AND JUSTICE FOR ALL

20/05/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

“Justice is lost, justice is raped, justice is gone
Pulling your strings, justice is done
Seeking no truth, winning is all “
(Metallica)

Το πρωτάθλημα Ελλάδος πάντως νιώθω πως απέδωσε δικαιοσύνη στο τέλος με την τελική κατάταξη, κάτι που λίγο-πολύ παρατηρείται εδώ και μια πενταετία. Κανείς δεν θα έρθει μετά από χρόνια να μας πει πως αυτά τα πρόσφατα πρωταθλήματα ήταν άδικα, ο πρωταθλητής δεν άξιζε, εξωγενείς παράγοντες επηρέασαν το αποτέλεσμα και όλα αυτά που μας αρέσει να θυμόμαστε, ή και καμιά φορά να ξεχνάμε, πάντα κατά το δοκούν…

Προσωπικά δεν διαπίστωσα το παραμικρό “παρατράγουδο” στην αγωνιστική συμπεριφορά των ομάδων, είδαμε αδιάφορες ομάδες να παίζουν για την τιμή τους μέχρι το τέλος και να παίζουν ρυθμιστικό ρόλο στο φινάλε.

Ούτε συμφωνίες, ούτε να “σας αφήσουμε να κερδίσετε”, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε χρωστούμενα. Μην ξεχνάτε τι συνέβαινε στο παρελθόν όταν αυτός ήταν ο κανόνας και κάτι απόλυτα αναμενόμενο που αντιμετωπιζόταν με ανάλαφρη στωικότητα.

Είναι μεγάλο κέρδος αυτό και ελπίζω να το αντιλαμβάνονται όλοι και να φροντίσουν να συνεχίσουμε σε αυτόν τον βελτιωμένο δρόμο περισσότερης διαφάνειας, αξιοπιστίας και εν τέλει δικαιοσύνης.

Η επόμενη μέρα στον κόσμο της αέναης φιλοδοξίας δεν είναι ποτέ εύκολη για κανέναν

Δεν εξαιρώ την ΑΕΚ. Το πετυχημένο σχήμα Νίκολιτς/παίκτες/ Ριμπάλτα/Ηλιόπουλος έχει πλέον και μεγάλη ευθύνη στην επόμενη μέρα και μετά  από τα δικαιολογημένα χαμόγελα και τους πανηγυρισμούς των ημερών. Η πρωταθλήτρια θα πρέπει να τα δώσει όλα για τη συμμετοχή στο group stage του Τσάμπιονς Λιγκ, η προσπάθεια για βελτίωση δεν σταματάει ποτέ.

Φαίνεται πως αυτό το motto της συνεχούς αυτο-βελτίωσης το ενστερνίζεται και ο Νίκολιτς και εμένα αυτό μου δείχνει πως το κλαμπ είναι σε καλά χέρια. Ο κόουτς ήδη τοποθετήθηκε, δεν περίμενε τα επινίκια για να σκεφτεί την επόμενη μέρα. Τρεις ή τέσσερις καλές προσθήκες είναι απαραίτητες στο ρόστερ της ΑΕΚ, συμφωνώ απόλυτα με τη δημόσια τοποθέτηση του Νίκολιτς.

Υπάρχουν ίσως και μερικές αποφάσεις δύσκολες αλλά μάλλον δρομολογημένες, για παράδειγμα ο Ελίασον φεύγει, ο Περέιρα όμως μάλλον θα παραμείνει. Ή στο πόστο του αριστερού μπακ όπου το δίδυμο Πήλιου/Πενράις θεωρείται κατώτερο ποιοτικά του υπόλοιπου ρόστερ, όμως τον έναν ακόμα τον πιστεύουν, ενώ ο άλλος έκανε υπερβατική χρονιά βελτίωσης ως βασικός.

Επίσης θέλω να πω κάτι και για τον ιδιοκτήτη σε συνέχεια αυτών που έγραψα και την περασμένη εβδομάδα. Η αλήθεια είναι πως η συμπεριφορά του συχνά ακροβατεί κοντά στην αμετροέπεια και τη γραφικότητα. Μου αρέσει όμως ο αυθορμητισμός του (που θέλει πάντως ένα μικρό “χαλινάρι”…) και χαιρετώ την αυθεντικότητα. Στην εποχή που ζούμε είναι κάτι πολύτιμο.

