ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: Οι μνηστήρες της Πηνελόπης

03/07/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Σύμφωνα με την Οδύσσεια η Πηνελόπη πολιορκήθηκε όσο έλειπε ο Οδυσσέας από, ούτε λίγο ούτε πολύ, 108 μνηστήρες…Σύντομα στους κινηματογράφους σε σκηνοθεσία Κρις Νόλαν το “Odyssey”, αλλά η επιμέρους ιστορία της Πηνελόπης έχει δευτερεύοντα ρόλο στα τεκταινόμενα του φιλμ.

Πηγή: X

Όσο για την επιλογή στο ρόλο της Ελένης, να πω μόνο “κάτω τα χέρια από την Lupita”.

Oρίστε, ξέφυγα εντελώς πάλι, εδώ είναι Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.

Και έχει ένα ιδιαίτερο τρόπαιο, μικρό σε μέγεθος, φιλοτεχνημένο 100 χρόνια πίσω με βάση τη Θεά Νίκη, μετεξελίχθηκε στη δεκαετία του ‘70 σε αυτό που απεικονίζει σήμερα, δύο ανθρώπινες μορφές που σηκώνουν τη Γη. Η Νίκη είναι ακόμα το ζητούμενο, το σχέδιο άλλαξε.

Παραμένει όμως μικρό στο μάτι (αλλά βαρύτερο απ’ ότι φαίνεται…), είναι μισό σε μέγεθος από αυτό του Τσάμπιονς Λιγκ!

Αυτό θέλουν όλοι, το θέμα είναι ποιοι μπορούν και να το πάρουν.

Οι “συνήθεις ύποπτοι” στην ολιγαρχία της κορυφής

108 θα μπορούσαμε να τους πούμε τους μνηστήρες και για το τρόπαιο, αν υπολογίζαμε σε όλες τις ομάδες ανά την υφήλιο και μάλιστα άνετα.

206 είναι οι εθνικές ομάδες παγκοσμίως που έπαιξαν προκριματικά για τη φετινή διοργάνωση! Για να είμαστε σωστοί, οι μνηστήρες θεωρητικά φτάνουν τους 209 αφού οι τρείς διοργανώτριες είχαν “αυτόματη” πρόκριση…Όμως η τελική φάση ενός παγκοσμίου κυπέλλου και η ιστορία του δείχνουν πως οι πραγματικοί μνηστήρες είναι λίγοι. Σχεδόν πάντα είναι οι ίδιοι, αλλά για φέτος ξεχνάμε την Ιταλία που απουσιάζει ξανά (μαθαίνω πως δεν βλέπουν καν το φετινό Μουντιάλ…) και βέβαια την δικαίως αποκλεισμένη Γερμανία.

Τολμώ να πω πως φέτος μπορούν να ονειρεύονται και μη παραδοσιακές δυνάμεις, θεωρώ πως η διοργάνωση είναι από η πιο ανταγωνιστική ever, από τη στιγμή που μπήκαμε στα νοκ-άουτ.

-Σημείωση:  Τα “ματάκια” γράφονται αυτή τη φορά μετά το Ισπανία-Αυστρία και πριν το Πορτογαλία-Κροατία, οπότε ας δούμε τι είδαν το προηγούμενο διήμερο ενώ διαμορφώνεται ο χάρτης της φάσης των “16”.-

Η Ισπανία θα είναι πάντα επικίνδυνη, πάντα υπολογίσιμη όταν η αντίπαλος θέλει να ανοιχτεί, να παίξει κι αυτή και δεν κλείνεται. Εκεί έχουν το πρόβλημα οι Ισπανοί χωρίς κλασικό φορ στην επιθετική τους τετράδα, ψευτοφόρ ο Οϊαρθάμπαλ (που έκανε όνομα σαν επιτελικός μέσος), πίσω του ο Όλμο, αριστερά ο Μπαένα (πρώτη φορά σε πλάγιο ρόλο), δεξιά ο “χλιαρός” ως τώρα Γιαμάλ, αυτή είναι η ιδέα του Ντε Λα Φουέντε. Έχει πολλά χρόνια να διακριθεί σε Μουντιάλ, απέτυχε παταγωδώς σε τρείς σερί διοργανώσεις μετά την κατάκτηση του 2010, ενώ πήρε το Euro πριν δύο χρόνια. Ομάδες σαν την Αυστρία δεν θα είναι πρόβλημα, όσο προχωράει όμως αλλάζει και η πίστα.

Υψηλές προσδοκίες, μεγάλες φιλοδοξίες, αδιαμφισβήτητες ικανότητες. Μπορεί κάποιος να την παίξει κλειστά; Νομίζω όχι, κατοχή μπάλας θα έχει απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, ακόμα και η Γαλλία θα της δώσει την μπάλα, αλλά άμυνες “κλειστά στρείδια”  μάλλον δεν θα βρει στη συνέχεια. Άρα να κρατήσουμε πως θα έχει σοβαρή τύχη σε όλα τα προσεχή ματς, είναι έγκλημα αν υποτιμηθεί. Έπεται διασταύρωση με το νικητή του Πορτογαλία-Κροατία για τους “16” και ακολουθεί στα προημιτελικά ο νικητής του Βέλγιο-ΗΠΑ. Σε όλες τις πιθανές διασταυρώσεις θα έχει τον πρώτο λόγο και μετά είναι πολύ πιθανή η σύγκρουση με την Γαλλία στον έναν ημιτελικό της αριστερής μεριάς του ταμπλό.

