Τρείς εβδομάδες προθεσμία
06/05/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Να που φτάσαμε στο βιράζ ακριβώς πριν την τελική ευθεία. Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!
Όλα στις τρείς εβδομάδες που ακολουθούν, με εξαίρεση τους εγχώριους τελικούς στο μπάσκετ που δεν κοιτάω καν πότε είναι προγραμματισμένοι να ξεκινήσουν και να ολοκληρωθούν αφού, να σας πω την αλήθεια, δεν τολμώ να προβλέψω σε ποιο βαθμό τοξικότητας μεταξύ των αιωνίων θα οδηγηθούμε ως τότε…
Και κρατήστε και δυνάμεις, έρχεται τον Ιούνιο το παγκόσμιο κύπελλο!
Ακόμα πιο κοντά η ΑΕΚ στον τίτλο, μεγάλη η μάχη για τη 2η θέση
Το ψυχολογικό κομμάτι είναι πολύ σημαντικό στα σπορ και αυτό φαίνεται κάθε φορά και μετράει στο τέλος της σεζόν όταν κρίνονται όλα. Η ΑΕΚ ήξερε το αποτέλεσμα του ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, απέκτησε γρήγορα αριθμητικό πλεονέκτημα απέναντι στον Παναθηναϊκό, με μια νίκη σφράγιζε το πρωτάθλημα αλλά απέτυχε πλήρως στο αγωνιστικό κομμάτι στη Λεωφόρο. Όχι γιατί δεν είναι καλή ομάδα-και σίγουρα καλύτερη του Παναθηναϊκού- αλλά σαν να λιποψύχησε, σαν να “φοβήθηκε” να κερδίσει και να στεφθεί πρόωρα πρωταθλήτρια.
Δεν παραξενεύτηκα! Είναι λογικό! Μπορεί αγωνιστικά να έχει γίνει υπέρβαση, με μεθοδική δουλειά και έξυπνους χειρισμούς του κόουτς, αλλά το γεγονός, πως το προηγούμενο καλοκαίρι, ουδείς σκεφτόταν στην ΑΕΚ, πως θα πάρει το πρωτάθλημα, έχει παίξει το ρόλο του. Δεν έχει επιτρέψει στην ΑΕΚ να νιώσει κυριαρχική, ανώτερη, πέρα από κάθε αμφισβήτηση και αυτό τη βοήθησε πολύ ως τώρα να βρίσκεται μόνιμα σε εγρήγορση. Το παρελθόν – και το πρόσφατο κάζο με την απώλεια του τίτλου πριν δύο χρόνια- αφήνει πάντα ανεξίτηλο σημάδι. Δεν είναι κακό καμιά φορά να φοβάσαι! Συχνά σε προστατεύει και από χειρότερες “παθήσεις”, όπως η λανθάνουσα αίσθηση της ανωτερότητας και η υποτίμηση των συνθηκών και του αντίπαλου.
Τώρα, στο γήπεδο της μπορεί και την Κυριακή να είναι οριστικά πρώτη, αν πάρει το ματς, και το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ τελειώσει στο Χ. Ο κόσμος θα τη σπρώξει και το μόνο που μπορεί κανείς να φοβάται στην Ένωση είναι το άγχος, αν το ματς με τον Παναθηναϊκό δεν εξελιχθεί καλά. Μπάλα είναι, ο Τεττέη δεν αστειεύεται, ποτέ δε ξέρεις…
ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός θα είχαν πάρει με παίκτη παραπάνω το ματς στη Λεωφόρο, είμαι σίγουρος. Άλλα δεν έκαναν αρκετά για να είναι αυτή σε θέση ανάλογη με την ΑΕΚ και φαίνεται πως δικαίως αρκούνται στην μεταξύ τους μονομαχία, με έπαθλο τη δεύτερη θέση, που δίνει μια καλή ευκαιρία στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και στο δρόμο προς το group stage.
Έτσι, το μεταξύ τους ματς έχει τεράστια σημασία. Ο ΠΑΟΚ έχει το προβάδισμα της ισοβαθμίας για τη 2η θέση, δεν χρειάζεται να παίξει για τη νίκη, άλλωστε δε νομίζω να τρέφει ελπίδες πρωτιάς. Ο Ολυμπιακός όμως, ακόμα και να μην τρέφει ανάλογες ελπίδες, πρέπει να παίξει μόνο για τη νίκη.
