ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: Μέσι, Κέιν, Εμπαπέ αλλά πάνω απ΄ όλους Ελόι Ρούμ
22/06/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Κάθε μεγάλη διοργάνωση έχει τους απόλυτους πρωταγωνιστές και ήρωες της, πάντα προέρχονται από ομάδα που πηγαίνει μακριά και σηκώνει και την κούπα. Τέτοιους έχουμε εν δυνάμει πολλούς στο Μουντιάλ 2026 και θα τους δούμε στα μεγάλα ματς που έρχονται τις επόμενες εβδομάδες μέχρι το φινάλε.
Οπότε να αφήσουμε τα γκολάκια των αστέρων για την ώρα. Είναι η σωστή στιγμή να μαζέψουν τα φώτα της δημοσιότητας οι άσημοι του χθες ,του σήμερα και του αύριο, παίκτες που κανένας ποτέ δεν ασχολήθηκε μαζί τους και το πιό πιθανό είναι πως και με το πέρας του τουρνουά θα περάσουν και πάλι στην λήθη.
Όπως οι περισσότεροι στην εθνική Κουρασάο, ο Ελόι Ρούπ γεννήθηκε στην Ολλανδία και είχε την ευκαιρία να μπει στη διαδικασία παραγωγής ταλέντων στη χώρα. Στην πατρίδα το πολύ θα έπαιζε σε καμιά παραλία… Έπαιξε μάλιστα κι ένα ματς με την νέων των “οράνιε” πριν 16 χρόνια όντας είκοσι ετών. Όπως όμως και στην πορεία του σε επίπεδο συλλόγων, έτσι και σε επίπεδο εθνικής ομάδας ο δρόμος του ήταν σταθερά “κακοτράχαλος” γεμάτος ατυχίες και “πήγαινε-έλα”. Ηγήθηκε της προσπάθειας που έγινε στο Κουρασάο τα προηγούμενα χρόνια ως αρχηγική μορφή στους κύκλους της ομάδας. Κανείς δεν τον πρόσεξε όταν δέχθηκε 7 γκολ από τη Γερμανία αλλά το ποδόσφαιρο επιφυλάσσει πάντα ανατρεπτικές ιστορίες και ο Ελόι θα μείνει στις μνήμες πολλών μετά από αυτό το Μουντιάλ και βέβαια στα βιβλία των ρεκόρ.
Εννοείται πως είναι η πρώτη φορά που ένας παίκτης από το Κουρασάο ψηφίζεται ως “man of the match” σε ματς παγκοσμίου κυπέλλου. Τώρα που το έγραψα, το κατάλαβα ακόμα περισσότερο, να και ο τίτλος κειμένου δίπλα σε μεγάλα αστέρια, απίστευτο!
Αν κάποιοι τον ξέρουν καλά είναι οι φίλοι της Ολλανδικής Φίτεσε όπου πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του, ενώ τα τελευταία χρόνια τον έμαθαν και στο MLS όπου παίζει πλέον στην “φτωχή” ομάδα του Μαϊάμι (όχι σε αυτή του Μπέκαμ και του Μέσι). Μάλιστα φέτος έπαιξε ελάχιστα και για αρκετό καιρό προετοιμαζόταν με ατομικές προπονήσεις εν όψει του Μουντιάλ.
Το “φάντομ” έκανε 15 επεμβάσεις, μία ήταν τριπλή μάλιστα (και το έχει ξανακάνει όταν έπαιζε στο Κολόμπους σε απόκρουση ανθολογίας το 2020, βρείτε την αν μπορείτε…) και ξεπέρασε το ρεκόρ του Αμερικανού Τιμ Χάουαρντ που έφτασε μεν τις 16 στο Μουντιαλ 2014 αλλά μετά και το ημίωρο της παράτασης. Επίσης δέχτηκε τελικά 2 γκολ και οι ΗΠΑ έχασαν 2-1 από το Βέλγιο (όλα τα γκολ στον έξτρα χρόνο), ενώ και μια ήταν σε σούτ που πήγαινε εμφανώς άουτ…
H συντονισμένη αυταπάρνηση του Ιράν
Έτσι πάει, όταν έχουμε πολλά γκολ λάμπουν οι Κέιν, Εμπαπέ, Μέσι, όταν έχουμε 0-0, οι γκολκίπερ παίρνουν τα “μπράβο” και τα βραβεία MVP, ακολούθησε ο Μπαϊρανβάντ του Ιράν στο 0-0 απέναντι στο Βέλγιο. Η αποστολή του Ιράν έχει την συμπάθεια όλων για τις δυσκολίες και τις εχθρικές συνθήκες με τις οποίες μετέχει στη διοργάνωση. Κρίμα η πολιτική να εισβάλει στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν έχει αφήσει και τίποτα. Η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας κερδίζει το σεβασμό όλων καθαρά για αυτό που παρουσιάζει. Για τα δεδομένα και την ποιότητα της, έχει σαφές οργανωμένο πλάνο και πάνω απ’ όλα κάτι που αρέσει (και θα αρέσει ό,τι και να λένε οι …σοφοί) στους φίλους του σπορ, έχει ψυχή. Μαζί με την ψυχική σύμπνοια εμφανίζεται και μια ομάδα που παίζει πραγματικά σαν μια γροθιά. Σύντομα πιστεύω θα τοποθετηθεί και ο Τραμπ που ενημερώνεται (εννοείται δεν βλέπει) για την επιτυχημένη τακτική αμυντικά και ενίοτε έξυπνη στο επιθετικό κομμάτι (έχει κομπίνες δουλεμένες σε φάουλ και πλάγια!).