Θα περιμένω οι δηλώσεις του για τις τράπεζες να γίνουν και πράξη όμως και να φύγει από τη φανέλα της ΑΕΚ διαφήμιση συγκεκριμένης τράπεζας.

Οι δηλώσεις του Λάζαρου Ρότα είχαν την περισσότερη ουσία μετά το ματς της Κυριακής, αλλά επισκιάστηκαν από αυτές του ιδιοκτήτη. Κακώς. Σπάνια βλέπουμε Έλληνες αθλητές να τοποθετούνται τόσο εύστοχα για ένα κοινωνικό θέμα, σε επίπεδο χρήσης της γλώσσας αλλά και στο ύφος των δηλώσεων. Η Νέα Φιλαδέλφεια “καιγόταν” από τους πανηγυρισμούς, αλλά ο Ρότα είχε προσχεδιάσει στο μυαλό του να μιλήσει για ένα εξω-άθλητικό ζήτημα.

Χίλια μπράβο, αν σας ξέφυγαν, ορίστε…

Οι συνήθεις μνηστήρες του τίτλου σε φάση ενδοσκόπησης

Ο Ολυμπιακός θα έχει τελικά μια ευκαιρία να φτάσει και φέτος στον όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν είναι κολακευτικό το αποτέλεσμα της 2ης θέσης, δεν είναι κολακευτικό πως κι αυτή ήρθε μέσω του Παναθηναϊκού που έκοψε 4 βαθμούς στα πλέι-οφ από τον ΠΑΟΚ.

Διαφαίνεται πως ο Μεντιλίμπαρ θα παραμείνει, προσωπικά πιστεύω πως είναι η σωστή απόφαση, αν μη τι άλλο αξίζει την ευκαιρία να βελτιώσει την αγωνιστική εικόνα της ομάδας και να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Πρέπει όμως αυτή τη φορά να βοηθηθεί από τη διοίκηση, πρέπει κι ο ίδιος να γίνει περισσότερο απαιτητικός στα “θέλω” του. Ήδη η περσινή του πρόταση -ίσως η μοναδική που έκανε- για την απόκτηση του Μίγια προχωράει και θα δώσει άλλη δυναμική στην μεσαία γραμμή. Η επιστροφή του Φορτούνη δείχνει πως δεν είναι δογματικός στη μη-χρησιμοποίηση δεκαριού με τα χαρακτηριστικά του πρώην αρχηγού.

Έστω και καθυστερημένα κατά ένα χρόνο, η διοίκηση πρέπει επιτέλους να φροντίσει το ρόστερ που έχει κενά και αδυναμίες σε όλες τις γραμμές. Η άμυνα πάσχει, δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στο κέντρο της άμυνας, ενώ στα πλάγια μπακ χρειάζεται σίγουρα διαφορετική προσέγγιση και αλλαγές προσώπων. Προσωπικά πιστεύω πως χρειάζεται απαραίτητα και ένας καλός γκολκίπερ πίσω από τον Τζολάκη.

Η μεσαία γραμμή των ερυθρόλευκων είναι γυμνή από επιλογές, θα χρειαστούν δύο προσθήκες απαραίτητα. Πιθανότατα θα μείνει ο Γκαρθία, αγαπημένος του Μεντιλίμπαρ (και σε ένα βαθμό το καταλαβαίνω), αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί βασικός.

Όσο για την επίθεση, εδώ η εξίσωση δεν είναι απλή. Ο Γιάρεμτσουκ επιστρέφει (σιγά μην η πολύ “σφιγμένη” οικονομικά Λιόν έδινε πέντε εκατομμύρια…), ο Ταρέμι συνεχίζει και ο Ελ Κααμπί θα έχει την ευκαιρία το καλοκαίρι να κάνει ένα restart.

Ίσως να μη χρειάζεται ενίσχυση στα φορ και να δούμε τον Κλέιτον να επιστρέφει στην Πορτογαλία (και να μην ξαναδούμε τον Μπιανκόν ως προωθημένο…). Το μεγάλο θέμα είναι το supporting cast του φορ, οι εξτρέμ και οι δεύτεροι επιθετικοί. Τα στατιστικά των φετινών βασικών επιλογών σε αυτές τις θέσεις ήταν απλά για κλάματα.

