Ολυμπιακός: ρεαλιστικά τώρα, μια άξια επιστροφή στο Τσάμπιονς Λιγκ

25/02/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Να μην ξεχνάμε πως ο Ολυμπιακός επέστρεψε μετά από καιρό στα “σαλόνια” του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν είναι εκείνη η εποχή που- σαν σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής- έπαιζε στη φάση ομίλων κάθε χρόνο.

Ουσιαστικά ήταν μια επιστροφή μετά από μέτρια-προς καλή- πορεία πέρυσι στο Γιουρόπα Λιγκ και βέβαια την κατάκτηση του Κόνφερανς Λιγκ πρόπερσι. Τα προβλήματα και τα κακώς κείμενα της ομάδας έχουν εκτεθεί πολύ καιρό τώρα στα “ματάκια”. Υπάρχουν λοιπόν δύο οπτικές γωνίες για να προσεγγίσει κανείς την παρουσία του ως τα νοκ-άουτ της διοργάνωσης.

Η μια είναι αυτό που “είδαν τα ματάκια” σε αυτά τα παιχνίδια, η άλλη το λεγόμενο “what if”, δηλαδή τι θα μπορούσαμε να δούμε, τι θα μπορούσε να κάνει παραπάνω ο Ολυμπιακός για να είναι καλύτερος.

Συμπερασματικά, στην ιδιαίτερα αξιοπρεπή πορεία του περσινού πρωταθλητή στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, την μικρότερη συμβολή είχε η διοίκηση της ομάδας.

Λίγο σκληρό ίσως, αλλά γεγονός.

Ομάδα του προπονητή, δικές του οι επιτυχίες, δικές του και οι “στραβές”

Παρά την αδυναμία της διοίκησης να κάνει το ρόστερ πιο δυνατό, πιο πλήρες και λειτουργικό μετά από ένα καλοκαίρι χωρίς μπελάδες προκριματικών, με σίγουρα έσοδα από το group stage, με πώληση βασικού παίκτη έναντι σημαντικού αντίτιμου, ο κόουτς Μεντιλίμπαρ πιστώνεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει στον φετινό Ολυμπιακό.

Έχει κι αυτός την ευθύνη του για την μη ενίσχυση στο κέντρο της άμυνας που ήταν επιβεβλημένη, αλλά τουλάχιστον για την μεσαία γραμμή είχε ζητήσει συγκεκριμένο παίκτη (Μίγια) που πιστεύω πως πραγματικά θα έδινε ώθηση στο νευραλγικό αυτό τομέα.

Δεν έχει μάθει ποτέ στην καριέρα του να είναι απαιτητικός προς τις εκάστοτε διοικήσεις, όμως στον Ολυμπιακό κάνει πρωταθλητισμό και αυτό σημαίνει αέναα μεγαλύτερες απαιτήσεις κάθε μέρα που περνάει.

Μετά, η κριτική που γίνεται για τον τρόπο παιχνιδιού με πολλές σέντρες προς αναζήτηση του γκολ έχει κι αυτή τη βάση της και προσωπικά δε συμφωνώ με τον παραγκωνισμό παικτών όπως ο Γιαζίτσι και κατ΄ επέκταση την αποδέσμευση του Φορτούνη. Αυτό φαίνεται πως θα μας απασχολήσει σύντομα με την πιθανή επιστροφή του πρώην αρχηγού και θα επανέλθω με λεπτομέρειες…

Στο Λεβερκούζεν ο κόουτς έδειξε πως μπορεί να αλλάξει το σύστημα, τους παίκτες και την τακτική όταν επιβάλλεται από την ισορροπία του εκάστοτε παιχνιδιού. Ίσως το σχήμα που παρέταξε να ήταν το ενδεδειγμένο και για το πρώτο ματς στον Πειραιά.

Λέω ίσως, γιατί ήταν σαφές πως η εικόνα του χθεσινού ματς λιγότερο δημιουργήθηκε από την ανάγκη του Ολυμπιακού να ανατρέψει το 0-2 και πολύ περισσότερο από την προφανή διάθεση της γερμανικής ομάδας να προστατεύσει το αποτέλεσμα.

