Μάχη σε όλα τα επίπεδα για τον τίτλο του πρωταθλητή

14/01/2026

Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Σας είχα προειδοποιήσει πολύ έγκαιρα πως “βγαίνουν τα μαχαίρια” στη Superleague. Όχι πως δεν υπήρχαν και πριν, αλλά ας πούμε πως ήταν στη θήκη τους…

Προσωπικά ήμουν σίγουρος πως το καλό κλίμα δεν θα διαρκούσε για πολύ, είναι ηλίου φαεινότερο πως οι πρακτικές και οι τακτικές του παρελθόντος δεν έφυγαν ποτέ, απλώς ήταν σε …καταστολή.

Η προσπάθεια που γίνεται την τελευταία τριετία να φτιάξει το κλίμα ανταγωνισμού των μεγάλων είναι δεδομένη και σε ένα βαθμό απέδωσε καρπούς. Ταυτόχρονα η κούρσα προς τον τίτλο είχε πολλούς διεκδικητές και αυτό πρόσφερε αδρεναλίνη, μια ψεύτικη εικόνα βελτίωσης στη νοοτροπία και απομάκρυνε τα κακώς κείμενα από τον πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Όλο αυτό ήταν-και είναι-μαγική εικόνα. Δεν θα αλλάξουμε ποτέ μυαλά.

Σε αναζήτηση όχι μόνο μεταγραφών, αλλά και συμμάχων και εξωδιοικητικών παραγόντων

Στην Ελλάδα έχουμε πολλές δικές μας απόψεις για το πως πρέπει να λειτουργούν τα πράγματα. Και δεν εννοώ μόνο στο ποδόσφαιρο…

Στην Ελλάδα οι μεγάλες ΠΑΕ πιστεύουν ακράδαντα πως η επιτυχία και οι τίτλοι δεν έρχονται από την ποιότητα της ομάδας. Σε κάθε περίπτωση, σίγουρα θεωρούν πως το να έχεις καλή ομάδα δεν αρκεί.

Από τότε που θυμάμαι, υπήρχε πάντα ένας ισχυρός να διαφεντεύει τις τύχες του ποδοσφαίρου και του πρωταθλήματος μας. Επιπρόσθετα κάθε φορά ο εκάστοτε ισχυρός έπαιρνε τον πρώτο ρόλο, όχι απλά επειδή ήταν ένας επιφανής δυνατός επιχειρηματίας.

Όχι, ούτε αυτό ήταν αρκετό.. Έπρεπε να υπάρχει ένας άνθρωπος στο σωστό πόστο, τη σωστή στιγμή, που θα κινούσε τα νήματα, συνήθως μάλιστα δρώντας εξωδιοικητικά.

Από τότε που θυμάμαι, υπάρχει Μάνος, Θωμάς, Γιαννάκης και πάει λέγοντας…

Φτάσαμε στο 2026 κι ακόμα αποτελεί μέγα πλεονέκτημα να έχεις έναν τέτοιο “παράγοντα” στη φαρέτρα σου σαν ποδοσφαιρική ΠΑΕ.  

Φτάσαμε 2026 κι ακόμα συναντιούνται σε ταβέρνες, σε γραφεία, σε γιοτ, ακόμα είναι όλη μέρα στα τηλέφωνα. Είμαστε βλέπετε και σε προεκλογική περίοδο για τις ανά τη χώρα ποδοσφαιρικές ενώσεις. Μιλάμε για μεγάλη “φύρα”, για μεγάλη πληγή…

Συμμαχίες που σπάνε, συμμαχίες κρυφές, ίντριγκες, μεθοδεύσεις και άλλες νοσηρές πρακτικές συνεχίζουν να σημαδεύουν το άθλημα στην Ελλάδα και να μην το αφήνουν να πάει πραγματικά μπροστά.

Την ίδια ώρα οι ομάδες μας πάσχουν στη στελέχωση πραγματικά χρήσιμων ανθρώπων, σε διοικητικό επίπεδο, σε επίπεδο σκάουτινγκ και σε άλλους τομείς που πλέον παίζουν κομβικό ρόλο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο όπου οι μεγάλοι τίτλοι κρίνονται στις λεπτομέρειες.

Εδώ πιστεύουμε ακόμα πως η ειδοποιός διαφορά που θα γείρει την πλάστιγγα είναι αυτός που θα μπορέσει να βοηθήσει την ομάδα σε εξωαγωνιστικό επίπεδο. Μιλάμε για στρέβλωση.

Να μην κάνω σύγκριση με μεγάλα πρωταθλήματα του εξωτερικού. Ακόμα και οι Ιταλοί το παράτησαν αυτό το “βιολί”, χρειάστηκαν βέβαια γενναίες αποφάσεις για να φτάσουν εκεί…

Ελπίζω να ανασάνουμε σύντομα όταν οι εκπρόσωποι μας στα ευρωπαϊκά κύπελλα επανέλθουν αγωνιστικά στην προσπάθεια διάκρισης εκεί. Εκεί δεν στηλιτεύουν διαιτησίες συστηματικά, δεν ασχολούνται με ενώσεις, δεν ψάχνουν να πιαστούν πουθενά πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι.

