Έξι ανοιξιάτικες Κυριακές και το μεγάλο φινάλε σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ

01/04/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Βγήκε και το πρόγραμμα των πλέι-οφ πρωταθλήματος με έξι αγωνιστικές Κυριακάτικες και όπως είχε προαναγγελθεί με διακοπή μίας εβδομάδας από αγωνιστική σε αγωνιστική μέχρι την μέση της διαδικασίας.

Οι τρείς τελευταίες θα γίνουν σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας (των παθών…) εκτός αν η ΑΕΚ ασκήσει το δικαίωμα αναβολής -λόγω των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων- με το πρόγραμμα τότε να μεταλλάσσεται στην τελική του ευθεία με μικρή χρονική καθυστέρηση.

Έρχεται και το κλείσιμο της σεζόν στο μπάσκετ, εκεί όπου η κόντρα των δύο μεγάλων έχει απίθανες (και απύθμενες) προεκτάσεις. Το final-4 της Ευρωλίγκας και οι εντός συνόρων τελικοί ως τα τέλη Μαϊου προσθέτουν “αλατοπίπερο” και δυστυχώς μπόλικες τοξίνες…

Ετοιμαστείτε! Από εμένα μία μόνο συμβουλή. Σαν προτεραιότητα στο μυαλό όλων μας, αν θεωρούμαστε σκεπτόμενοι και φίλαθλοι, να είναι το πως θα διατηρήσουμε το επίπεδό μας ενάντια στα ερεθίσματα που θα προσπαθήσουν να μας χαλάσουν τη χαρά των σπορ στο πιο σημαντικό κομμάτι της αγωνιστικής σεζόν.

Το ένα μάτι κοιτάει προς το καλοκαίρι και τις μεταγραφές

Μία από τις πολλές ιδιαιτερότητες τέτοια εποχή είναι πως οι φιλόδοξες ομάδες πρέπει και να κοιτούν προς την επόμενη ημέρα και την επόμενη σεζόν. Ο προγραμματισμός δεν γίνεται τον Ιούνιο αλλά τώρα, αλλιώς τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά και το έχουμε διαπιστώσει τόσες και τόσες φορές. Οι ομάδες πρέπει να κάνουν το “κουμάντο” τους και σε αυτό τον τομέα, ενώ την ίδια στιγμή παίζουν για τους στόχους τους στο τέλος της χρονιάς.

Αυτές τις ημέρες που δεν υπάρχει αγωνιστική δράση βγήκαν από τα ρεπορτάζ ονόματα και προθέσεις, δειλά-δειλά. Υπάρχουν πάντως ήδη κινήσεις που σχεδόν έχουν ολοκληρωθεί αλλά και σαφείς προσανατολισμοί για το τι ψάχνει κάθε ομάδα.

Στον Ολυμπιακό επιστρέφει ο Κώστας Φορτούνης. Προσωπικά είμαι πολύ επιφυλακτικός. Από την μία είναι σίγουρο πως η συνεισφορά του ήταν πολύτιμη και ναι, λείπει από τον φετινό Ολυμπιακό η δημιουργικότητά του, τα γκολ και οι ασίστ του.

Από την άλλη, δεν είμαι αρχικά σίγουρος για το πως θα τον χειριστεί ο Μεντιλίμπαρ (εφόσον συνεχίσει βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις…) και μετά γνωρίζω καλά πως για να φύγει από την Ελλάδα ο Φορτούνης κάτι δεν πήγε καλά. Δεν πήγε λοιπόν καλά η διαπραγμάτευση ανανέωσης του συμβολαίου του και απ’ ότι γνωρίζω ο ποδοσφαιριστής είχε δίκιο να νιώθει πικραμένος από το χειρισμό της διοίκησης τότε.

Στον ΠΑΟΚ θα συνεχίσει ο Γιαννούλης, ένας παίκτης που θα τον ήθελαν (και τον ήθελαν δεδομένα) και οι τέσσερις μεγάλοι. Η σχέση του με το κλαμπ και τον Λουτσέσκου έπαιξαν κομβικό ρόλο για το διεθνή αμυντικό που έχει αποφασίσει να επαναπατριστεί.

