ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: Σε ένα ματς αλλάζουν όλα και το κερδίζει η καλύτερη ΟΜΑΔΑ
15/07/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Oι διαφορές ανάμεσα στις ομάδες υψηλού επιπέδου είναι μικρές, μην σας ξεγελάει η εικόνα του ματς. Στο Παγκόσμιο κύπελλο, 40ήμερη κούρσα αναμονής πλέον και όχι σπριντ 2-3 εβδομάδων, το μομέντουμ που αποκτά μια ομάδα δεν είναι τελικά το καλύτερο εφόδιο για να προβλέψεις.
Η “άνετη και ωραία” Γαλλία θάμπωσε πολλούς αλλά απέτυχε ούσα φαβορί απέναντι σε αντίπαλο που όλοι-και οι Γάλλοι μαζί- ήξεραν πως είναι ισάξιος. Η τακτική παίζει συχνά ρόλο, όπως και η δουλειά που έχει γίνει για να επιτευχθεί η μάξιμουμ συνοχή ενός ποδοσφαιρικού συνόλου. Σε αυτά τα σημαντικά στοιχεία η Ισπανία ήταν ανώτερη, πιο προετοιμασμένη και ισορροπημένη..
Ο Ντεσάν ως συνήθως φοβήθηκε το ματς. ο Ντε Λα Φουέντε είχε πλάνο -φτιαγμένο εδώ και καιρό και δοκιμασμένο στο πρόσφατο παρελθόν- να παίξει απέναντι στην Ισπανία, αυτό συμβαίνει σταθερά στα μεταξύ τους ματς. Και λέει πολλά. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η δουλειά τόσα χρόνια του Γάλλου εκλέκτορα, ούτε να απαξιωθεί η τωρινή ομάδα. Έρχεται ο Ζιντάν στη θέση του και μια νέα εποχή φιλοδοξιών και επιτυχιών, δεν έχω καμία αμφιβολία. Αυτό που πρέπει πρωτίστως να προβληματίσει είναι η ένδεια λύσεων στην μεσαία γραμμή και βέβαια θα πρέπει να αναγνωριστεί πως ποιοτικά η άμυνα είναι σε σαφώς χαμηλότερο επίπεδο, όπως και ο γκολκίπερ.
Η Ισπανία έχει δουλευτεί σαν σύλλογος, με μεγάλη σταθερότητα στις κλήσεις εδώ και καιρό παρά το άπλετο ταλέντο που παράγει η χώρα. Ένα κλειστό γκρούπ όπου οι ρόλοι είναι διακριτοί και όπου υπάρχουν πάντα ιδέες και λύσεις. Ο Γιαμάλ βελτιώνεται από ματς σε ματς αλλά δεν είναι στα καλύτερά του, ο Νίκο Γουίλιαμς παίζει 20λεπτα μάξιμουμ. Σε αυτούς τους δύο είχε στηριχθεί το πλάνο επιθετικά αλλά βρέθηκε μέσω της ποιότητας και του πλουραλισμού λύσεων ένας νέος τρόπος. Είναι και το τι παράγεις, ο τερματοφύλακας είναι εξαιρετικός (και υπάρχουν 4-5 ακόμα τοπ Ισπανούς γκολκίπερ…), τα δύο πλάγια μπακ δεν τα έχει καμία ομάδα (δείτε τα μπακ της Γαλλίας…), ο Ρόδρι είναι ο καλύτερος στη θέση του (χρόνια τώρα), η παραγωγή επιθετικογενών μέσων είναι ασταμάτητη. Τι κι αν δεν έχω καθαρό φορ που να μου κάνει (ένας Βίγια, ένας Τόρες θα έπαιζε σήμερα βασικός σίγουρα), θα “βαφτίσω” έναν παίκτη που έπαιζε χρόνια 10άρι και έχει καλά τελειώματα. Και θα τη δουλέψω την ιδέα, την πρόταση, την λύση. Μεθοδικά.
Στα ματς τέτοιου βεληνεκούς είναι αυτές οι λεπτομέρειες που πιθανόν θα κάνουν τη διαφορά. Και μετά, πρέπει να δούμε και κάτι ακόμα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του σπορ είναι ότι εμπεριέχει και το “τι θα είχε γίνει αν”, το “what if” που λένε στον Αρμενιστή Ικαρίας.
Το λάθος που κάνει ο Ντίν στη φάση του πέναλτι είναι πολύ χαμηλού επιπέδου για ημιτελικό Μουντιάλ, λάθος αυτοσυγκέντρωσης και επιπολαιότητας. Και σε μεγάλο βαθμό καταδικάζει τη Γαλλία. Ναι, είδαμε και στη συνέχεια πως οι “φουριας ρόχας” ήταν ανώτεροι, καλύτερα προετοιμασμένοι, όλα.
Όμως έτσι είναι το άθλημα, ένα ματς τα αλλάζει όλα κι ένα λάθος τα αλλάζει όλα. Όπως και στη ζωή μπορεί να συμβούν πολλά, καλά και άσχημα, πολλοί οι αστάθμητοι παράγοντες.
Και τι κάνεις μετά, είναι απλό τελικά, προχωράς. Οι Γάλλοι πάνε στην εποχή Ζιντάν με αισιοδοξία για το επόμενο Γιούρο, οι Ισπανοί πάνε στον τελικό της Νέας Υόρκης.
Ίσως δεν θα τους αρέσει ο τίτλος του φαβορί, αλλά ανεξάρτητα αντιπάλου δείχνουν οι πιο πιθανοί θριαμβευτές την Κυριακή το βράδυ. Και βασικά, η ζωή συνεχίζεται, νέοι στόχοι, νέα εμπόδια, νέες επιμέρους επιτυχίες και αποτυχίες and so ti goes.
Ναι, αλλά κάποια ματς είναι Larger Than Life
Ένα τέτοιο έχουμε απόψε. Έχω ήδη σταθεί στην ιστορία και την προϊστορία από προχθές. Συνεχίζω να πιστεύω πως το αποψινό Αργεντινή-Αγγλία θα μας δώσει μεγάλες συγκινήσεις, σε πολλά επίπεδα.
Η επιλογή του Αμερικάνου ρέφερι Ελφάθ (που περίμενα στον τελικό) κάνει το ματς “κόλαση”. Δεν δίνει φάουλ, αφήνει προκλήσεις, καθυστερήσεις, ο τέλειος διαιτητής για τον Κολίνα που προσμετρά την εθνικότητα και του δίνει αυτό το μεγάλο ματς ενώ δεν το αξίζει.
Ενισχύονται οι φωνές περί εύνοιας από την FIFA για την Αργεντινή του Μέσι και η τοποθέτηση του ανεκτικού (νομίζω θα δείτε τι εννοώ αν δεν τον έχετε ήδη προσέξει) αυτού ρέφερι με βάζει και εμένα σε σκέψεις. Ο τρόπος που παίζει, που συμπεριφέρεται στον αγωνιστικό χώρο η Αργεντινή ευνοείται σαφώς με τον Ελφάθ στην μέση.
Είπαμε, οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν συχνά τη διαφορά, ο διαιτητής είναι μέρος του παιχνιδιού και προφανώς είναι μια από αυτές.
Μακάρι να μην γίνω μάντης κακών και το ματς να το θυμόμαστε αλλά για καλούς λόγους.
