Δεν του πάνε τα μαύρα
29/04/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Ποδοσφαιρικό θέμα των ημερών βάσει και της επικαιρότητας ο τελικός κυπέλλου με θριαμβευτή τον ΟΦΗ και ηττημένο τον ΠΑΟΚ, κάτι που δεν ήταν και μεγάλη έκπληξη για τα “ματάκια”.
Ο ΠΑΟΚ έχει βγεί εντελώς έξω από τις “ράγες” στην πιο κρίσιμη στιγμή ενός παρατεταμένου σπριντ πρωταθλητισμού.
Αυτό έχει γίνει τα τελευταία χρόνια το πρωτάθλημά μας στην κούρσα για την κορυφή, από Αύγουστο ως Μάιο δεν επιτρέπονται γκέλες, απαγορεύεται το ντεφορμάρισμα, ούτε συζήτηση για black-out έστω και λίγων εβδομάδων. Ακόμα δε περισσότερο όταν μιλάμε για την τελική ευθεία, τον τελευταίο μήνα, από το τέλος της κανονικής περιόδου ως και τα πλέι-οφ.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό κάποια ομάδα να μην αντέξει στα “κόκκινα” ως το τέλος, έχει συμβεί πρόσφατα και σε άλλες ομάδες.
Ο ΠΑΟΚ, χτυπημένος από πολλά βέλη της μοίρας, έχασε την όρεξη του, έχασε αυτό που άρεσε φέτος ως τον Ιανουάριο και στους ουδέτερους, ένα jogo bonito που πρέσβευσαν πρωτίστως οι Κωνσταντέλιας/ Τάισον / Ζίβκοβιτς με τον Μεϊτέ από πίσω τους. Η εικόνα αυτή είναι πρόσφατη αρκετά για να δημιουργεί μεγάλο κοντράστ με αυτό που βλέπουμε το τελευταίο δίμηνο.
Μετά από έναν ακόμα χαμένο τελικό κυπέλλου, υπήρξαν άμεσα διοικητικά αντανακλαστικά και ραντεβού σε υψηλό επίπεδο μεταξύ προέδρου και προπονητή. Ο Λουτσέσκου έχει ένα ακόμα χρόνο συμβόλαιο. Είναι ο δημιουργός αυτής της ομάδας και υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για τις επιτυχίες των προηγούμενων ετών.
Αυτή τη στιγμή όμως είναι ένας προπονητής που δεν έχει τον απαραίτητο ψυχισμό ούτε για να πανηγυρίσει τα γκολ των παικτών του. Δεν του πάνε τα μαύρα του ΠΑΟΚ.
Καταλαβαίνουμε όλοι την περίσταση και οι δικαιολογίες είναι εκεί για όποιους τις θέλουν. Για να μην αδικήσει άλλο τον εαυτό του και την επέτειο των 100 χρόνων (κι ας μην έφερε κούπα), ο ΠΑΟΚ οφείλει να ξυπνήσει, να διεκδικήσει την 2η θέση και πάνω απ’ όλα να δημιουργήσει ξανά χαμόγελο. Χαρμολύπης ίσως αλλά μαζί και αισιοδοξίας για το μέλλον.
Είδατε, ασχολήθηκα με τον ηττημένο του τελικού κι όχι με το νικητή. Δηλώνω κι εγώ ένοχος μιας κλασικής στρέβλωσης που μας θέλει να στεκόμαστε περισσότερο στα αρνητικά και ειδικά όταν αφορούν σε μεγάλη ομάδα.
Ο ΟΦΗ κάνει από πέρυσι κάτι πολύ έξυπνο. Δεν ήταν τυχαία η δεύτερη συνεχόμενη συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τα μικρομεσαία κλαμπ (πέρα από τα big-4 και τα big-5 και χωρίς δυνατότητες να διεκδικήσουν ένα τρόπαιο πρωταθλήματος) βάζουν ως στόχο της σεζόν από το καλοκαίρι τη διάκριση στο κύπελλο. Προσωπικά, μου φαίνεται κάτι απλοϊκό σαν σκέψη και στόχευση, αλλά στην πράξη στη χώρα μας δεν το έχω ξαναδεί. Η παγίδα είναι μία, να προσέξει η ομάδα να είναι άνετη στο πρωτάθλημα, να μην κινδυνεύει για να συγκεντρωθεί στο κύπελλο. Αλλά ακόμα και ομάδες που υποβιβάστηκαν έπαιξαν τελικούς κυπέλλου στις μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες, είναι ένας θεσμός που επιτρέπει λόγω δομής τις εκπλήξεις.
