Τελευταίος χορός στο Παρίσι για τους σπουδαίους Βαβρίνκα, Μονφίς και Γκοφέν 

24/05/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Αν ρωτήσεις κάποιον «μύστη» του τένις ποιος είναι ο πιο δημοφιλής παίκτης που δεν έχει κατακτήσει Γκραν Σλαμ, η απάντηση είναι πολύ εύκολη: Γκαέλ Μονφίς. Αντίστοιχα, δεν θα το σκεφτόταν καθόλου να προφέρει «Σταν Βαβρίνκα» σε μια υποθετική ερώτηση για το ποιος θα μπορούσε – αν ήταν πιο σταθερός – να μετατρέψει το Big 3 σε… Big 4.

Συνεχίζοντας σε ρυθμό κουίζ και για να πέσει στο τραπέζι το όνομα του Νταβίντ Γκοφέν, η κουβέντα θα αφορούσε τη φινέτσα. Τρεις εκπρόσωποι μιας άλλης – ρομαντικής – γενιάς του τένις, που μάλλον πήραν λιγότερα απ’ όσα έδωσαν στο άθλημα, συμβάλλοντας με τον απόλυτα χαρακτηριστικό τρόπο παιχνιδιού τους στην προβολή του.

Αυθεντικοί πρεσβευτές του σπορ, γέμισαν γήπεδα χάρη στην ποιότητά τους και το έκαναν (Γκοφάν) ή θα το κάνουν (Βαβρίνκα, Μονφίς) για τελευταία φορά φέτος στο Roland Garros, αποχαιρετώντας το κοινό του Παρισιού.

Ο Βέλγος «μάγος» 

Ο Νταβίντ Γκοφέν υπήρξε πάντα μια ιδιαίτερη περίπτωση στο σύγχρονο ATP Tour. Μικρόσωμος, χωρίς την εκρηκτική δύναμη των περισσότερων αντιπάλων του, κατάφερε παρ’ όλα αυτά να φτάσει μέχρι το Νο.7 της παγκόσμιας κατάταξης και να αγωνιστεί σε τελικό ATP Finals. Οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν «μάγο», γιατί το παιχνίδι του βασιζόταν περισσότερο στη φινέτσα, την τεχνική και τη φαντασία, παρά στα σωματικά προσόντα.

Πηγή: Shutterstock

Σήμερα, στα 35 του, βρίσκεται στο Νο.247 της παγκόσμιας κατάταξης και έπαιξε ήδη στο τελευταίο του Roland Garros. Πήρε wild card και συμμετείχε στα προκριματικά. Νίκησε στον πρώτο γύρο τον Τσουν Σιν Τσενγκ με 6-3, 6-1, αλλά ηττήθηκε στο δεύτερο από τον Βρετανό Τόμπι Σάμουελ με 5-7, 6-3, 6-3.

Ο Βέλγος έγινε διάσημος στο χώρο του τένις στο Roland Garros του 2012. Είχε τότε αποκλειστεί στα προκριματικά, όμως μπήκε στο κυρίως ταμπλό ως lucky loser λόγω μιας απόσυρσης της τελευταίας στιγμής του… Γκαέλ Μονφίς. Και εκεί ξεκίνησε το παραμύθι. Ο νεαρός Γκοφάν έφτασε μέχρι τον τέταρτο γύρο, όπου συνάντησε τον Ρότζερ Φέντερερ.

Όσοι είχαν τρέξει τότε στο «Σουζάν Λενγκλέν» για να δουν ποιος ήταν αυτός ο άγνωστος 21χρονος που πήρε το πρώτο σετ από τον κάτοχο 16 Γκραν Σλαμ τότε, ένιωσαν να παρακολουθούν κάτι… σουρεάλ. Ο ίδιος ο Γκοφάν είχε παραδεχθεί ότι είχε ακόμα αφίσα και φωτογραφίες του Φέντερερ πάνω από το κρεβάτι του στο Βέλγιο.