Εδώ θα χρειαστεί συντονισμένη προσπάθεια κόουτς και διοικούντων για να χτιστεί σχεδόν εκ νέου η επιθετική λειτουργία της ομάδας. Και εδώ θα πρέπει να δαπανηθούν και αρκετά χρήματα. Θεωρώ πως ο Μαρινάκης οφείλει να επενδύσει σοβαρά για έναν καντρικό αμυντικό και έναν χαφ άξονα και μετά να “σπάσει τη μπάνκα” για την επίθεση.

Είναι τυχερός που έχει μια ευκαιρία η ομάδα του να παίξει ξανά στο Τσάμπιονς Λιγκ και θα πρέπει να έχει καταλάβει τις αστοχίες του…

Ο ΠΑΟΚ είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο πως αυτή η ομάδα έγινε τόσο ευάλωτη, τόσο ανυπόληπτη αγωνιστικά. Κρατάει με 0-2 στην άδεια Λεωφόρο τη 2η θέση και ισοφαρίζεται, προηγείται στον τελικό κυπέλλου αλλά ο ΟΦΗ του γυρίζει το ματς, στην κανονική περίοδο προηγείται στην Λάρισα και δεν κερδίζει, προηγείται 1-3 του Αστέρα αλλά δεν κερδίζει, προηγείται του Βόλου και χάνει!!

Τα πρόστιμα και το “χουνέρι” με την καθυστέρηση στις διακοπές των παικτών στα οποία προχώρησε η διοίκηση είναι για τα μάτια του κόσμου. Αντίθετα, η αναδιάρθρωση στα διοικητικά είναι μια πολύ ουσιαστική και απαραίτητη κίνηση. Αναμένεται η πρόληψη κανονικού τεχνικού διευθυντή και εκ νέου καταμερισμός ευθυνών στους ανθρώπους κοντά στον προπονητή.

Εδώ όμως σταματάνε όλα καθώς μαθαίνω πως η παραμονή Λουτσέσκου δεν είναι καθόλου σίγουρη παρότι υπάρχει ακόμα ένας χρόνος συμβολαίου. Μιλάμε για πολύ δύσκολη απόφαση. Θα είναι σαν να επιστρέφει στην αφετηρία η ομάδα μετά από μια γενικά επιτυχημένη περίοδο με τον Ρουμάνο τεχνικό και αυτό οι ομάδες μας σχεδόν ποτέ δεν το χειρίζονται σωστά. Αλλά και σε περίπτωση που παραμείνει, πάλι θα είναι δύσβατη η διαδρομή στη νέα σεζόν.

Απαραίτητα θα χρειαστεί εμπλουτισμός του ρόστερ, ούτως ή άλλως. Καταλαβαίνω τα παράπονα του κόσμου πως ο πρόεδρος δεν είναι κοντά στην ομάδα αλλά δεν θα υπήρχαν αν είχαν γίνει οι σωστές επενδύσεις.

Δεν είναι ο Λουτσέσκου άμοιρος ευθυνών, εφόσον μείνει πρέπει κι αυτός να ζητήσει επιτακτικά από τον πρόεδρο Σαββίδη την ενίσχυση του ρόστερ. Έζησε στο “πετσί” του την κατάρρευση βασικών παικτών που δεν μπορούσαν ούτε καν να παίξουν 10 λεπτά στο τελευταίο ματς (Μεϊτε, Τάισον), έλα που δεν εμπιστεύτηκε κανέναν στη διάρκεια της σεζόν για να τους “ξεκουράσει”. Τους έχασε λοιπόν στη διαδρομή και φταίει κι αυτός.

Ο ΠΑΟΚ δεν πέρασε καλά στα γενέθλια του, αλλά αυτά δεν μετρούν τελικά και τόσο πολύ. Δεν είναι τα σπορ Monopoly με κάρτα “έχεις τα γενέθλιά σου, πάρε το πρωτάθλημα”…

Μόνο η συνεργασία όλων και η οικονομική στήριξη της διοίκησης θα κρατήσουν τον ΠΑΟΚ σε υψηλό επίπεδο για τη νέα σεζόν. Οι προσεχείς εβδομάδες αποφάσεων θα είναι κομβικές.