Μπράβο λοιπόν στον ΟΦΗ που θα παίξει σίγουρα ευρωπαϊκό όμιλο, είναι μεγάλη στιγμή για την ιστορία του, ο Γκέραρντ θα χαμογελάει στον παράδεισο, αλλά περιμένω να δω και συνέχεια και συνέπεια.
Να πούμε κι ένα μπράβο στην διαιτησία, την Ελληνική διαιτησία του τελικού. Θεωρώ πως το να έχουμε καλούς διαιτητές είναι δείγμα πραγματικής βελτίωσης για το ποδόσφαιρό μας. Δεν υπάρχει άλλο πρωτάθλημα όπου δεν παίζουν γηγενείς διαιτητές στα ντέρμπι, μόνο εμείς το κάνουμε…
Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Όσο για το παρόν, νομίζω υπάρχει μια δεξαμενή 4-5 ικανών ρέφερι μάξιμουμ, είναι μικρή και δυστυχώς δεν βλέπω πως μπορεί να εξελιχθεί και να επεκταθεί.
📌 Τέλος, δεν μπορώ παρά να αναφερθώ στον κάκιστο προγραμματισμό αφού σύμφωνα με το “καλεντάρι” η διεξαγωγή του τελικού κυπέλλου ήρθε πολύ πριν την έκβαση των πλέι-οφ για τις θέσεις 5 ως 8 που τώρα δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης, αφού ο ΟΦΗ παίρνει το καλό εισιτήριο στο Γιουρόπα Λιγκ, στέλνει τον Παναθηναϊκό στο Κόνφερανς Λιγκ και τον τελικό κάτοχο της 5ης θέσης (που ήταν το “τυράκι” στα πλέι-οφ 5-8) στο πουθενά…
Έλεος!
ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός σε διαφορετικό μήκος κύματος
Λογικό, ειδικά οι δύο διεκδικητές του τίτλου είναι σε άλλο χωροχρόνο, τίποτα δεν φαίνεται να έχει ο Παναθηναϊκός κοινό με ΑΕΚ και Ολυμπιακό. Δεν στέκομαι στο ανθρώπινο δυναμικό, δεν είναι ότι το ρόστερ των “πράσινων” απέχει μίλια ποιότητας από τους άλλους δύο (και τρείς, μαζί με τον ΠΑΟΚ), είναι η συνεχιζόμενα έκρυθμη και ρευστή κατάσταση πολλών ετών και οι πληγές της που χρειάζεται να υπερκεράσει ο οργανισμός του Παναθηναϊκού αν θέλει να γίνει πραγματικά ανταγωνιστικός.
Η εκ νέου αλλαγή προπονητή είναι παλιά ιστορία, παρακολουθούμε εδώ και χρόνια μια αλληλουχία διαδοχής χωρίς ουσιαστικό πλάνο και αποτέλεσμα. Ο Μπενίτεθ θα πάρει ως και επτά εκατομμύρια αποζημίωση, ο Παναθηναϊκός νέο προπονητή και εννοείται νέους παίκτες. Και με πίεση χρόνου αφού έρχονται γρήγορα τα πρώτα ευρωπαϊκά ματς του καλοκαιριού.
Πρόκειται για τον ορισμό της απόλυτης ποδοσφαιρικής μαρμότας.
Κι εγώ να ζητάω, ακριβώς όπως και πριν επτά μήνες, να μείνει ο προπονητής, όπως έλεγα τότε για τον Χρήστο Κόντη…Φευ.
