Τελικά, έχουν καλές ομάδες ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο και ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ ή όχι;
18/02/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
O ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός κατέκτησε το Κόνφερανς Λιγκ και ο μπασκετικός Παναθηναϊκός την Ευρωλίγκα αλλά δύο χρόνια μετά η εξέλιξή τους δημιουργεί ερωτηματικά. Το πιο επίκαιρο διπλό ερώτημα των ημερών δεν μπορεί να έχει σαφή και ακριβή απάντηση, ένα καθαρό “όχι” ή ένα εμφατικό “ναί”, αλλά χρήζει προσέγγισης. Δύο ζητήματα με πολλές πτυχές και ιδιαιτερότητες που στο μυαλό μου επανέρχονται συνέχεια τον τελευταίο καιρό και νομίζω και σε πολλούς από εσάς.
Ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να βελτιώνεται συνέχεια
Δεν είναι απλό να χτιστεί μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα, δεν είναι και αστροφυσική όμως. Επίσης δεν υπάρχει ακριβής τρόπος να το κάνεις, υπάρχουν μόνο κάποια προαπαιτούμενα που πρέπει να πληρούνται.
Σε μια σεζόν που φαινόταν χαμένη, ο Ολυμπιακός εμπιστεύτηκε τον Μεντιλίμπαρ παραδίνοντας του ένα ρόστερ χωρίς συνοχή, με πολλούς δανεικούς, με παίκτες που μόλις είχαν ενταχθεί στην ομάδα και προφανώς με ποικίλα αγωνιστικά προβλήματα. Λίγους μήνες μετά οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν κάτι που κανείς μάλλον δεν περίμενε. Η πρώτη ευρωπαϊκή κούπα για Ελληνική ομάδα ήταν λογικό να συμβεί με έναν ολίγον μαγικό τρόπο.
Η επόμενη σεζόν ήταν ανώτερη αγωνιστικά, προφανώς γεμάτη σταθερότητα και εξαιρετική ψυχολογία, ήταν σεζόν εξέλιξης με τον Ολυμπιακό να είναι κατά γενική ομολογία η καλύτερη ομάδα και να παίρνει τα εντός των τειχών τρόπαια. Στην Ευρώπη η πορεία του δεν ήταν φυσική συνέχεια της προηγούμενης αλλά δεν ήταν και πισωγύρισμα.
Η σταθερά του προπονητή σπανίζει στην ιστορία του κλαμπ, η θέση είναι ¨ηλεκτρική” και οι αλλαγές προπονητών στο σύλλογο αμέτρητες και με την πρώτη αφορμή. Ο “Μέντι” λατρεύεται ακόμα και απ’ αυτούς που τον αμφισβητούν τώρα τελευταία. Το συμβόλαιο του -και σωστά- έχει ανανεωθεί αλλά η δύσκολη καμπή της ομάδας εδώ και λίγο καιρό μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις cul-de-sac και όλοι ξέρουμε ποιος είναι αυτός που σχεδόν πάντα την “πληρώνει” πρώτος…
Το περσινό καλοκαίρι έγινε η ζημία στην ομάδα. Δεν είναι η πρώτη φορά που θα ασκήσω κριτική στο σχεδιασμό του Ολυμπιακού και δεν θα “πλατιάσω” ξανά. Χωρίς καλοκαιρινές υποχρεώσεις, κάτι σπάνιο και πολύτιμο για ομάδα πρωταθλητισμού στην Ελλάδα, με εξασφαλισμένα έσοδα από το group stage του Τσάμπιονς Λιγκ, με πώληση βασικού παίκτη που έφερε σοβαρά χρήματα στο ταμείο και με ομάδα που δε χρειαζόταν παρά 2-3 πινελιές για να είναι ακόμα καλύτερη και πραγματικά πλήρης.