Τα πλάγια μπακ φαίνεται να είναι η πρώτη θέση που οι ομάδες σπεύδουν να καλύψουν με τον Τσάπρα του Λεβαδειακού να οδεύει προς τον Παναθηναϊκό. Μόνο για την ΑΕΚ δεν ακούγεται κάτι αλλά θα έρθει η ώρα αφού υπάρχει σαφής αδυναμία στο ρόστερ στα “φτερά” της άμυνας.

Και μια κουβέντα για τον Χούλιο Ενσίσο που τόσο άρεσε στο φιλικό της εθνικής μας με την Παραγουάη. Παίζει στο Στρασβούργο, μια ομάδα με μεγάλη οικονομική ευχέρεια, ίδιας ιδιοκτησίας με την Τσέλσι, μια ομάδα που παρακολουθώ εδώ και καιρό αφού με έχει “τραβήξει” το πρότζεκτ με ουκ ολίγους παίκτες σε εξαιρετική ηλικία και μεγάλα περιθώρια εξέλιξης.

Η Στρασμπούργκ διακρίνεται φέτος και θα διεκδικήσει το Κόνφερανς Λιγκ όπου ήταν 1η στη φάση ομίλων, είναι στην τετράδα του κυπέλλου και παλεύει για το πλασάρισμα στο Σαμπιονά. Νομίζω δύο τουλάχιστον παίκτες της του χρόνου θα είναι στο Τσέλσι Βίλατζ (ο γκολκίπερ Πέντερς και το “πολυεργαλείο” Μπάρκο). ,

Όσο για τον παικταρά Ενσίσο, δείτε τον και στο προσεχές Μουντιάλ, ως εκεί, εδώ δεν έρχεται. Με βλέπετε απόλυτο αφού προφανώς θα χρειαστεί επένδυση που κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει, ούτε βέβαια ο Μαρινάκης κι ας ήθελε ο Μεντιλίμπαρ. Ξεχάστε τον. Όπως και τις ακριβές μεταγραφές, με πραγματικά νούμερα, άλλων εποχών.

Ευρωλίγκα και Μπάσκετ: ‘Oλοι εναντίον ΠΑΟ και τα court seats της ντροπής

Πραγματικά η σεζόν στο μπασκετικό Παναθηναϊκό μοιάζει με reality. Ή με ταινία όπου μπορεί να υποψιάζεσαι το φινάλε αλλά σίγουρος δεν είσαι αφού πιθανότατα θα υπάρξει μια ανατροπή προς το τέλος της.

Αυτό που με σιγουριά μπορώ να μεταφέρω είναι πως ο Παναθηναϊκός είναι στο στόχαστρο όλων των ομάδων στην Ευρωλίγκα. Δεν του φταίει κανείς, η μέτρια αγωνιστικά σεζόν τον φέρνει σε αυτή τη θέση. Όλες οι ομάδες τρέφουν ελπίδες διάκρισης αυτή τη στιγμή που η δεκάδα φαίνεται να ξεκαθαρίζει. Ειδικά όμως αυτές που θεωρούνται φαβορί και θα πάρουν θέση στην προνομιούχο τετράδα έχουν ένα κοινό πρόβλημα αυτό τον καιρό.

Καμία δεν θέλει τον Παναθηναϊκό στο final-4 που διοργανώνεται στο γήπεδο του. Το θέμα είναι ποιος θα βγάλει το “φίδι από την τρύπα”, ποιός θα διασταυρωθεί μαζί του, πιθανότατα με πλεονέκτημα έδρας, για να τον αποκλείσει. Μάλλον καμία δεν θα τον επέλεγε στα χιαστί πριν το final-4, αν μπορούσε.