Δεν ήταν τελικά αυτό που είδαμε μακριά από τα υπόλοιπα 0-0 της φετινής σεζόν που έπληξαν βαθμολογικά τους ερυθρόλευκους στο πρωτάθλημα. Απλά, η Λεβερκούζεν με μεγαλύτερη ποιότητα και εμπειρία, το έκανε καλύτερα από δικές μας ομάδες που επέλεξαν ανάλογο στυλ και κατάφεραν κι αυτές να κρατήσουν αμυντικά και να πάρουν αποτέλεσμα.

Έμπειρος κόουτς ο Χιούλμαντ, μετά από δύο ματς αντιλήφθηκε πόσο σημαντικό είναι απέναντι στον Ολυμπιακό να μην δεχτείς πρώτος γκολ, “κάθησε” στο 0-2 του πρώτου ματς και το προστάτευσε κυνικά.

Δεν άρεσε στο γερμανικό κοινό -και πιθανόν ούτε εντός της ομάδας- η τακτική αλλά έδωσε και την πρόκριση χωρίς περιπέτειες…

Χρειάζεται οπωσδήποτε βελτίωση στο επιθετικό κομμάτι

Και πως μπορεί να έρθει αυτή; Με το παρόν ρόστερ όχι με πολλούς τρόπους. Ας μείνουμε λίγο στο χθεσινό ματς. Ταρέμι και Ελ Κααμπί, τελικές προσπάθειες, σημειώσατε μηδέν, ζερό. Τριάντα (30) σέντρες συνολικά, οι έντεκα του Ροντινέι, ούτε μισή φάση. Δέκα στημένες μπάλες κοντά στην αντίπαλη περιοχή, φτωχό το αποτέλεσμα για μια ακόμα φορά.

Έξι μήνες μέσα στη σεζόν, είναι εύκολο να δει κανείς πόσο “βουνό” είναι για τον Ολυμπιακό να ανατρέψει αποτέλεσμα. Όταν όμως ανοίγει το σκορ, όλα απλοποιούνται.

Το να σκοράρει πρώτος έχει αναχθεί σε κομβικό σημείο όλων σχεδόν των παιχνιδιών του.

Με τη φυγή για ένα μήνα και το ντεφορμάρισμα του Ελ Κααμπί το πρόβλημα έγινε ακόμα πιο έντονο. Δεν είναι και πολλά τα ματς που ο Ολυμπιακός έχει “καθαρίσει” σκοράροντας πάνω από 2 γκολ, ακόμα και τα δύο γκολ έρχονται δύσκολα και σε εύκολα παιχνίδια, σε παιχνίδια που έχει βρεθεί το πρώτο αλλά δε φέρνει και τόσο απλά ένα δεύτερο που τελειώνει το ματς.

Εμφανές το πρόβλημα στη δημιουργικότητα, αναζητά άμεσα λύση.

Ο Αντρέ Λουίς έχει την προσωπική ενέργεια κι αυτό είναι πολυτέλεια στο υπάρχουν ρόστερ, περιμένω να πάρει σύντομα φανέλα βασικού όσο και ο Ποντένσε μένει στα “ρηχά”. Το σχήμα με τα δύο φορ δεν δίνει την επιθετικότητα που θα ήθελε ο Μεντιλίμπαρ και θεωρώ πως δεν θα είναι η πεπατημένη για το υπόλοιπο της σεζόν. Και δεν πρέπει.

Ο κόουτς πρέπει να βρεί τον τρόπο η ομάδα του να γίνει ξανά αποτελεσματική. Ίσως να μην έχει τα απαραίτητα εφόδια αλλά αυτό είναι λάθος του προηγούμενου καλοκαιριού και τώρα δε διορθώνεται.

Το καρπούζι του πρωταθλήματος κομμένο ισόποσα στα τρία

Η επόμενη μέρα έχει για τον Ολυμπιακό τον μεγάλο στόχο του repeat, την εκ νέου κατάκτηση του πρωταθλήματος και η μετάβαση στις εντός συνόρων υποχρεώσεις πιθανότατα θα γίνει ομαλά. Τα αγωνιστικά του “κουσούρια” και η διόρθωση τους θα είναι το ζητούμενο.

Δεν είναι όμως πως και οι δύο άλλοι διεκδικητές δεν έχουν τα δικά τους “αγκάθια”.

Λίγοι περίμεναν πως ο ΠΑΟΚ μπορεί να βρεθεί σε δύσκολη θέση αγωνιστικά, όμως στα “ματάκια” διαβάσατε από νωρίς τα προβλήματα που μπορεί να προέκυπταν και νομοτελειακά εμφανίστηκαν.

