Ευρωπαίος Ολυμπιακός πάει για “ρέστα” στο Άμστερνταμ
21/01/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Ο Ολυμπιακός μπήκε στην προτελευταία αγωνιστική έχοντας ελπίδες για πρόκριση στους “24” με προϋπόθεση πως θα επικρατούσε της Λεβερκούζεν. Η γερμανική ομάδα έχει πολλαπλάσιο μπάτζετ, πολλαπλάσια αξία ρόστερ, ανταγωνίζεται στα ψηλά πατώματα ενός δυνατού πρωταθλήματος, αυτά όμως δεν κερδίζουν και τόσο συχνά και σίγουρα όχι από μόνα τους.
Δείτε μόνο μερικά από τα χθεσινά αποτελέσματα στο Τσάμπιονς Λιγκ…
Ο πρωταθλητής Ελλάδος σε ημέρες αμφισβήτησης και κριτικής φαινόταν ευάλωτος και η ανάγκη για νίκη σε ανοιχτό ματς απέναντι σε μια πολύ ικανή στο χώρο ομάδα είχε φέρει έντονη ανησυχία.
Πάντως ακόμα και η ισοπαλία να ήταν θετικό βαθμολογικά αποτέλεσμα, η ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν παίζει παρά για τη νίκη. Γιατί παίζει πάντα με ίδια στόχευση στο γήπεδο, ίδιο σύστημα, ίδιο στυλ ανάπτυξης και σχεδόν ποτέ δεν κοιτάει καν αν θα πρέπει να προσαρμοστεί στο παιχνίδι του εκάστοτε αντιπάλου όποιος κι αν είναι αυτός. Ο κόουτς έχει πολύ συγκεκριμένα “θέλω” και όταν αυτά ικανοποιούνται εντός γηπέδου, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο.
Στο καλό διάστημα για τη φιλοξενούμενη στο πρώτο ημίχρονο, οι “ασπιρίνες” έφταναν κοντά στην περιοχή του Ολυμπιακού εύκολα και πάντα μέσω του Γκριμάλντο, ενός πολυσχιδή παίκτη που μόνο αριστερό μπακ δεν είναι. Δεν πιστεύω πως είχαν ασχοληθεί με αυτόν στον Ολυμπιακό, κατά τη διάρκεια του ματς όμως αναγκάστηκε ο Μέντι να το κάνει φωνάζοντας συνέχεια από τον πάγκο να τον προσέχουν. Πάλι καλά…
Αυτός είναι, δεν θα αλλάξει. Υπέρβαση κάνει, βάζει νερό στο κρασί που του αρέσει, όταν κάνει αμιγώς και συνεχόμενες στοχευμένες αμυντικές αλλαγές μετά το 70ο λεπτό. Και προσωπικά του το πιστώνω.
Δεν ήταν ποτέ προπονητής πρωταθλητισμού, πέρασε δεκάδες χρόνια σε ομάδες που πάλευαν να μείνουν κατηγορία. Οπότε αναγκάστηκε, είμαι σίγουρος μετά από πολλή σκέψη, να θυμηθεί τα αγωνιώδη ματς με την Εϊμπαρ που στόχευε μόνο να σωθεί, αυτό δηλαδή που προπονητικά στην καριέρα του ήθελε να ξεχάσει. Και το ξέχασε στο Ολυμπιακό. Μέχρι που χρειάστηκε τελικά αυτή την εμπειρία να την επαναφέρει και να τη χρησιμοποιήσει και σε ομάδα πρωταθλητισμού.
Θα είναι κι αυτός ευχαριστημένος από τον εαυτό του που έκανε αυτό το συμβιβασμό ενάντια στο ποδόσφαιρο που πρεσβεύει. Πρόοδος είναι, η αυτοβελτίωση δεν έχει ηλικία και οι εμμονές και τα δόγματα καλό είναι να πολεμιούνται για να περιορίζονται.