Σε απόλυτη αντίθεση η προσεχής αντίπαλος του στα πλέι-οφ σε δύο σερί ματς, η ΑΕΚ. Ήρεμη, συγκεντρωμένη, φορμαρισμένη, ο Γιόβιτς έτοιμος να επιστρέψει (με επτά γκολ εναντίον του Παναθηναϊκού στα δύο ματς της κανονικής περιόδου!), ο αθλητικός διευθυντής Ριμπάλτα ήδη κοντά στις πρώτες μεταγραφικές κινήσεις.
Από την περασμένη εβδομάδα εδώ, αναρωτήθηκα πως μπορεί να έχει απώλειες η πρωτοπόρος απέναντι σε αυτόν τον Παναθηναϊκό. Κάθε μέρα που περνάει η ισορροπία γίνεται όλο και καλύτερη για την Ένωση. Πείτε μου, μετά και την εξωτερίκευση της πρόθεσης για απόλυση Μπενίτεθ, ποιά ηρεμία υπάρχει πλέον εσωτερικά στην ομάδα και ποιοί παίκτες θα παίξουν για τον…προπονητή τους;
Στον Ολυμπιακό επίσης βρίσκονται στη δική τους σφαίρα, ως συνήθως. Έστω και καθυστερημένα έχει γίνει αντιληπτή η σημασία της 2ης θέσης που θα δώσει πιθανότητες για συμμετοχή στο group stage ξανά, εκεί όπου ο Ολυμπιακός είχε τις καλύτερες αγωνιστικές του στιγμές φέτος. Είναι μια περίοδος που “ψήνονται” και οι ενισχύσεις του προσεχούς καλοκαιριού, αλλά μετά το περσινό “φιάσκο” προσωπικά κρατάω χαμηλά τον πήχη…Χωρίς να γνωρίζει που ακριβώς θα παίζει του χρόνου στα ευρωπαϊκά κύπελλα, η διοίκηση τηρεί στάση αναμονής μέχρι νεωτέρας. Αλλά και πέρυσι, που από νωρίς ήξεραν πως θα παίξει στον όμιλο της διοργάνωσης, αφού πουλήθηκε και ο Κωστούλας, πήγαν όλοι διακοπές ελαφρά τη καρδία.
Σφοδρή σύγκρουση αιωνίων εν όψει στην Euroleague
Η πρώτη αγωνιστική των πλέι-οφ πήγε όπως αναμενόταν για τις Ελληνικές ομάδες. Ο Ολυμπιακός αποδείχθηκε πολύ ανώτερος -σε ποιότητα και σε ποσότητα- της ελλιπούς Μονακό και πάει ακόμα και για “σκούπα” 3-0. Εμφανής η υπεροπλία στη θέση “5”, βελτίωση του Τζόζεφ που λογικά θα είναι ο Νο2 πλέι-μέικερ στο φινάλε της σεζόν, εορταστική ατμόσφαιρα, βράβευση MVP στον Βεζένκοφ, καλή αύρα και ψυχολογία. Αυτός που μόνιμα δείχνει να μην είναι στα “καλύτερά” του είναι ο Φουρνιέ, αλλά υπάρχει η αίσθηση πως θα είναι “εκεί” όταν πρέπει. Αισθάνομαι πάντως πως ο Ολυμπιακός πάει προς το Final-4 χωρίς πραγματικά να δοκιμαστεί σε “do or die” παιχνίδια σαν αυτά του ΟΑΚΑ, κάτι που θα του ήταν χρήσιμο.
Ο Παναθηναϊκός επίσης επιβεβαίωσε τις προσεγγίσεις. Μπορεί η Βαλένθια να “έβγαλε μάτια” στη διοργάνωση, αλλά δεν έχει την εμπειρία και την προσωπικότητα (ομαδικά και ατομικά), συστατικά αποτυπωμένα στους “πράσινους” και αυτό τελικά μέτρησε. H αντίδραση της ομάδας και στην αιφνίδια απουσία Σλούκα ήταν ιδανική. Αυτό που προσωπικά δεν περίμενα ήταν η αμυντική προσήλωση και το πλάνο που εκτελέστηκε απέναντι σε ομάδα “run and gun” που σούταρε 33 τρίποντα με πάμπτωχσ στατιστικά. Δεν κρύβω την έκπληξη μου (και ένα ελαφρό μειδίαμα) για τα ταξίδια του Χέιζ-Ντέιβις εν μέσω καυτών παιχνιδιών για την ομάδα του, αλλά αγωνιστικά κλείνει πολλές “τρύπες” και ταιριάζει με όλους τους συμπαίκτες του, φαίνεται πως μπορεί να είναι παίκτης-κλειδί στο αμυντικό μέτωπο.