Ο Ελβετος ίκησε τελικά με ανατροπή στα τέσσερα σετ, αλλά για τον νεαρό Γκοφάν αυτός ο αγώνας ήταν η αρχή μιας πολύ όμορφης ιστορίας. Έγινε ένας εξαιρετικός Davis Cup παίκτης, κατέκτησε έξι ATP τίτλους και συμμετείχε στον τελικό του ATP Finals το 2017, παίζοντας εκπληκτικό τένις.

Με νίκες στον όμιλο κόντρα σε Ράφα Ναδάλ και Ντόμινικ Τιμ προκρίθηκε στα ημιτελικά, όπου ανέτρεψε την εις βάρος του κατάσταση απέναντι στον Φέντερερ και με 2-1 σετ προκρίθηκε στον τελικό (εκεί, ηττήθηκε από τον Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ). Έγινε τότε ο πρώτος παίκτης μετά από 8 χρόνια και τον Νικολάι Νταβιντένκο που νίκησε τους δύο κορυφαίους της παγκόσμιας κατάταξης (Ναδάλ, Φέντερερ) σε ATP Finals.

Την ίδια χρονιά ο Γκοφάν είχε νικήσει και τον Νόβακ Τζόκοβιτς στον προημιτελικό του Masters στο Μόντε Κάρλο, ενώ στα παράσημα του συγκαταλέγεται και η νίκη του επί του Κάρλος Αλκαράθ στον πρώτο γύρο του Μαϊάμι Οπεν το Μάρτιο του 2025.

Ο κατά τον Ναδάλ «πολυσύνθετος παίκτης» έπαιζε σύμφωνα με τον Νόλε τένις «πολύ όμορφο στο μάτι».

Όμως το σύγχρονο τένις γίνεται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο εξαρτημένο από τη δύναμη και τα groundstrokes. Και για έναν παίκτη που έπρεπε να επιβιώνει με το μυαλό και την ακρίβεια, το τίμημα ήταν μεγάλο.

«Θα ήθελα να συνεχίσω λίγα χρόνια ακόμη, αλλά είναι δύσκολο. Το επίπεδο είναι πλέον απίστευτα υψηλό. Όταν κατάλαβα ότι δεν αισθανόμουν πια καλά μέσα σε όλο αυτό, η απόφαση έγινε εύκολη», είπε μετά την πρόσφατη ανακοίνωση του ότι το 2026 θα είναι η τελευταία χρονιά του στο tour.

Ο αιώνιος showman 

Ο Γκαέλ Μονφίς είναι κάτι περισσότερο από ένας τενίστας. Ακούει και στα επίθετα performer, entertainer.

Βάσει τίτλων, ίσως να μην μπει ποτέ στο Hall of Fame, αφού δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ ούτε σε τελικό Grand Slam. Όμως ελάχιστοι παίκτες διαχρονικά έχουν αγαπηθεί τόσο πολύ από το κοινό.

Στη Γαλλία είναι κάτι σαν εθνικό σύμβολο.

Πηγή: Shutterstock

Στα 39 του πλέον και εκτός Top 200, ο «La Monf» πήρε wild card για το τελευταίο του Roland Garros. Όταν θα έρθει η στιγμή του αποχαιρετισμού, δύσκολα θα έχει υπάρξει πιο συναισθηματική τενιστική εικόνα στο Παρίσι. Στον πρώτο γύρο αντιμετωπίζει τον συμπατριώτη του Ούγκο Γκαστόν (Τρίτη) και αν προκριθεί κάποιον από τους Φρανσίσκο Τσερούντολο ή Μπότιτς Βαν ντε Ζάντσκουλπ.

Στο Ρολάν Γκαρός έφτασε έως τα ημιτελικά το 2008, όπου ηττήθηκε με 3-1 σετ από τον Φέντερερ. Ο πιο χαρακτηριστικός αγώνας του όμως στο Παρίσι ήταν ο απίθανος προημιτελικός του 2014, απέναντι στον Άντι Μάρεϊ. Ένα πεντάσετο «θρίλερ» που τελείωσε σχεδόν στο σκοτάδι, με τον Μονφίς να επιστρέφει από το 0-2 σετ και να παρασύρει ολόκληρο το Παρίσι μαζί του. Στο πέμπτο σετ όμως λύγισε από την κούραση και την έλλειψη φωτός, με τον Μάρεϊ να κλείνει το ματς με 6-0.