Για το συγκεκριμένο ματς το γρήγορο γκολ άλλαξε τα πάντα. Από συνεργασία επιλογών του…ξεροκέφαλου κόουτς. Ο Ροντινέι χτύπησε καλά ένα στημένο έχοντας σερί εκνευριστικά αποτυχημένων προσπαθειών στα προηγούμενα ματς, ο -μετριότατος εδώ και καιρό-Κοστίνια σκόραρε, η Λεβερκούζεν ένιωσε άβολα με το “καλησπέρα” και έκανε χρόνο να μπει στο ματς.
Ο Ολυμπιακός πάντως δεν επρόκειτο να κλειστεί, το φινάλε του πρώτου ημιχρόνου έγινε ροκ, η φιλοξενούμενη είχε τις φάσεις αλλά δέχτηκε τελικά και δεύτερο χτύπημα σε καίριο σημείο. Το δεύτερο ημίχρονο πέρασε πιο εύκολα αφού δεν υπήρχε λόγος για άλλα ρίσκα (και ίσως η γερμανική ομάδα σκεφτόταν πως με νίκη στο τελευταίο ματς εντός έδρας επί της αποκλεισμένης και απογοητευτικής Βιγιαρεάλ θα είναι στην 24αδα), ο Ολυμπιακός μαζεύτηκε, έκλεισε τους χώρους και υπέφερε γιατί χρειάστηκε να τρέχει συνέχεια πίσω από την μπάλα. Έδειξε πως μπορεί να παίξει και κυνικά για να προστατεύσει το αποτέλεσμα.
Αν το κρατήσει στις συνήθειές του, θα είναι μεγάλο το κέρδος και μακροπρόθεσμα.
Ο απόλυτα συγκεντρωμένος Τζολάκης είχε κομβικές επεμβάσεις, ο Έσε ήταν απλά παντού, ο Πιρόλα -που θα έπαιζε 70 λεπτά προαποφασισμένα- βελτίωσε τους πάντες με την επιστροφή του από τραυματισμό (ο Ρέτσος πήρε τη σκυτάλη στις καίριες αμυντικές επεμβάσεις μετά την έξοδο του Ιταλού), ο Ροντινέι είχε τις δύο ασίστ, έπαιξε και ο Ελ Κααμπί, οι αλλαγές ήταν όλες αμυντικές και χρονικά κατανεμημένες για να κόβουν συνέχεια το χρόνο. Ο Ολυμπιακός έπαιξε άψογα το ρόλο που χρειαζόταν το ματς και για να προηγηθεί και για να κρατήσει.
Έπιασε σχεδόν το τέλειο σε επίπεδο τακτικής αλλά και εκτέλεση τακτικής στα μάτια μου.
Έρχεται λοιπόν μεγάλο φινάλε την άλλη Τετάρτη, με 18 ματς να διεξάγονται ταυτόχρονα. Ο Άγιαξ έχει σφυγμό, κέρδισε στο Βιλαρεάλ αλλά ελπίδες δεν έχει λόγω της κακής διαφοράς τερμάτων, μια λεπτομέρεια που πάντα θα κρίνει θέσεις στη βαθμολογία σε έναν όμιλο πολλών ομάδων (και θα είναι πιθανότατα και ο λόγος που ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να περάσει με ισοπαλία λόγω των έξι από την Μπαρτσελόνα, το έχω ξαναπεί, κάθε γκολ μετράει στα group stage!).
Θα παίξει χωρίς καμία αμφιβολία για τη νίκη, κάνει άσχημη σεζόν και δεν χρειάζονται άλλες προστριβές με τους θερμόαιμους οργανωμένους οπαδούς του…
Για τις ελπίδες πρόκρισης, ακόμα ισχύει ότι είχα πει και στα “Mατάκια” πριν το πρώτο παιχνίδι του group stage με αντίπαλο την Πάφο. Η αρχή είναι τα πάντα έλεγα προειδοποιώντας πως μη-νίκη θα μειώσει δραστικά τις ελπίδες για πρόκριση από την 1η αγωνιστική.