Στην Τούμπα είδα ένα περίεργο ματς, δύο ομάδες που αυτο-αμφισβητούνται εδώ και καιρό και μπήκαν μάλλον χαλαρές στο γήπεδο. Ειδικά ο ΠΑΟΚ έμοιαζε συνέχεια προηγούμενων εμφανίσεων, μπήκε νωθρός, απρόσεκτος και με τεράστια κενά στην αμυντική του λειτουργία. Τυχερός ήταν που δε δέχτηκε πρώτος γκολ, ίσως να μην επέστρεφε καν στο ματς.
Όμως το έχω ξαναγράψει, έχει τους παίκτες ενώ ο Ολυμπιακός όχι, και αποδείχτηκε ξανά. Εκεί που οι ερυθρόλευκοι ήταν φλύαροι, άστοχοι, επιπόλαιοι στην τελική προσπάθεια -παρότι σε επίπεδο δημιουργίας ήταν πολύ καλύτεροι από άλλα πρόσφατα ματς-, ο ΠΑΟΚ είχε Κωνσταντέλια και Ζίφκοβιτς. Κανείς εκ των δύο σε καλή κατάσταση εδώ και καιρό, αλλά αυτοί ακριβώς έκαναν τη διαφορά σε ματς όπου οι άμυνες “έμπαζαν”. Είναι απλό, ο γηπεδούχος έχει περισσότερο επιθετικό ταλέντο από τον περσινό πρωταθλητή.
Η άμυνα του Ολυμπιακού εκτέθηκε ανεπανόρθωτα αδυνατώντας για πολλοστή φορά να σταματήσει τους δύο άξονες του ΠΑΟΚ. Γιατί δεν έχει ούτε τα αμυντικά χαφ για να δώσουν τις απαραίτητες καλύψεις και βοήθειες, γιατί οι πλάγιοι επιθετικοί δεν καλύπτουν σχεδόν ποτέ τον αμυντικό πίσω τους. Γιατί ο Ζίφκοβιτς κάνει πάρτι τα τελευταία χρόνια με τον Ορτέγκα (8 γκολ και 9 ασίστ απέναντι στον Ολυμπιακό, στην μεγάλη πλειοψηφία τους απέναντι στον Αργεντινό αμυντικό) που θα έπρεπε μάλλον να “προστατευτεί” σε αυτό το ματς αφού του έλειπε και ο αγωνιστικός ρυθμός. Καλά, ο Κωνσταντέλιας ήταν εξαφανισμένος για μεγάλο μέρος του παιχνιδιού αλλά όταν μπήκε στο παιχνίδι και έγινε επιδραστικός δεν υπήρχε κανένα πλάνο (κανένας Γκαρθία…) περιορισμού του.
Ο Μεντιλίμπαρ δεν επέλεξε ούτε στα ματς με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα κάποιο ειδικό σχέδιο απέναντι στους αστέρες τους, έτσι λειτουργεί. Έχει ευθύνες για πολλά. Αλλά δεν αξίζει να απολυθεί. Η ευθύνη για τα κακώς κείμενα στον Ολυμπιακό φέτος πάει ολοκληρωτικά στη διοίκηση και τους -μη- χειρισμούς της. Τα έχω ξαναπεί και θα επανέλθω σύντομα, την ίδια ώρα που ο ιδιοκτήτης βρίσκεται πλέον πολύ πιο κοντά στη Νότιγχαμ παρά στον Ολυμπιακό.
➡️ Κάτι πρέπει να αλλάξει. Η τρίτη θέση θα είναι τεράστια αποτυχία.