Λόγω του μικρού rotation από τον Λουτσέσκου και την ένδεια λύσεων σε συγκεκριμένες θέσεις σε συνδυασμό με το υπερφορτωμένο πρόγραμμα, ο ΠΑΟΚ εμφανίζεται πελαγωμένος. Ήταν βέβαια και ατυχής συγκυρία η ταυτόχρονη απουσία όλων σχεδόν των μεσοεπιθετικών λύσεων, κάτι που σαν ντόμινο έφερε και το “τιλτ” του 39χρονου Τάισον και του Ζίφκοβιτς που κλήθηκαν να “τραβήξουν το κουπί”.

Το θέμα Μεϊτέ έχει τονιστεί από τον Οκτώβριο εδώ, μα ήταν φύσει αδύνατο να αποδειχθεί άτρωτο ρομπότ και να παίζει συνέχεια. Ίσως το μεγαλύτερο λάθος στη στελέχωση του ρόστερ να έγινε εδώ και η συνεχής χρήση επιβάρυνε τον πολύ καλό και σούπερ-κομβικό μέχρι να τραυματιστεί Μεϊτέ που αποδείχθηκε αναντικατάστατος.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γίνεται τώρα.

Προσωπικά πιστεύω πως δεν έχει καμία τύχη για πρόκριση πλέον στην Ευρώπη. Και μάλλον καλύτερα εφόσον ο στόχος είναι το πρωτάθλημα στα 100 χρόνια ύπαρξης του συλλόγου.

Στο πρόγραμμα και στην κανονική περίοδο απέμεινε ένα ντέρμπι, αυτό με τον ΠΑΟΚ φιλοξενούμενο του Ολυμπιακού. Υπάρχει και το κύπελλο, υπάρχει και εξ αναβολής ματς με την Κηφισιά, υπάρχει αβεβαιότητα για την επιστροφή Κωνσταντέλια.

Το καλεντάρι είναι αμείλικτο και βάζει τον Λουτσέσκου και την ομάδα του σε δυσχερή θέση. Περιμένω να δω την αντίδραση, αλλά πραγματικά στερεύω από ιδέες (και συνήθως έχω πολλές). Ο Ρουμάνος κόουτς καλείται να βρεί λύσεις ενώ εύχεται να έχει γερούς τους κομβικούς του παίκτες που τόσο του λείπουν και η απουσία τους χάλασε τη δουλεμένη και λειτουργική χημεία της ομάδας.

Η ΑΕΚ πιθανότατα θα είναι 1η στην κανονική περίοδο, η βελτίωση της φέτος έχει τονιστεί επανειλημμένα εδώ και θεωρώ πως η χρονιά είναι ήδη επιτυχημένη. Έχει εννοείται και αυτή δομικά κενά στο ρόστερ αλλά κάπου είναι και αναμενόμενο σε μια σεζόν που είναι πρωτίστως μεταβατική σε πολλά επίπεδα. Αξίζει ένα -ακόμα- μπράβο στο Νίκολιτς που έφτιαξε τόσο γρήγορα μια ομάδα με ταυτότητα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Η όρεξη βέβαια άνοιξε και δικαιολογημένα, η ΑΕΚ είναι προφανώς διεκδικήτρια της κούπας πρωταθλήματος.

Αυτό που πρέπει να επισημανθεί όμως είναι η αδυναμία της να πάρει νίκες απέναντι στους δύο συν-διεκδικητές. Δύο ισοπαλίες και δύο ήττες είναι η συγκομιδή της φέτος με αντιπάλους τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Και μη ξεχνάμε το ακόμα πιο αρνητικό σερί αποτελεσμάτων πέρυσι στα ντέρμπι.

Στα πλέι-οφ τα ματς μεταξύ των τριών θα είναι εξάποντα και η ΑΕΚ πρέπει να εστιάσει στο γιατί δεν μπορεί να επιβληθεί των άλλων δύο. Προσωπικά θεωρώ πως ο κοουτς υιοθετεί περισσότερο αμυντικές τακτικές σε αυτά τα ματς και δε ρισκάρει. Στα κρίσιμα ματς των πλέι-οφ θα βρεθεί αναγκασμένος να το κάνει και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον να δω αν θα παρουσιαστεί με διαφορετική προσέγγιση.