Δείτε, απόψε βράδυ Τετάρτης μετά το πέρας ολόκληρης της προτελευταίας αγωνιστικής, πως θα ήταν η βαθμολογία αν ο Ολυμπιακός κέρδιζε το Σεπτέμβριο την Πάφο…
Α, όσοι ετοιμάζεστε για Άμστερνταμ, κοιτάχτε να είστε σοβαροί, κοπήκαν “μαχαίρι” τα πολλά-πολλά στην πόλη.
Καυτό δεκαήμερο για ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Παναθηναϊκό και τα δύο “καρπούζια” τους
Ο ΠΑΟΚ δείχνει να έχει μακράν το καλύτερο μομέντουμ αυτή τη στιγμή, από όλες τις απόψεις. Μετρημένες και σωστές κινήσεις στο μεταγραφικό κομμάτι (να μην ξεχνάμε βέβαια πως πρέπει ;απαραίτητα να βρεθεί και ο παρτενέρ του Μιχαηλίδη στο κέντρο της άμυνας, για το σήμερα αλλά πολύ περισσότερο για το αύριο…), νέοι παίκτες συνεχίζουν να προωθούνται από τις ακαδημίες (όπως ο πολλά υποσχόμενος Χατσίδης), νίκες παντού, σχέδια για το νέο γήπεδο.
Είναι όμως σημαντικό και να προχωρήσει στην Ευρώπη και το ματς με την Μπέτις δεν θα είναι εύκολο. Οι Ισπανικές ομάδες κάνουν πολλά πράγματα βάσει τακτικής παρόμοια με την Ελληνική ομάδα και λόγω της ποιότητας ίσως και λίγο καλύτερα όπως φάνηκε στο ματς με τη Θέλτα.
Θεωρώ πως και η ισοπαλία δεν θα είναι άσχημη, πιστεύω πως ο ΠΑΟΚ έχει μεγάλη τύχη για αποτέλεσμα στο Λιόν την τελευταία αγωνιστική (το έκανε και στην Λιλ), απέναντι σε μια ομάδα που πιθανότατα θα είναι αδιάφορη βαθμολογικά.
Η ΑΕΚ θα παίξει την επόμενη εβδομάδα και μάλλον καλύτερα μετά το “σκωτσέζικο ντους” των τελευταίων ημερών με δύο μέτριες εμφανίσεις μετά τις γιορτές αλλά και την εκκωφαντική νίκη επί του Παναθηναϊκού.
Αρχίζω και πιστεύω πως ο Νίκολιτς παθαίνει “Μπιέλσα” με όλα αυτά τα περίεργα συστήματα στην μεσαία γραμμή, αλλά καταλαβαίνω πως η ΑΕΚ αποκτά συχνά μεγάλο πλεονέκτημα έχοντας τόσους καλούς τεχνικά παίκτες στην μεσαία γραμμή και μάλιστα με διαφορετικά επιμέρους στοιχεία μεταξύ τους. Χρειάζεται όμως απαραίτητα και ένας καλός κλασικός αμυντικός μέσος και μάλιστα ιδανικά θα πρέπει να είναι έτοιμος να μπει και στην ενδεκάδα.
Για τον Παναθηναϊκό δεν κρύφτηκα προτείνοντας μόνο υπομονή εδώ και καιρό, βλέπετε πως είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται η ομάδα αυτή τη στιγμή. Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι…
Οι προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ θα συνεχιστούν ως και το καλοκαίρι, οι νέοι δεν μπορούν να μπούν ξαφνικά να παίξουν σαν να είναι χρόνια στην ομάδα, όλο αυτό θα χρειαστεί καιρό. Έτσι έχουν τα πράγματα, είναι ξεκάθαρο πως είναι δύσκολη η στιγμή και δε φαίνεται “φως στο τούνελ”, αλλά τίποτα δεν θα προχωρήσει σωστά αν δεν υπάρχει κατανόηση για το τι συμβαίνει στο κλαμπ.
Η γκρίνια είναι το τελευταίο που χρειάζεται η ομάδα κι ας είναι το μοναδικό που προκαλεί με τις εμφανίσεις και την πορεία της.