Όταν νιώθουν Ευρωπαίοι λειτουργούν καλύτερα…

Ο νέος Παναθηναϊκός συνεχίζει το extreme make-over

Κατά γενική ομολογία ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα, από τις μεγάλες, που χρειάζεται μαζικές αλλαγές και προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ του. Για μένα, αναμενόμενα, είναι ο πρωταγωνιστής της μεταγραφικής περιόδου μεσούσης της σεζόν.

Την ώρα που γράφονται τα “Mατάκια”, φαίνεται πως ολοκληρώνει δύο ακόμα μεταγραφές.

Ο Αντίνο είναι γνωστός από το πολύμηνο φλερτ με τον Ολυμπιακό που δεν ενέδωσε όμως στις απαιτήσεις της ομάδας του, κάτι που κάνει ο Παναθηναϊκός που βρίσκεται σε μεγαλύτερη βέβαια ανάγκη. Ακριβή μεταγραφή (όσα κόστισε πριν χρόνια βέβαια ο Τζιμπρίλ Σισέ) με ρίσκο, καλός και εξελίξιμος παίκτης με προσόντα (ταχύτατος, επικίνδυνος στον ένας με έναν) που πρέπει να τα δείξει και στην Ελλάδα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλλά και να βελτιωθεί ( ο πλάγιος επιθετικός πρέπει να σκοράρει κιόλας…) για να πάρει φανέλα βασικού από τον Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό που φτιάχνεται για την επόμενη χρονιά.

Ο Κραλ είναι άλλη μια καλή κίνηση. Πολύ έμπειρος χωρίς να είναι μεγάλος σε ηλικία, με παραστάσεις από μεγάλα πρωταθλήματα, σταθερό στέλεχος της εθνικής Τσεχίας και ένας μέσος που κανονικά πρέπει να πάρει φανέλα βασικού στην μεσαία γραμμή και πιθανότατα άμεσα. Έχει τρεξίματα και ένταση στο παιχνίδι του παρότι ψηλός, καλή πάσα, καλή αίσθηση του χώρου. Πάντα του έλειπαν τα γκολ στην καριέρα του, κάνει όμως πολύ καλά πολλά πράγματα χρήσιμα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Πρόκειται για “οκτάρι” που πιο εύκολα παίζει και λίγο πιο πίσω (στο “6”) παρά πιο μπροστά (στο “10”).

Και μην ξεχνάμε τον Τέτεη που ήδη ξεκινάει βασικός αλλά και τον Παντελίδη. Αν ο Πελίστρι είχε το γκολ θα ήταν περιζήτητος, μόνο σε καλό μπορεί να βγει ο ανταγωνισμός αυτών των δύο για το πόστο του πλάγιου επιθετικού.

Βλέπω ήδη το νέο Παναθηναϊκό του Ράφα να οπτικοποιείται από την μέση και μπροστά. Θεωρώ πως δεν θα αργήσει να ενισχύεται και στην αμυντική του λειτουργία, κάτι απαραίτητο αν θέλει να ανέβει επίπεδο την επόμενη σεζόν.

Κάποιοι βαρυστομάχιασαν τις γιορτές

Ξεκινώντας από τα ματς της αγωνιστικής που έγιναν το Σάββατο άρχισα να διαπιστώνω τα μεθεόρτια, χωρίς να εκπλήσσομαι είναι η αλήθεια. Ανάλογη εικόνα διαπιστώθηκε και την Κυριακή.

Το περίεργο είναι πως δεν ήταν οι “μεγάλοι” που εμφανίστηκαν άρρυθμοι (με εξαίρεση βέβαια την μετριότατη ΑΕΚ στο Βικελίδης), αλλά όλοι οι υπόλοιποι. Εξαίρεση εδώ ο ΟΦΗ που φαίνεται πως βρήκε ρυθμό και ψυχολογία μετά το Σούπερκαπ και βέβαια ο Λεβαδειακός, η ομάδα-μοντέλο του Νίκου Παπαδόπουλου, που δεν σταματάει πουθενά και για κανέναν λόγο.

Μου κάνει εντύπωση και ουχί θετική βέβαια, πως ομάδες με ανάγκη βαθμών όπως η Λάρισα, ο Παναιτωλικός, ο Ατρόμητος, ο Αστέρας και ο Βόλος εμφανίστηκαν σαν να ήρθαν από φιλικά καλοκαιριού.

Προσωπικά πιστεύω πως όλα αυτά τα 7ημερα ρεπό και η αποχή από προπονήσεις είναι σχεδόν απαράδεκτα για τις απαιτήσεις που υπάρχουν, τα χρήματα που ξοδεύονται και τους στόχους που όλες οι ομάδες έχουν, ανάλογα τις δυνατότητές τους.