Σα να ήταν ικανοποιημένοι στον Ολυμπιακό, εφησυχασμένοι για τα εντός συνόρων πρωτεία. Ίσως μπορώ σε ένα βαθμό να το καταλάβω αυτό. Όμως η μεταγραφική τακτική έδειξε ταυτόχρονα πως δεν υπήρχε και μεγάλη φιλοδοξία για την Ευρώπη. Αυτό πραγματικά αδυνατώ να το καταλάβω, δεν βλέπω τον λόγο που ο Ολυμπιακός δεν κινήθηκε για να ενισχυθεί με έναν τοπ παίκτη σε κάθε γραμμή και μόνο στο τέλος πήρε τον Ποντένσε και -λίγο τυχαία- τον Ταρέμι. Τίποτα για την άμυνα, τίποτα για την μεσαία γραμμή.
Θα μου πείτε να που πέρασε στην 24αδα. Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα, λίγο πολύ. Μια έξυπνη απάντηση στο ερώτημα θα ήταν yes και όχι. Γιατί ο Ολυμπιακός κάνει ψυχομένες, παθιασμένες, επιθετικές και στοχευμένες εμφανίσεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια αλλά στη Σούπερλιγκ δεν βλέπεται. Γι’ αυτό, yes και όχι.
Συμπερασματικά, υπάρχουν δύο τομείς που πρέπει να σταθούμε. Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η διοίκηση του Ολυμπιακού θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο, να δουλέψει περισσότερο συντονισμένα, να ξοδέψει περισσότερο και επίσης να ξοδέψει συντονισμένα. Αδικεί και τον προπονητή και δεν βοηθάει την ομάδα να βελτιωθεί. Πάντα εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.
Μετά, δεν γίνεται να μην χρεωθεί ο Μεντιλίμπαρ την πενιχρή αγωνιστική εικόνα του τελευταίου μήνα κι αυτό γιατί υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που η ομάδα του δεν ¨τσουλάει” και δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Έχω την αίσθηση -και αυτό είναι ακόμα χειρότερο- πως δεν υπάρχει καν τριβή προς αναζήτηση λύσης στο διαιωνιζόμενο πλέον μπλοκάρισμα απέναντι σε κλειστές άμυνες.
- Ναί, ο Ολυμπιακός έχει καλή ομάδα στο ποδόσφαιρο! Αλλά θα μπορούσε να είναι καλύτερη! Πολύ καλύτερη, πολύ πιο πλήρης σαν ρόστερ και ισορροπημένη!
Γιατί είχαν μπεί δυνατές βάσεις στο οικοδόμημα και το επιβεβλημένο follow-up δεν έγινε ποτέ, ο ιδιοκτήτης δεν έχτισε έναν ακόμα όροφο φέτος. Δε ξέρω γιατί, πρόκειται για ιδιαίτερα φιλόδοξο και επιτυχημένο άνθρωπο. Ίσως δεν έχει τους σωστούς συνεργάτες, αλλά αυτό θα πρέπει να είναι και βασικό προτέρημα ενός έμπειρου και τοπ επιχειρηματία όπως ο Μαρινάκης.
Απέναντι στην Λεβερκούζεν (που δεν την θεωρώ “θηρίο” και έχει πολλά ελαττώματα σαν ομάδα), ο Ολυμπιακός μπορεί και πάλι να είναι ανταγωνιστικός και ίσως κάνει ξανά την υπέρβαση.
Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος φέτος για το τελικό ναι! Οι ενστάσεις μου έχουν εκδηλωθεί εδώ και καιρό, αφού -προσωπικά- περίμενα και περιμένω περισσότερα!
Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός δυσκολεύει τον εαυτό του
Άλλο άθλημα, άλλες ισορροπίες, διαφορετικό στόρι και διαφορετική η προσέγγιση. Εντελώς διαφορετικά και τα προβλήματα στο τμήμα μπάσκετ του ΠΑΟ από τα ποδοσφαιρικά του αιωνίου αντιπάλου του.
Αν υπάρχει ένα κοινό στοιχείο είναι οι ρόλοι των Ελ Κααμπί και Ναν και το παρόμοιο χρονικό διάστημα που δεν μπορούν να βοηθήσουν τις ιδιαίτερα εξαρτώμενες από αυτούς ομάδες τους. Είναι όμως κάτι που μπορεί εύκολα να αλλάξει μέσα σε λίγες μέρες, δεν είναι σε καμία από τις δύο περιπτώσεις ένα εγγενές πρόβλημα. Συμβαίνει πάντα σε ομάδες που βασίζονται πολύ σε έναν αθλητή χωρίς να έχουν έτοιμο και δοκιμασμένο εναλλακτικό σχέδιο. Θέμα κι αυτό αλλά όχι για σήμερα!