Ο Παναθηναϊκός κι αν είναι ιδιαίτερη περίπτωση, είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση, ένα πρόβλημα που δεν μπορεί να προσεγγιστεί εύκολα. Προσωπικά πιστεύω πως θα μπεί σε σωστές “ράγες” με το νέο γήπεδο, το έχω ξαναπεί, το έχω αναλύσει, δεν είναι μακριά.

Οπότε η απόφαση για τη διαδοχή του Μπενίτεθ είναι εξόχως σημαντική, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χαθεί και η επόμενη σεζόν. Να πω ότι εμπιστεύομαι την απόφαση που θα παρθεί θα είναι ψέμα.

Προσωπική μου άποψη είναι πως πρέπει να προκριθεί μια λύση μακριά από Σκανδιναβία (κόντρα σε ότι ακούγεται), πιο κοντά σε εμάς και το πρωτάθλημα μας, είτε κάποιος που ήδη γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, είτε κάποιος από τη Νότια Ευρώπη ή τα Βαλκάνια (βλέπε Νίκολιτς).

Και σε κάθε περίπτωση μακριά από τον Φαν Μπόμελ, αν είναι δυνατόν…

Ο “εκλεκτός” και ο καταδικασμένος να αποτύχει

Είμαστε στο σημείο της σεζόν που όλα κρίθηκαν και επικρίθηκαν, στο χρονικό μεταίχμιο όπου οι ομάδες προχωρούν σε αλλαγή προπονητή.

Δεν θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω πως ο Ζοσέ Μουρίνιο είναι ο καλύτερος προπονητής του αιώνα που διανύουμε και ο πιο κατάλληλος για μεγάλη και φιλόδοξη ομάδα ακόμα και σήμερα. Η διοίκηση της Ρεάλ φαίνεται να συμφωνεί και σοφά του δίνει τα “κλειδιά” για την επόμενη σεζόν.

Ήδη τον φαντάζομαι να χειρίζεται με τον δικό του αξεπέραστο τρόπο τα ατίθασα αστέρια της ομάδας, να τους “κουλαντρίζει” όπως μόνο αυτός (και ένας-δύο ακόμα) μπορεί. Ήδη άρχισε το ξεσκαρτάρισμα (με Καρβαχάλ), ήδη άρχισε τα τηλέφωνα (παραμονή Ρίντιγκερ).

Ποτέ δε φοβάμαι να εξωτερικεύσω την άποψη μου, ο Ζοσέ θα πετύχει στην Ρεάλ και θα την επαναφέρει άμεσα στο δρόμο των επιτυχιών.

Εκεί που έχω αντίθετη άποψη είναι στη διαδοχή του Γκουαρδιόλα από τον Μαρέσκα. Μιλάμε για δύσκολη συγκυρία για οποιονδήποτε να διαδεχθεί τον ιδιαίτερα επιτυχημένο Πεπ. Στην Μάντσεστερ Σίτι, πιθανότατα μετά και από εισήγηση του ίδιου του Γκουαρδιόλα, δίνουν τα ηνία της ομάδας στον πρώην βοηθό του και πρώην κόουτς της Τσέλσι (και πρώην παίκτη του Ολυμπιακού…).

Θα υπάρχει πάντα υψηλός πήχης στη Σίτι μετά τη θητεία Πεπ και τις επιτυχίες της ομάδας και το πόστο του μάνατζερ στο κλαμπ είναι “ηλεκτρική καρέκλα”.

Αυτό θα είναι μια καλή δικαιολογία όταν ο Μαρέσκα αποτύχει να ακολουθήσει στα χνάρια του Καταλανού κόουτς. Θεωρώ πως απλά είναι λίγος και ήδη αποδείχτηκε στην Τσέλσι όπου είχε να διαχειριστεί εξίσου τεράστιο μπάτζετ και απέτυχε παταγωδώς, δικιά του είναι η ομάδα που τερματίζει οριακά στη δεκάδα της Πρέμιερ Λιγκ.