Το πρωτάθλημα διεκόπη για τρεις περίπου εβδομάδες αλλά αυτό δεν είναι λόγος να το “διαλύσουμε”. Τι πάει να πει γιορτές και αργίες, εδώ μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό και σε επίπεδο ανταγωνισμού οποιαδήποτε χαλάρωση απλά απαγορεύεται και κάθε λεπτομέρεια παίζει ρόλο..

Η ΑΕΚ είναι ιδιαίτερη περίπτωση αλλά κι εκεί βέβαια ο χειρισμός ήταν λανθασμένος. Η ΑΕΚ χτύπησε φόρμα πριν τη διακοπή και δείτε πως εμφανίστηκε στο κομβικό ματς με τον Άρη ούσα πρωτοπόρος. Δεν χρειάζεται επιστημονική ανάλυση, όλοι στο κλαμπ ήταν προβληματισμένοι και σχεδόν σίγουροι πως το μπρέικ θα χαλούσε το ρυθμό της ομάδας.

Ναι, αλλά δεν είδα και να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Ρεπό πολυήμερα, χαλάρωση σε όλα τα επίπεδα και νομοτελειακά θα γινόταν και ζημιά σε ένα δύσκολο και απαιτητικό ματς μετά τη…ραστώνη.

Τα βέλη προς τον αμειβόμενο Λανουά και τον αμισθί Γκαγκάτση

Λανουά και Βαλέρι (αρχιδιαιτητής και βοηθός αντίστοιχα) έχουν συμβόλαια ως το καλοκαίρι και πολύ αμφιβάλλω αν θα ανανεωθούν. Ο Γάλλος σταμάτησε και τα βίντεο με τις αμφισβητούμενες φάσεις κάθε Δευτέρα, ότι και να κάνει πάντως κάποιοι θα είναι δυσαρεστημένοι, αυτή είναι η αλήθεια του δύσκολου της θέσεως που έχει, έτσι πάει.

Εμένα μου κάνει μεγάλη εντύπωση κάτι άλλο, Οκ, ο Γάλλος και ο Ιταλός μπορεί κάλλιστα να φύγουν και να αντικατασταθούν σε λίγους μήνες, θα τους ξεχάσουμε και θα προχωρήσουμε σε “νέες περιπέτειες”, ποιος θυμάται άλλωστε τον Κλάτενμπεργκ;

Όμως στην περίπτωση του ισχυρού άνδρα και προέδρου της ΕΠΟ Μάκη Γκαγκάτση τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το έλεγα και ανωτέρω, στην Ελλάδα έχουμε τη δική μας άποψη για το πως πρέπει να λειτουργούμε.

Προσέξτε το χρονικό.
Αναλαμβάνει πέρυσι το καλοκαίρι τα ηνία της ομοσπονδίας (δεν μ’ ενδιαφέρει το πως και το γιατί και αν προέρχεται από τον ΠΑΟΚ…) χωρίς καν να έχει θεσπιστεί κάποια αποζημίωση, ένας μηνιαίος μισθός για το χρόνο που ξοδεύει και δεν είναι λίγος αφού ασχολείται έκτοτε αποκλειστικά με αυτό το ρόλο. Μην ξεχνάμε πως ηγείται και της νέας προσπάθειας που γίνεται στην εθνική μας ομάδα. Μην επεκταθώ και στη ψυχική φθορά που έχει το συγκεκριμένο πόστο…

Το καλοκαίρι που μας πέρασε το θέμα συζητήθηκε εκτενώς σε συνεδρίαση της ΕΠΟ και αποφασίστηκε μισθός 8 χιλιάδων ευρώ μηνιαίως. Ναι αλλά αν δεν υπάρξει η ανάλογη νομοθετική ρύθμιση, παραμένει αμισθί. Ο νόμος δεν έχει προχωρήσει βέβαια, δεν προβλέπεται καν αναδρομικότητα, ο Γκαγκάτσης είναι νομικός και τα ξέρει καλά αυτά τα ζητήματα.

Δηλαδή, εν ολίγοις, το ποδόσφαιρο μας διοικείται από έναν άνθρωπο που δεν πληρώνεται. Πείτε μου τώρα εσείς, πέρα από οπαδικές προτιμήσεις, είναι αυτό υγιές;

Είναι άδικο να κάνει κανείς δεύτερες σκέψεις;

Και στο τέλος-τέλος, είναι σωστό ή είναι μια ακόμα στρέβλωση αλά “The Greek Way”;

Και γιατί δεν λύνεται; Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο, μια απλή νομοθετική ρύθμιση/απόφαση είναι.

Ξαναλέω, δεν είμαι καν καχύποπτος.

Αλλά η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι πιστή, πρέπει και να φαίνεται πιστή…