Στον Παναθηναϊκό χτίστηκε γρήγορα ένα δυνατό ρόστερ και με τον Άταμαν στον πάγκο άμεσα ήρθε και η μεγάλη επιτυχία στην Ευρωλίγκα. Δεν ήταν απλή υπόθεση και χρειάστηκε σωστή διαχείριση εμποδίων για να φτάσει στο σημαντικό αυτό επίτευγμα -μετά από χρόνια μετριότητας- και μάλιστα με στυλ και θέαμα στο τελικό final-4 κομμάτι του. Οι επιτυχίες πανηγυρίστηκαν παραπάνω απ’ ότι έπρεπε για πολλούς λόγους και σε σημαντικό βαθμό λόγω των απογοητεύσεων του ποδοσφαιρικού τμήματος. Η κυριαρχία επί του Ολυμπιακού έχει πάντα πρόσθετη σημασία. Στο ρόστερ πάντως δεν είδαμε σημαντικές προσθαφαιρέσεις ενώ υπήρχαν σημεία προς βελτίωση. Γι’ αυτό και η εικόνα της πέρυσι δεν ήταν το ίδιο πειστική και παρότι φαβορί αποδείχτηκε λίγος στην προσπάθεια του να κρατήσει τα σκήπτρα.
Το χειρότερο όμως που συνέβη στην ομάδα ήταν ο τραυματισμός του Λεσόρ!
Δεν ήταν μόνο πως έβγαινε από την αγωνιστική εξίσωση ένα κομβικός παίκτης (και όπως αποδείχθηκε σχεδόν αναντικατάστατος), ήταν ότι ακολούθησε που σημάδεψε την συνέχεια μέχρι και σήμερα.
Ο Παναθηναϊκός έχασε αγωνιστικά ένα μεγάλο κομμάτι της δυναμικής του και ενώ προφανώς όλοι αντιλήφθηκαν το κενό που δημιουργήθηκε, πάρθηκε μια λανθασμένη απόφαση. Ίσως λίγο συναισθηματική, αν και το να στηρίζεις έναν τραυματισμένο αθλητή είναι πάντα αξιέπαινο.
Το λάθος ήταν πως ο όλος σχεδιασμός της ομάδας μπήκε σε μεγάλο ρίσκο με την μη απόκτηση ενός πρωτοκλασάτου σέντερ κι εννοώ πέρυσι το καλοκαίρι. Ναι, καμία φορά μια και μόνο απόφαση μπορεί να κρίνει πολλά!
Στην περίπτωση αυτή μάλιστα φαίνεται πως έφερε ντόμινο προβλημάτων και ανορθογραφιών σταδιακά μέσα στη σεζόν. Αέναη αναζήτηση για συμπληρωματικούς σέντερ εδώ και μήνες. Εμμονή στις δυνατότητες του Γιούρτσεβεν, αποτυχία στην επιλογή του ακριβοπληρωμένου Χολμς και μαζί, πάντα εκεί, η πίστη πως ο Ματίας επιστρέφει.
Την ίδια ώρα το ρόστερ εμπλουτίστηκε σαφώς πιο φιλόδοξα από πέρυσι και μοιάζει πλήρες σε όλες τις θέσεις. Πλην μίας…
To μπάτζετ είναι σε δυσθεώρητα ύψη και το μπάσκετ δεν δίνει τα έσοδα του ποδοσφαίρου, ούτε καν που λέμε, εδώ ταιριάζει! Τα συμβόλαια στον μπασκετικό Παναθηναϊκό είναι πολύ μεγάλα, αναζητήστε λεπτομέρειες εύκολες να βρείτε και κάντε τους υπολογισμούς σας βάσει αυτών που βλέπετε στο παρκέ. Ο Γιαννακόπουλος δεν τσιγκουνεύεται, δεν ¨τρέχει” το τμήμα με μπάτζετ, χρυσοπλήρωσε την επιλογή Σορτς και ας μην δείχνει εύστοχη, ανανεώνει πρόωρα πολλά συμβόλαια με γενναίες αυξήσεις που κάποιοι παίκτες ίσως να μην αξίζουν.