Έχω ξαναπεί πως οι κούπες στο μπάσκετ κερδίζονται με την άμυνα. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να γυρίσει τη χρονιά, στο ΟΑΚΑ θα έχει μεγάλο πλεονέκτημα ως οικοδεσπότης του F4 και μπορεί να γυρίσει σε αδιαφιλονίκητο φαβορί αν συνεχίσει να είναι τόσο συνεπής και διαβασμένος στο αμυντικό κομμάτι. Αν αυτό που είδαμε στο πρώτο ματς με τη Βαλένθια ήταν μια παρένθεση, μια συγκυρία, θα φανεί και άμεσα στο επόμενο ματς με τους Ισπανούς.
Χωρίς αμυντική προσέγγιση, το ατομικό ταλέντο δεν θα είναι σε καμία περίπτωση αρκετό!
Ακύλας all in για ευρωπαϊκή πρωτιά
Κοντά στην “έκρηξη” αδρεναλίνης, συναισθημάτων και τοξικότητας με την συνύπαρξη αιωνίων στην Euroleague και το Final-4 (όπου τέτ-α-τέτ μπορούν να βρεθούν μόνο στον τελικό), μια εβδομάδα πριν, έχουμε κάτι πιό…πολιτισμένο, την Ελληνική συμμετοχή στα τελικά της Eurovision με σημαντικές πιθανότητες διάκρισης.
Η Eurovision είναι κάτι σαν “guilty pleasure” για εμένα, μου επιτρέπω για λίγο καιρό μέσα στη χρονιά να ακούσω πολλά αμφιβόλου ποιότητας τραγούδια. Οι προσδοκίες μου είναι ρεαλιστικές. Δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα και από το επίπεδο του φετινού διαγωνισμού. Δεν είναι κάτι που με απογοητεύει, το περιμένω. Έχουν υπάρξει και χρονιές με αξιόλογες συμμετοχές, φέτος δεν υπάρχουν περισσότερα από 6-7 τραγούδια που μου τράβηξαν την προσοχή αφού παρότι παρακολουθώ την Eurovision, αυτό δεν σημαίνω πως κατεβάζω και δραστικά τον πήχη…
Για περισσότερες λεπτομέρειες και την ανάλυση της φετινής Eurovision τρείς εβδομάδες πριν τον τελικό, δείτε εδώ.
Είναι πρωτίστως τηλεοπτικός διαγωνισμός και για ένα Σαββατόβραδο το χρόνο έχει την πλάκα του. Ο Ακύλλας είναι εύκολα στις καλύτερες συμμετοχές φέτος και θα είναι σίγουρα στην 5άδα, πιθανότατα στην 3αδα και ίσως και να το…φέρει. Από την Έλενα Παπαρίζου δε θυμάμαι να είχαμε ξανά τραγούδι που να μου “μυρίζει” πως μπορεί και να κερδίσει.
Το νέο στοιχείο επί σκηνής, είπαμε είναι τηλεοπτικό σόου κι αυτά τα gimmicks είναι σημαντικά, είναι η παρουσία της καρατερίστας ηθοποιού Παρθένας Χοροζίδου σε άγνωστο ρόλο. Είναι ένα ρίσκο αλλά ίσως να κάνει και τη διαφορά, μου αρέσει η διάθεση να βοηθηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο Ακύλλας στη σκηνή και το γενικότερο all-in για την πρωτιά ενάντια στους Σκανδιναβούς και την επικίνδυνη Γαλλία.
Τώρα, τι ακριβώς θα κάνει η Παρθένα;
Τι να σας πω, θα πλέκει!