Η Άρσεναλ θα τους κάνει “χαλάστρα” κι ας μην αρέσει
Πολύ καιρό θέλω να γράψω για την Άρσεναλ και τον ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού της φέτος. Δεν έχω κρύψει ποτέ την άποψη μου, οι τίτλοι κρίνονται στην άμυνα και όχι στην επίθεση. Από την στιγμή που κατάλαβα τι θέλει να κάνει ο Αρτέτα στην Άρσεναλ ήξερα πως η σεζόν θα εξελιχθεί θετικά για τους κανονιέρηδες. Τους οποίους, παρεμπιπτόντως, δεν συμπαθώ κι ιδιαίτερα… Από μικρός υποστηρίζω μια άλλη ομάδα της πόλης που φέτος είναι κοντά στον υποβιβασμό (και σχετικά πρόσφατα έπαιξε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ…).
Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να πρωταγωνιστήσει στο Τσάμπιονς Λιγκ, να την όμως “καβάλα στ’ άλογο” για τον τίτλο της Πρέμιερ και ήδη φιναλίστ στον μεγάλο τελικό.
Είμαι από αυτούς τους περίεργους (μέσα σε αυτούς και πολλοί επώνυμοι, επιφανείς άνθρωποι του ποδοσφαίρου) που δεν ενθουσιάστηκαν με το 5-4 στο Παρί-Μπάγερν.
Να το πω αλλιώς… Αν ήμουν φίλος αυτών των δύο, δεν θα αισθανόμουν καθόλου σίγουρος για τις πιθανότητες μου να σηκώσω το “δισκοπότηρο” του Τσάμπιονς Λιγκ. Ειδικά αν παρακολουθούσα τον τρόπο που αγωνίζεται η Άρσεναλ.
Την ώρα που γράφονται τα “ματάκια”, η Άρσεναλ περιμένει αντίπαλο στον τελικό και εμείς έναν ακόμα διασκεδαστικό ημιτελικό στο Μόναχο. Είμαι σίγουρος πως θα μας δώσουν ένα ακόμα θεαματικό ματς με πολλές φάσεις και γκολ.
Συμφωνούμε όμως όλοι πως το ζητούμενο πρωτίστως είναι να το πάρεις το τρόπαιο και μετά οι έπαινοι για το ποδόσφαιρο που παρουσιάζεις. Δεν είναι σύλλογοι αυτοί που παίζουν για το “μπράβο”, κάθε χρόνο παίζουν για τον εμπλουτισμό της τροπαιοθήκης τους.
Δείτε τι έκανε -και- φέτος η Μπαρτσελόνα με τις αφελείς αμυντικές τακτικές του Φλικ ή ακόμα χειρότερα, που είναι η Λίβερπουλ που επένδυσε δεκάδες εκατομμύρια για την ενίσχυση της επιθετικής της γραμμής και ξέχασε την άμυνα.
Ο Αρτέτα κινδύνεψε να απολυθεί, ακόμα και οι φίλοι της ομάδας θυμήθηκαν την “boring boring Arsenal” πριν 30 χρόνια, του Τζόρτζ Γκρέιαμ, ελά που κι εκείνη η ομάδα όμως είχε τίτλους και επιτυχίες.
Πίσω από τα φώτα, στην ΄Αρσεναλ, εργάζονται σε σημαντικά πόστα δίπλα στον κόουτς, άνθρωποι, που ειδικεύονται σε εκτελέσεις στημένων και πλάγιων. Η επιθετική συγκομιδή με πολλά γκολ από μη-επιθετικούς παίκτες σε στατικές φάσεις την δικαιώνουν. Εξίσου προσεκτική δουλειά γίνεται αμιγώς στην αμυντική λειτουργία, με τρομερά τρεξίματα συντονισμένα από όλη την ομάδα (όλη!), αλληλοκαλύψεις και aggressive μαρκαρίσματα. Νομίζω και ο Σιμεόνε θα το παραδεχόταν ανοιχτά αν δεν ήταν τόσο περήφανος, η Άρσεναλ του Αρτέτα είναι η βελτιωμένη μετεξέλιξη της δικιάς του Ατλέτικο προ δεκαετίας.