Για το ευρωπαϊκό ματς με την Φερεντσβάρος δεν είπαμε κουβέντα, μήπως κάποιος ασχολείται; Πάντως η Ουγγρική ομάδα έχασε τους δύο καλύτερους παίκτες της στο μεταγραφικό παράθυρο και φόβητρο δεν είναι. Μπορεί άραγε να ανασυνταχθεί η ομάδα, ποιος μπορεί να πει με σιγουριά…
Να θυμίσω μόνο πως σε πρόσφατη ανάλογα δυσάρεστη περίσταση έκανε μεγάλο διπλό στην Ελβετία…
Tο πιο επιτυχημένο ομαδικό σπορ στη χώρα αξίζει την προσοχή όλων
Το πόλο θα φιλοξενείται στα “Ματάκια” με κάθε ευκαιρία. Ένα άθλημα που γνωρίζει εξέλιξη και μας δίνει επιτυχίες εδώ και 50 χρόνια, πάντα παρών στις Ολυμπιάδες και πρόσφατα με μεγάλες διακρίσεις σε συλλογικό επίπεδο και στις εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών.
Η παράδοση του σπορ στην Ελλάδα, μια χώρα που βρέχεται από νερό από παντού, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την προσοχή που παίρνει από το κοινό και την πολιτεία.
Είναι αξιοπερίεργο πως η εθνική μας ομάδα δεν έχει μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα παρά την τεράστια βελτίωση και τη σταθεροποίηση στις καλύτερες ομάδες του κόσμου τα τελευταία χρόνια.
Η ομάδα του Βλάχου θα παίξει την Παρασκευή σπουδαίο ημιτελικό με την Ουγγαρία, ένα βήμα πριν τον μεγάλο τελικό. Προσέξτε, δεν λέω πως με τη νίκη την Παρασκευή (παρεμπιπτόντως υπάρχει η αίσθηση πως τους “έχουμε” τους Μαγυάρους) θα πάρει επιτέλους το πρώτο της μετάλλιο κι αυτό γιατί πιστεύω σε κάτι ακόμα παραπάνω.
Καμιά φορά μετράνε κάποια πράγματα και σε επίπεδο μεταφυσικό, η τελική φάση της διοργάνωσης γίνεται εκεί που η εθνική μπάσκετ πέτυχε το θρίαμβο του Eυρωμπάσκετ το 2005…
Γι’ αυτούς μάλιστα που ίσως κρατάνε αποστάσεις, πιστέψτε με, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δείτε την εξέλιξη του αθλήματος που έχει γίνει πιο γρήγορο και θεαματικό ενώ εξελίσσεται συνέχεια και σε επίπεδο τακτικής. Το πόλο είναι άθλημα που κοιτάνε προπονητές άλλων σπορ για να “δανειστούν” ιδέες και συστήματα, αλλά και το πόλο κοιτάει τα υπόλοιπα ομαδικά σπορ.
Δείτε για παράδειγμα πως εισβάλει κοντά στον φουνταριστό με σπριντ έξτρα παίκτης για να εκτελέσει άμεσα ή να πάρει ποινή (αποβολή ή πέναλτι), δείτε πως κατά τη διάρκεια της επίθεσης έρχεται στα τέσσερα μέτρα δεύτερος παίκτης για να γίνει δεύτερος φουνταριστός.
Από μια άλλη οπτική γωνία προσέγγισης, θα σας πως τι απαντάω χωρίς δεύτερη σκέψη σε όσους γονείς θέλουν να βάλουν σιγά σιγά στον αθλητισμό τα παιδιά τους.
Στην πισίνα, στην πισίνα, κολύμπι και πόλο!
Αλλά να φτιάξουμε και καμιά ακόμα, είναι κρίμα και άδικο για όλους να φεύγουν λεφτά από δω κι από κει (ξέρετε εσείς…) και στην υδατοσφαίριση (και την κολύμβηση) να παλεύουν όλοι χωρίς καμία βοήθεια από το κράτος.
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, αλλά δεν πτοούμαι…