Πολύ σημαντικό νέο στοιχείο στο φινάλε της σεζόν ο στόχος στο Κόνφερανς Λιγκ, εκεί προκρίθηκε χωρίς επιπλοκές και γι’ αυτό είχε πλεονέκτημα χωρίς έξτρα παιχνίδια εδώ και τρείς μήνες. Τώρα όμως οφείλει να στοχεύσει και εκεί σε διάκριση, δεν είναι υπερβολή πως είναι από τις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης ως τώρα και μπορεί να πάει μακριά.

Αυτή η συνθήκη μπορεί να αλλάξει πολλές ισορροπίες, είναι αμφίβολο αν το ρόστερ της ΑΕΚ μπορεί να αντέξει σε συνεχόμενα ανταγωνιστικά και σημαντικά ματς, ενίοτε τρία μέσα σε μια εβδομάδα. Είμαι σίγουρος πως ήδη έχει συζητηθεί ο χειρισμός του ρόστερ για το κομμάτι του τελευταίου διμήνου και πως η ομάδα θα προσπαθήσει και για την ευρωπαϊκή διάκριση. Μέχρι εκεί. Το τελικό αποτέλεσμα θα το δούμε, δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

Καλό είναι, σαν υποσημείωση, να μην ξεχνάμε πως στόχος όλων είναι η 1η θέση και το τρόπαιο, αλλά και η 2η θέση θα δώσει σημαντική πιθανότητα συμμετοχής στο group stage του επόμενου Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο τρίτος μόνο θα “κλάψει” παραγματικά…

Ο Ακύλας μοναδικός εκπρόσωπος μας στην Ευρώπη τον ΜάΙο

Δυό λόγια για τον Παναθηναϊκό πρώτα, που νομίζω πως έχει βάσιμες ελπίδες για πρόκριση στην Ευρώπη. Η βελτίωση του εμφανής, η έκρηξη του Τέττεη συμπαρασύρει όλη την ομάδα που βρίσκει και κίνητρο για βαθμολογική αντεπίθεση με στόχο την 4αδα και ο Μπενίτεθ προτιμάει σιγά-σιγά σταθερές, σε παίκτες και συστήματα. Βάλσαμο είναι για το κλαμπ η μείωση της γκρίνιας και η πίστη πως γεννιέται κάτι καλύτερο, αν και -δικαιολογημένα- οι φίλοι του “κρατούν μικρό καλάθι”… Τέλος, με χαρά βλέπω τον Κοντούρη να με δικαιώνει και περιμένω να βοηθήσει και την Εθνική μας στην πολύπαθη θέση “6”.

Την Πλζεν καλό θα ήταν να την περάσει και για τη βαθμολογία της UEFA και την κόντρα μας εκεί με την Τσεχία. Τώρα για παρακάτω δε ξέρω, όπως δε ξέρω και πως θα τα καταφέρει η ΑΕΚ έχοντας και το στόχο του πρωταθλήματος.

Ο Ακύλας είναι ο σίγουρος εκπρόσωπός μας στην Ευρώπη τον Μάιο (δεν προσμετράω τις ομάδες μπάσκετ που μπορεί να βρεθούν βέβαια στο f4 του ΟΑΚΑ) και μάλιστα με μεγάλες πιθανότητας επιτυχίας. Μια πανευρωπαϊκή διοργάνωση όπου σταθερά έχουμε φιλοδοξίες και δυνατότητες διάκρισης. Μακάρι να ήμασταν σταθεροί “παίκτες” και στα ποδοσφαιρικά ευρωπαϊκά κύπελλα και θα πρέπει να στοχεύσουμε σε αυτό.

Άλλη βέβαια πίστα, διαφορετική εντελώς υπόθεση, ένας μουσικός διαγωνισμός….

Ιδιαίτερη ιστορία η Eurovision και μεγάλη συζήτηση για το πόσο μπορεί να βοηθήσει ένα νέο καλλιτέχνη. Αυτό που μπορώ με ασφάλεια να σας μεταφέρω (γιατί εκτός από τι βλέπουν τα“ματάκια”, ακούνε και τα “αυτάκια” μου…) είναι πως ο Ακύλας είναι πολλά περισσότερα από το “Ferto” και ήρθε για να μείνει.

Και ακόμα και αν δεν το φέρει, έχει ακόμα πολλά να προσφέρει στην γενικά φτωχή Ελληνική ποπ μουσική και κουλτούρα.