Στον κυνικό κόσμο του ποδοσφαίρου όπου μόνο το αποτέλεσμα μετράει, έχουμε δεί ανάλογες περιπτώσεις και πίσω στο χρόνο. Την εθνική Ελλάδος το 2004 την αγαπήσαμε γιατί ήταν η δικιά μας ομάδα. Την εθνική Ιταλίας το 1982 όχι, όλοι θυμούνται την Βραζιλία του jogo bonito που είχε πραγματικά σπουδαία ομάδα επιθετικά αλλά άμυνα και τερματοφύλακα αχαρακτήριστους…Την κούπα όμως την πήραν ο αλενατόρε Μπέαρζοτ, ο πορτιέρο Τζοφ, ο γκολτζής Ρόσι και ο πρόεδρος Περτίνι, όχι οι φαντεζί παιχταράδες Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ, Φαλκάο και Ζούνιορ.
➡️ Όποιος κι αν περάσει σήμερα από το show μεταξύ Μπάγερν και Παρί, θα τα βρεί πολύ “σκούρα” απέναντι στην Άρσεναλ, σας το υπογράφω.
Final-4 Εuroleague, η παγίδα του “και τώρα οι δυό τους”
Φαίνεται πως, μετά από μεγάλη διαδρομή και ανατροπές σκηνικού, θα έχουμε τις δύο Ελληνικές ομάδες στην τελική φάση της διοργάνωσης. Πολλοί ήδη ετοιμάζονται για τον μεγάλο τελικό μεταξύ τους, ένα ματς που θα μείνει στην ιστορία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, ένας τελικός for the ages.
Κάκιστα ξεχνούν όλοι πως υπάρχουν και ημιτελικοί. Ο Ολυμπιακός διασταυρώνεται πιθανότατα με την περσινή πρωταθλήτρια Φενέρ (ήδη στο 2-0 στη σειρά με την Ζαλγκίρις) στον ημιτελικό και ο Παναθηναϊκός με το νικητή του ζευγαρώματος Ρεάλ-Χάποελ (για την ώρα στο 2-1 αυτή η σειρά). Μπορεί σε κάθε περίπτωση να θεωρούνται φαβορί για να περάσουν αλλά η σιγουριά φέρνει μόνο προβλήματα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Από την μία, έχουμε μια πολύ ικανή ομάδα με τοπ κόουτς τον Γιασικεβίσιους, γεμάτη εμπειρία, σκληράδα και με την καρδιά πρωταθλητή. Πιθανότατα και χωρίς άγχος, όσο ο Ολυμπιακός, είναι προφανώς πολύ επικίνδυνη. Ο Ολυμπιακός πάει για 5η συνεχόμενη φορά στο Final-4, δεν έχει πρόβλημα να φτάσει στην “πηγή” (συνήθως μάλιστα ως 1ος της κανονικής περιόδου) αλλά νερό δεν πίνει…
Όσο για τον Παναθηναϊκό, απομένει πρώτα να τελειώσει τη δουλειά με τη Βαλένθια και νομίζω θα το κάνει επί Αθηναϊκού εδάφους, απόψε ή την Παρασκευή. Μετά όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Παραμένει μια ομάδα με αρκετά κακώς κείμενα στο σχεδιασμό της και αδυναμίες στελέχωσης στη γραμμή των ψηλών που μπορούν να στοιχίσουν.
Η Ρεάλ είναι πάντα αξιόμαχη αντίπαλος με φανέλα και εμπειρία, η Χάποελ έχει κάνει μεγάλη οικονομική επένδυση και θα κατέβει άνετη και ήδη επιτυχημένη με άγνοια κινδύνου στο ΟΑΚΑ.
Σαν προτεραιότητα οι δύο αιώνιοι πρέπει να βλέπουν μόνο τον ημιτελικό μπροστά τους. Άλλωστε ο ένας κοιτάει τον άλλο χρόνια τώρα, σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και στον ύπνο τους, στα όνειρα τους, κόκκινοι και πράσινοι συνυπάρχουν ουσιαστικά στο “ίδιο δωμάτιο”. Ποτέ δεν αγνοεί ο ένας την παρουσία του άλλου.
Ιστορικά πάντως θα είναι ένα τεράστιο ραντεβού για τους δύο μονομάχους του Ελληνικού μπάσκετ. Ελπίζω μόνο οι τοξίνες να κρατηθούν σε ένα αντιμετωπίσιμο και φυσιολογικό επίπεδο, αν και δεν το πιστεύω…