Σοβαρά τώρα, θέλω και νομίζω αξίζει να είναι στα νοκ-άουτ.
Μεχντί Ταρέμι (Πηγή: X)
Η Τουρκία απογοήτευση της διοργάνωσης
Είχαν πολλά χρόνια οι γείτονες να πάνε σε παγκόσμιο κύπελλο. Ομολογώ πως στην προκριματική της πορεία είδα μια ομάδα με αυτοπεποίθηση, φρεσκάδα και ταλέντο.
Για τον προπονητή Μοντέλα είχα πάντα ενστάσεις αλλά λέω μπορεί να ταίριαξε εκεί, συμβαίνουν κι αυτά (αν και δε διαρκούν πολύ…).
Γενικά με ενοχλεί η ανοησία. Η Τουρκία περιμένει να πάρει την πρόκριση στα δύο πρώτα της παιχνίδια, με Αυστραλία και Παραγουάη. Είδαν πουθενά πως οι αντίπαλοι στα κρίσιμα αυτά ματς θα τους παίξουν επιθετικά; Πλήρης αιφνιδιασμός, για μια άμυνα που τελικά έδειχνε καλύτερη απ’ ότι ήταν, αργή και “γυμνή” από βοήθειες των χαφ (ανύπαρκτος Τσαλχάνογλου) και των εξτρέμ (δήθεν) Γκιουλέρ και Γιλντίζ και ακόμα χειρότερα, ως τακτική, βαλμένη να ανεβαίνει σταθερά στην μεσαία γραμμή σαν την Μπαρτσελόνα.
Μετά έρχομαι στα πραγματικά ευτράπελα. Η εικόνα είναι ίδια και στα δύο ματς και η Τουρκία παίζει με ένα φορ ( Αρτούρκογλου, παίζει δεύτερος επιθετικός στην Μπενφίκα δίπλα στον Παυλίδη), κοντό, εξαφανισμένο ανάμεσα σε 3 σέντερ-μπακ. Με κατοχή μπάλας οι παίκτες έχουν μαζευτεί στον άξονα, δεν υπάρχεις πλάτος, τι καλύτερο δώρο για μια κλειστή άμυνα. Οι σέντερ-μπακ προωθούνται στα τρία τέταρτα του γηπέδου και σουτάρουν κατά ριπάς, Μπαρνταχτσί και Ντεμιράλ εξαπέλυσαν από μακριά τρείς βολές 40 μέτρων έκαστος στο ματς με την Παραγουάη!
Τριάντα τελικές, αναμενόμενα γκολ 2,00 σου λέει, ναι, άρα 0,07 μέσος όρος η προσπάθεια…
Σαν να σου λένε πως έχεις να πετύχεις ένα στόχο και πρέπει να διαλέξεις ή με 5 πιστολιές ή με 30 “σφεντονιές”. ΟΙ Τούρκοι διάλεξαν την σφεντόνα.
Αυτό που λέμε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ποιοτικές τελικές είναι το ζητούμενο, όχι να σουτάρουμε από όπου να ναι και με οποιεσδήποτε συνθήκες.
Και μετά σκέφτομαι και την Τσεχία και την Βοσνία και λέω γιατί εμείς να μην μπορούμε να πάμε σε ένα Μουντιάλ, παίκτες έχουμε, τι μας λείπει (πάνω κάτω ξέρουμε, αλλά με καταλαβαίνετε)…
Αρχίζει το Ακρωτήρι (στο οποίο θέλω να αναφερθώ, όπως και στην Αϊτή) – Ουρουγουάη.
Τα λέμε την Τετάρτη ξανά.