Όπως όμως διεξάγεται η διοργάνωση στο group stage, υπάρχουν περιθώρια να διαλέξει κάποια ομάδα αντίπαλο. Και μερικά αρνητικά αποτελέσματα μαζεμένα (όπως της Φενέρμπαχτσε) ή μεμονωμένα (όπως του Ολυμπιακού) εμένα μου δείχνουν πως οι ομάδες προσπαθούν να “ελέγξουν” τη βαθμολογία και αν το θελήσουν να διαλέξουν αντίπαλο με ανάλογα αποτελέσματα στις τελευταίες δύο-τρείς αγωνιστικές. Δεν το λένε ανοιχτά, τι περιμένατε…

Είναι τιμή για τον Παναθηναϊκό να τον φοβούνται οι αντίπαλοι, έχει ισχυρό ρόστερ με τοπ παίκτες και μπορεί από ομάδα που παλεύει να περάσει στην τελική τετράδα να μετατραπεί σε φαβορί με το φινάλε να γράφεται στο “σπίτι” του. Ξαναλέω, ο ίδιος έβαλε εαυτόν στο στόχαστρο. Πολλά λάθη, πολλοί λανθασμένοι χειρισμοί και τώρα τελευταία πολλά νεύρα. Συνταγή αποτυχίας.

Αλλά μήπως υπάρξει μια ανατροπή δεδομένων; Ένα καλό σερί νικών, άμεσα, θα ήταν βάλσαμο, όχι τόσο βαθμολογικά, όσο ψυχολογικά αυτή την χρονική στιγμή.

Θα επανέλθω για τα μπασκετικά δρώμενα, θα μου δοθούν άπειρες αφορμές, αλλά επιτρέψτε μου να κλείσω για την ώρα με μια εντελώς προσωπική παρατήρηση.

Αυτοί όλοι οι τύποι που κάθονται στα court seats τι θέση έχουν σε αθλητικούς χώρους;

Βλέπω κάθε εβδομάδα ένα τουλάχιστον επεισόδιο σε γήπεδα της Α1 που έχει υποκινηθεί από μεμονωμένες συμπεριφορές της εξέδρας. Πού θα πάει αυτή η ιστορία;! Στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ υπάρχουν διάφοροι που έχουν δώσει πολλά χρήματα για να έχουν θέση στα λεγόμενα court seats (ή “έχουν τον τρόπο τους” και κάθονται εκεί…).

Παλαιότερα βλέπαμε τον Τζακ Νίκολσον, τον Σπάικ Λι, σήμερα κάθονται σε τέτοιες θέσεις στο ΝΒΑ διάφοροι celebrities (ή υπό-celebrities, τέλος πάντων…). Στην Ελλάδα κάθονται οι “τίποτες”, οι κομπλεξικοί, οι “πλούσιοι”, αυτοί που καταπιέζονται στη δουλειά τους και στο σπίτι τους αλλά νιώθουν πολύ καλύτερα στην περίοπτη θέση που τους δίνει status και ψευδαίσθηση υπεροχής και ανωτερότητας.

Κάθονται μισό μέτρο από τους αθλητές και δε σέβονται τίποτα. Τους έχω βιώσει από κοντά, είναι κατά κανόνα παντελώς ακατάλληλοι να βρίσκονται κοντά σε αγωνιστικούς χώρους, είναι αυτοί που θα τσακωθούν και θα δημιουργήσουν πρόβλημα ακόμα και σε ματς μεταξύ παιδιών ( κι εκεί έχουμε ολοένα αυξανόμενα κρούσματα, δεν είναι τυχαίο). Δεν έχουν ψήγμα αθλητικού πνεύματος και επιπρόσθετα είναι και ασύδοτοι αφού δεν τους πειράζει κανείς.

Ακόμα και στην τηλεόραση φαίνονται, χαμηλά στη οθόνη, να ασχημονούν, να βρίζουν, να χειρονομούν, περιμένω πότε θα την “πέσουν” κανονικά σε κάποιον αθλητή. Ωραία τα διχίλιαρα που δίνουν (και γενικά καλοφάγωτα…) αλλά θέση στον αθλητισμό δεν έχουν.

Διώξτε τους. Καταργήστε τα court seats πριν έχουμε ακόμη χειρότερα. Ή ας κάτσουν εκεί οι λεγόμενοι “πατατάκηδες” που πάνε για να περάσουν δύο ώρες διασκέδασης, τους προτιμάμε Στείλτε τους σπίτι τους, τους ξέρετε ποιοί είναι. Αλλιώς ανέχεστε παραβατική συμπεριφορά και είστε διπλά υπεύθυνοι για ό,τι (ήδη) συμβαίνει και θα συμβεί.

Να πάνε αλλού να κάνουν τους “ψευτοκόκορες”. Χθες!