Έχει και ο ίδιος δεύτερες σκέψεις στο σήμερα, αλλά θα στηρίξει τον Άταμαν μέχρι τέλους, θα ενισχύει συνέχεια την προσπάθεια (έκανε τα πάντα για να πάρει τον Χέιζ-Ντέιβις, τα πάντα) ως τον Μάιο γνωρίζοντας πως πάει σε ένα all-in για το ευρωπαϊκό τρόπαιο που θα απονεμηθεί φέτος στο δικό του ΟΑΚΑ.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί αφήνουν περιθώρια για μια νέα αρχή που χρειάζεται σαν “οργανισμός” η ομάδα αλλά άμεσα. Βάλτε μέσα και την αντιπαλότητα με τον Ολυμπιακό που ερίζει δυναμικά για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και το εκρηκτικό μείγμα είναι έτοιμο. Όσο για την εκρηκτικότητα του DPG, είναι στο DNA αυτής της ομάδας, για καλό και για κακό. Επιδραστικός στο μάξιμουμ αλλά πολλές φορές απρόβλεπτα συναισθηματικός και εξωστρεφής.
Φαινόταν πως δεν θα είχε ομαλή σεζόν, βασικοί παίκτες επέστρεψαν από το Ευρωμπάσκετ εξουθενωμένοι, υπήρχαν σημάδια χαλάρωσης όπως εκείνη η τουρνέ στην Αυστραλία μήνα Σεπτέμβριο και ακολούθησε αναμενόμενα ένας αιφνιδιασμός στην πολύ ανταγωνιστική φέτος Ευρωλίγκα. Δεν ήθελε πολύ να υποχωρήσει στην βαθμολογία, δεν ήθελε πολύ και η ίδια η ομάδα να αμφισβητήσει τις ικανότητες της, ένα γκρούπ τοπ παικτών με πολυ-τροπαιούχο κόουτς που φάνηκε να χάνουν το δρόμο τους. Η ήττα εντός έδρας από τον Ολυμπιακό και η απουσία του Ναν για έναν γεμάτο μήνα ήταν δύο “αγκάθια” που δεν αντιμετωπίστηκαν σωστά και μαζί με το λάθος στο θέμα του Λεσόρ έφεραν την ομάδα σε δύσκολη θέση.
- Ναι, ο Παναθηναϊκός έχει καλή ομάδα στο μπάσκετ! Αδικεί όμως τον εαυτό του, δεν στοχεύει στη συνεχή αυτοβελτίωση με σωστό τρόπο, επηρεάζεται αγωνιστικά από τον ψυχισμό του ιδιοκτήτη του και πληρώνει κρίσιμα λάθη που θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
➡️ Συμπερασματικά, διαπιστώνει κανείς, αναλύοντας τα δεδομένα για τις δύο αυτές καλές ομάδες, πως υπάρχει ένα κοινό και κομβικό σημείο. Καμία φορά το φιλοσοφώ και σκέφτομαι πως ίσως όλα να έχουν τελικά ένα “ταβάνι προαποφασισμένο” αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως στον αθλητισμό οι αθλητές και κατ΄ επέκταση οι ομάδες πρέπει να στοχεύουν συνέχεια, καθημερινά, κυνικά, με όλους τους τρόπους, στην βελτίωση τους!
Απλοϊκά θεωρώ πως το να πας από μέτριος (μια ομάδα ας πούμε του “5”) σε μια καλή ομάδα (του “7”) είναι το πραγματικά δύσκολο. Μετά, το να πας παραπάνω (στο “8”, ή από το “8” στο “9” κ.ο.κ.) είναι πιο εύκολο. Και είναι κρίμα να σταματάς να προσπαθείς…
⭐ Γιατί το τελικό αποτέλεσμα θα σου δίνει κάθε φορά, όταν έχει προκύψει από σωστή και συνεχή προσπάθεια, μεγάλη ικανοποίηση!