Μαζί της συνεχίζουν στην κούρσα για την πρωτιά η Γαλλία, η Αργεντινή, η Αγγλία (δεν θα αποφύγω την ανάλυση των “λιονταριών”, απλώς το “τρενάρω” λίγο…), η Βραζιλία (που όλοι υποτιμούν…), οι τρείς τελευταίες στη δεξια μεριά του ταμπλό θα δώσουν μάχη για μια θέση στον τελικό υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Ε, αυτές είναι πάντα, μαζί με την απούσα “ατζούρα” και την απογοητευτική φέτος “μάνσαφτ”.

Πηγή: shutterstock

Οικοδεσπότες σε υψηλές πτήσεις

Η ομάδα των Η.Π.Α. ενθουσίασε τους ουδέτερους από το ξεκίνημα του τουρνουά (τις πρώτες ημέρες τράβηξε όλα τα βλέμματα) και δεν ήταν αποδείχθηκε “φούσκα”, έχω εξηγήσει πως οι Αμερικανοί έχουν πλέον την τεχνογνωσία και σταθερά επενδύουν, οργανώθηκαν και έχουν μια εξαιρετική ομάδα. Ο παράγοντας-έδρα τους δίνει μεγάλη ώθηση και θα παίξουν όλα τα ματς σε αυτή την ευνοϊκή συνθήκη. Είναι όμως μεγάλο πλήγμα η απουσία του Μπαλογκούν για το επόμενο ματς. Ο Ποτσετίνο δεν θα αλλάξει τίποτα στο στυλ παιχνιδιού αλλά όποιον και να βάλει στη θέση του θα είναι υποβάθμιση. Το Βέλγιο φαίνεται ευάλωτο αν και έκανε ένα από τα μεγαλύτερα come-back όλων των εποχών, ομολογώ δεν τους το ’χα. Οι γηπεδούχοι δείχνουν καλύτεροι αλλά θα λείψει ο σκόρερ τους και οι Βέλγοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν πλέον και γι’ αυτό είναι πολύ επικίνδυνοι.

Το Μεξικό περνάει ως τώρα “κάτω από το ραντάρ”, κάτι που λειτουργεί υπέρ του. Δεν έχει δεχθεί γκολ, το σχέδιο Αγκίρε πάει πρίμα, η χώρα κινείται (δονείται θα ήταν πιο σωστό…) σε ρυθμούς Μουντιάλ και στο Μέξικο Σίτι όλοι περιμένουν την Αγγλία. Σε εμάς τους Ευρωπαίους διακρίνω αιφνιδιασμό, ίσως γιατί δεν ξέρουμε καν τους παίκτες. Είχα αναφέρει ξανά πως το εγχώριο πρωτάθλημα είναι ιδιαίτερα εύρωστο, Ράνχελ (ο γκολκίπερ), Ρέγιες και Γκαγιάρδο (στην άμυνα), Λίρα/ Μόρα/ Ρόμο (βασικοί στα χαφ) και Αλβαράδο (στην επίθεση) παίζουν σε πλούσιες ομάδες της χώρας και μας ήταν λίγο-πολύ άγνωστοι μαζί με τον Κινιόνες πού πέρυσι πήρε μεταγραφή στη Σαουδική Αραβία μεταναστεύοντας για πρώτη φορά. Η Αγγλία είναι σοβαρό εμπόδιο και πιθανόν να ακολουθεί ζευγάρωμα με τη Βραζιλία. Και μετά-,μετά η Αργεντινή.
Μύθος. Οι Μεξικάνοι ονειρεύονται και δεν τους αδικώ.

Σε αντίθεση με το Μεξικό και τις Η.Π.Α., ο Καναδάς νομίζω προχώρησε όσο έπρεπε βάσει ποιότητας και προγράμματος, αλλά τώρα το Μαρόκο δεν δείχνει να είναι “για τα δόντια του”. Θα βοηθούσε πολύ αν κατακτούσε την 1η θέση στον όμιλο γιατί έτσι θα έπαιζε εντός έδρας και στα νοκ-άουτ, αλλά και πάλι θεωρώ πως έπιασε “ταβάνι”. Δεν αξίζει να πάει μακρύτερα, ίσως μάλιστα να ήταν ανώτερο αγωνιστικά πριν 4 χρόνια στη διοργάνωση του Κατάρ.

Να μην ξεχνάμε πως αυτές οι τρείς δεν έπαιξαν προκριματικά και οι ομάδες παρότι δεν “ψήθηκαν” με επίσημα ματς εμφανίστηκαν ανταγωνιστικές και με υψηλό δείκτη συνοχής.

Όχι σαν κάτι άλλες πριν 4 χρόνια.