Το μετέωρο βήμα της Εθνικής Ελλάδος

Αρχικά αξίζει βέβαια μια αναφορά στους “μικρούς” που έπαιξαν στα ίσια τη Γερμανία στην προσπάθεια μας για μια θέση στα τελικά του Euro-U21 το 2027. Εννοείται δεν έχουμε καμία σχέση στην οργάνωση και στη μεθοδικότητα με τους Γερμανούς, ενώ προφανώς και η δεξαμενή παικτών εκεί είναι πολύ μεγαλύτερη και όλες οι ομάδες, μα όλες, έχουν ενεργά τμήματα υποδομών εδώ και πολλά χρόνια. Είναι αλήθεια βέβαια πως η παραγωγή παικτών και η ποιότητα τους είναι μειωμένη εκεί τα τελευταία χρόνια, φαίνεται και στην εθνική τους ομάδα.

Αντίθετα, σε εμάς βλέπω περισσότερο ταλέντο από κάθε άλλη φορά, στους “20άρηδες” και στην “μεγάλη” Εθνική. Δεν βλέπω το λόγο να μην αισιοδοξώ (η εμπειρία του 2004 με κάνει να πιστεύω πως τα πάντα μπορεί να συμβούν, αλήθεια) και ιδανικά οραματίζομαι μια ομάδα που μπορεί να καταφέρει επιτυχίες, νίκες και προκρίσεις σε βάθος χρόνου δεκαετίας.

Στα δύο φιλικά δεν θα σταθώ με λεπτομέρεια, δεν με έκαναν πιο σοφό, δεν απάλυναν τους προβληματισμούς μου σίγουρα, αλλά θέλω να δω τη γενικότερη εικόνα. Σίγουρα θετική η παρουσία του Τριάντη στο “6” όπου δεν έχουμε καλές λύσεις και είναι μεγάλο και διαπιστωμένο εδώ και καιρό “αγκάθι”.

Τα δύο καλοκαιρινά φιλικά που θα παίξουμε θα είναι πιο σημαντικά και με το γκρούπ παικτών να είναι περισσότερο αφοσιωμένο στην εθνική (κι όχι στις ομάδες τους, φινάλε σεζόν γαρ και σε ένα βαθμό δικαιολογημένα). Θα έχουν άλλωστε και λίγο χρόνο πλέον μπροστά τους για επίσημα παιχνίδια και μάλιστα πολύ απαιτητικά

Έχουμε από το ξεκίνημα της επόμενης ποδοσφαιρικής σεζόν, μια δύσκολη διαδικασία που μπορεί να μας “σφυρηλατήσει” σαν ομάδα. Σε λίγους μήνες παίζουμε στην πρώτη κατηγορία του Nations League απέναντι σε μεγάλες ομάδες που, μεταξύ μας, δεν είναι για τα “δόντια” μας ακόμα. Mου μοιάζει ιδανική ευκαιρία για τις βελτιώσεις που χρειαζόμαστε. Ταυτόχρονα βέβαια είναι “δίκοπο μαχαίρι”, πιθανό σερί ηττών θα είναι έξτρα δοκιμασία για την ομάδα και για τον Γιοβάνοβιτς. Φοβάμαι λίγο, ομολογώ, μια τέτοια εξέλιξη που μπορεί να εκτροχιάσει το πρότζεκτ. Όπως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, έτσι απογοητευόμαστε. Δεν μας έχει ήδη συμβεί μια φορά με αυτή την εθνική την τελευταία διετία;

Στόχος μας παραμένει και εκεί είναι όλοι συγκεντρωμένοι να μπούμε δυνατά για την πρόκριση στα προκριματικά του επόμενου Euro. Έχω ξαναπεί πως είναι σίγουρα στις δυνατότητές μας, η μισή Ευρώπη θα προκριθεί, πρέπει να είμαστε μέσα.

Χρειάζεται βέβαια δουλειά και βελτίωση σε κρίσιμους τομείς, νοοτροπία και αμυντική συμπεριφορά, αλλά έχουμε τα εργαλεία. Ίσως είναι μπροστά μας η καλύτερη ποιοτικά γενιά Ελλήνων ποδοσφαιριστών και θα είναι κρίμα να μην το εκμεταλλευτούμε.