Ο Μονφίς υπήρξε πάντα ένα φαινόμενο αθλητικών προσόντων. Ψηλός, εκρηκτικός, θεαματικός, έως και… ακροβατικός στο παιχνίδι του. Ταυτόχρονα όμως ένας από τους πιο άτυχους παίκτες της γενιάς του. Έχασε 13 Γκραν Σλαμ λόγω τραυματισμών και αποσύρθηκε από τουρνουά 35 φορές μέσα στην καριέρα του. Πιθανότατα, θα ήταν πολύ πιο επιτυχημένος αν δεν ήταν τόσο ευπαθής στους τραυματισμούς.

Ακόμα κι έτσι, το 2025 πέτυχε κάτι εκπληκτικό: σε ηλικία 38 ετών και 131 ημερών έγινε ο γηραιότερος παίκτης που κατέκτησε ATP τίτλο – μετά τον θρυλικό Κεν Ρόουζγουολ (1977) – νικώντας στον τελικό του Όκλαντ τον Ζιζού Μπεργκς.

Έφτασε έτσι τους 13 τίτλους, με πρώτο αυτόν που κατέκτησε το 2005 στο Σόποτ της Πολωνίας. Ως career highest rank ήταν το Νο.6 το 2016.

Ο ρομαντικός Βαβρίνκα

Ένας από τους τελευταίους μεγάλους εκφραστές του one-handed backhand, θα μείνει για πάντα στην ιστορία επειδή κατάφερε να κερδίσει τρία Grand Slam στην πιο… brutal περίοδο: την εποχή των Big Three.

Και το έκανε, φτάνοντας το παιχνίδι σε επίπεδο ανυπέρβλητο ακόμα και για τους Τζόκοβιτς, Ναδάλ. Οι εμφανίσεις του στους τελικούς με τον Σέρβο στο Roland Garros του 2015 και το US Open του 2016 και σε αυτόν του Australian Open με τον Ναδάλ το 2014 ήταν από τις κορυφαίες όλων των εποχών.

Πηγή: Shutterstock

Ο σπουδαίος Ελβετός έζησε επί σειρά ετών στη σκιά του συμπατριώτη του, Φέντερερ και του Ναδάλ, δεν σταμάτησε ποτέ όμως να προσπαθεί. Μέχρι τα 27 χρόνια του είχε… εθιστεί στο να αποτυγχάνει στη σύγκριση μαζί τους και με τους Τζόκοβιτς, Μάρεϊ. Ήταν αποφασισμένος όμως να μην συμβιβαστεί.

Στο αριστερό του χέρι είναι χαραγμένη η διάσημη φράση του Σάμιουελ Μπέκετ, που συνοψίζει όλη τη νοοτροπία του.

««Πάντα προσπαθούσα. Πάντα αποτύγχανα. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Ο Βαβρίνκα έζησε ακριβώς έτσι. Όταν το 2017, στο prime της καριέρας του και ως Νο. 4 στον κόσμο, έκανε δύο χειρουργεία στο αριστερό γόνατο, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει σε top κατάσταση. Δεν είχε όμως σημασία για εκείνον. Το ζητούμενο ήταν να συνεχίσει να προσπαθεί. Έκανε άλλα δύο χειρουργεία και στα 36 του έμεινε έναν ολόκληρο χρόνο εκτός δράσης, αλλά ούτε αυτό τον πτόησε.

Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, ο έρωτας του για το τένις είναι τόσο βαθύς που επισκίαζε κάθε εμπόδιο. Και τώρα, στα 41 του, θα παίξει στο τελευταίο Ρολάν Γκαρός της καριέρας του, έχοντας προαναγγείλει ότι το 2026 είναι η αποχαιρετιστήρια χρονιά του στο tour.

Είναι στο Νο. 119 της παγκόσμιας κατάταξης και το μεσημέρι της Δευτέρας θα αντιμετωπίσει στον πρώτο γύρο το Νο.109, τον Ολλανδό Γέσπερ Ντε Γιονγκ.