρασε την ικανοποίηση του για το επίπεδο των προπονήσεων. Ανακήρυξε το 2026 ως το «έτος της της απόλυτης πειθαρχίας», υπογράμμισε ότι θα κόψει τελείως το αλκοόλ και θα περιορίσει τη ζάχαρη για να «αποφύγω τις φλεγμονές».

Το ξεκίνημα στο 2026 ήταν ελπιδοφόρο. Στο United Cup ο Έλληνας τενίστας πέτυχε τρεις νίκες σε ισάριθμα ματς, η μία εκ των οποίων σε straight sets επί του Τέιλορ Φριτς, Νο. 9 στον κόσμο. Ήταν η πρώτη νίκη του απέναντι σε παίκτη του top-10 ύστερα από 18 μήνες, από εκείνη τη νίκη του επί του Σίνερ στο Μόντε Κάρλο!

Οι προσδοκίες ενόψει της συμμετοχής του στο ATP 250 στην Αδελαΐδα αυξήθηκαν αυτόματα. Και κάπως έτσι το πισωγύρισμα ήταν εμφατικό. Ο Τσιτσιπάς ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από το Νο. 87 του κόσμου, τον (γηγενή μεν, αλλά όχι κάτι σπουδαίο αγωνιστικά) Αλεξάνταρ Βούκιτς. Έναν από αυτούς τους παίκτες που στα καλά του ο «Τσιτσιφάστ» θα λύγιζε διαδικαστικά. Το είχε κάνει στο Λος Γκάμπος του Μεξικό προ διετίας, με 6-3, 6-0 σετ.

Κάπως έτσι, η επιθυμία του για επιστροφή σε έναν τελικό Γκραν Σλαμ μοιάζει αρκετά φιλόδοξη. Δεδομένα, οι ικανότητες και το ταλέντο του αντιστοιχούν σε έναν παίκτη του top-10 και προφανώς μπορεί να επιστρέψει εκεί αν δουλέψει συγκεντρωμένος και με έμφαση στις αδυναμίες του. Ωστόσο από αυτό μέχρι να διεκδικήσει φημισμένες κορυφές, η απόσταση μοιάζει πολύ μεγάλη. Όπως είπαμε, η παρουσία των Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ είναι σχεδόν… απολυταρχική στο παγκόσμιο tour. Σε βαθμό που να μην αφήνει χώρο ούτε καν για μικρές, εφήμερες «εξεγέρσεις».

Τσιτσιπάς αποδόσεις και μονοπάτι διάκρισης

Έχοντας βγει εκτός πρώτης 30αδας, το μονοπάτι του Τσιτσιπά στο Australian Open είναι εξαιρετικά δύσβατο. Στον πρώτο γύρο θα αντιμετωπίσει τον Ιάπωνα Σιντάρο Μοτσιζούκι, τον οποίο νίκησε με 6-3, 6-4 στο United Cup.

Αν επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί, στον δεύτερο γύρο τον περιμένει ένα σαφώς πιο απαιτητικό τεστ, απέναντι σε έναν εκ των Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ ή Τόμας Μάχατς. Κι εκεί μπορεί να είναι το τέλος της διαδρομής (απόδοση 2,50 σε Stoiximan / Novibet). Ο Τσέχος Μάχατς (Νο. 35 στον κόσμο) είναι σε εξαιρετική κατάσταση. Κατέκτησε το τουρνουά στην Αδελαΐδα, νικώντας τον Τόμι Πολ στον ημιτελικό και τον Ούγκο Ουμπέρ στον τελικό.

Αν προκριθεί, στον τρίτο γύρο ο δρόμος του διασταυρώνεται θεωρητικά με αυτόν του Λορέντζο Μουσέτι (Νο. 5 του ταμπλό), στον τέταρτο έχει ως πιθανούς αντιπάλους τους Τέιλορ Φριτζ (Νο. 9) και Γίρι Λεχέτσκα (Νο. 17), ενώ στα προημιτελικά τον Νόβακ Τζόκοβιτς (Νο.4) και στα ημιτελικά τον Γιανίκ Σίνερ. Στην άλλη πλευρά του ταμπλό βρίσκονται μεταξύ άλλων οι Κάρλος Αλκαράθ, Αλεξάντερ Ζβέρεφ, Ντανιήλ Μεντβέντεφ, Τόμι Πολ, Άλεξ Ντε Μινόρ, Αλεξάντερ Μπούμπλικ, και Αντρέι Ρούμπλεφ.