ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: Χ-λωμό ξεκίνημα για τις Eυρωπαίες
17/06/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Με τα “ματάκια” να γράφονται λίγο πριν τα ματς Νορβηγίας-Ιράκ και Αργεντινής-Αλγερίας (ναι, συνεχίζω χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο δράσης…), το μομέντουμ στη συζήτηση για το Μουντιάλ έχει μετακυλήσει στις μέτριες εμφανίσεις των ομάδων της Ευρώπης ως τώρα.
Εξαίρεση το δεύτερο ημίχρονο των Γάλλων με τη Σενεγάλη, η επικράτηση της Σουηδίας με ευρύ σκορ επί της Τυνησίας (πού ήταν όμως τόσο κακή που απελύθη ο εκλέκτορας!) και η Γερμανία που καλό θα ήταν πάντως να μην σταθεί στα επτά γκολ που πέτυχε απέναντι στο Κουρασάο.
Με σειρά εμφάνισης, είδαμε μια μέτρια Τσεχία που δεν άντεξε απέναντι στην Κορέα, μια μαχητική Βοσνία που πήρε παραπάνω απ’ ότι άξιζε στην ισοπαλία με τον Καναδά και την Ελβετία που την “πάτησε” δεχόμενη την ισοφάριση από το Κατάρ.
Ακολούθησε η Σκωτία και η οριακή της νίκη επί της Αϊτής με μέτρια εμφάνιση και μετά ήρθε η χειρότερη όλων Τουρκία που απογοήτευσε με αντίπαλο την Αυστραλία και έχασε δίκαια και φυσιολογικά.
Μετά τα 7 γκολ της Γερμανίας, είδαμε την Ολλανδία -και την άμυνα της- να υποφέρει και να έρχεται ισόπαλη με την Ιαπωνία. Η άνετη νίκη της Σουηδίας έδωσε τη σκυτάλη στην γκέλα πρώτου μεγέθους της Ισπανίας απέναντι στο Καπέ Βέρντε. Έχουν συνήθεια οι Ισπανοί να μπαίνουν νωθρά και να τελειώνουν στο μάξιμουμ παλαιότερες διοργανώσεις, αυτό πρέπει να σημειωθεί…
Πολύ μέτριο το Βέλγιο απέναντι στην Αίγυπτο και ένα ακόμα Χ για ευρωπαϊκή ομάδα, για το οποίο μάλιστα χρειάστηκε να έρθει από τον πάγκο ο απαραίτητος και υπέρβαρος Λουκάκου.
Κοινό γνώρισμα όλων η έλλειψη έντασης και σε ένα βαθμό μια ελαφρότητα υποτίμησης του αντιπάλου. Οι μεγάλες ομάδες ξέρουν πως η διοργάνωση κρίνεται αργότερα και δεν χρειάζεται να φορτσάρουν στην αρχή και αυτό, ενώ έχει λογική για ένα τουρνουά που διαρκεί τόσο πολύ, ενέχει κινδύνους.
Αντίθετα, αυτές που μπήκαν στη διοργάνωση με στόχο την μη-άνετη πρόκριση από τη φάση ομίλων, εμφανίστηκαν από την 1η αγωνιστική πολύ συγκεντρωμένες, περισσότερο διαβασμένες για τον αντίπαλο, περισσότερο μαχητικές και παθιασμένες. Αυτά τα συστατικά μπορούν να ακυρώσουν οποιοδήποτε ποιοτικό πλεονέκτημα του αντιπάλου όταν αυτός είναι χλιαρός και πολύ λιγότερο στο πνεύμα ενός ανταγωνιστικού ματς. Και κάπως έτσι προκύπτουν και οι εκπλήξεις.
Τέτοια αγωνιστικότητα έδειξαν και οι Σαουδάραβες του Γιώργου Δώνη στην ισοπαλία με την Ουρουγουάη, αλλά και οι Ιράν και Νέα Ζηλανδία που μοιράστηκαν εντυπώσεις και βαθμούς με το τελικό 2-2.
Παρατηρεί κανείς πως οι “μικροί” σκόραραν σχεδόν όλοι, δεν έχουν ένα αμιγώς αμυντικό πλάνο αλλά και ένα σχέδιο επίθεσης παρότι είναι αμυντικά στημένοι. Όλες αυτές οι ομάδες έχουν μεγάλη βελτίωση σε επίπεδο τακτικής, ήταν απαραίτητο (ανέκαθεν) για να κλείσει ουσιαστικά η “ψαλίδα” και να υπάρχουν δυνατότητες έκπληξης από το αουτσάιντερ. Διακρίνω μάλιστα και πολλά τρίκ, για παράδειγμα, βλέπουμε κάποιες ομάδες πολύ καλά εκπαιδευμένες να παίζουν το τεχνικό οφσάιντ και να αιφνιδιάζουν τον αντίπαλο…
Μετά αξίζει μια ξεχωριστή αναφορά στο Ιράν που είναι βέβαια μια ιδιαίτερη περίπτωση στη διοργάνωση. Η αποστολή της ομάδας έχει υποστεί (και υπόκειται) τεράστια ταλαιπωρία και μόνο φυσιολογικό είναι οι παίκτες να έχουν παθιαστεί ακόμα περισσότερο. Το καλό είναι πως αυτό δεν μετατρέπεται σε άσκοπα νεύρα και αντι-αθλητικές συμπεριφορές, κάθε άλλο. Με τη Νέα Ζηλανδία είδα μια ομάδα πολεμιστών αποφασισμένων να τα δώσουν πραγματικά όλα και να σας πως την αλήθεια πολύ μου άρεσε. Προσέξτε, είμαι ο πρώτος που φωνάζω μακριά η πολιτική από το ποδόσφαιρο. Αλλά οι επιμέρους μάχες που έδιναν οι Ιρανοί κάθε δευτερόλεπτο σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου μου θύμισαν πόσο σημαντική είναι η ψυχή στο ποδόσφαιρο. Άρεσαν, φαντάζομαι για τους ίδιους λόγους, και στον Τσόλο Σιμεόνε…
Οι πολλές ισοπαλίες κάνουν τα ματς της 2ης αγωνιστικής πρώιμους τελικούς πρόκρισης
Στον πρώτο όμιλο πήραν τις νίκες Μεξικό και Νότιος Κορέα και απέκτησαν προβάδισμα, πάει αυτό. Στον δεύτερο όμως όμιλο είχαμε 2 ισοπαλίες σε ισάριθμα ματς και μάλιστα με το ίδιο σκορ, 1-1, κάτι που σημαίνει πως βαθμολογικά είναι σαν να ξεκινούν όλες από το “μηδέν” ξανά στη 2η αγωνιστική. Έρχονται λοιπόν το προσεχές διήμερο δύο ματς-τελικοί, Βοσνία-Ελβετία και Καναδάς-Κατάρ. Όλα βέβαια μπορούν να συμβούν και πιθανότατα θα πάμε και σε φινάλε θρίλερ στο γκρούπ, αλλά ο διοργανωτής Καναδάς μου φάνηκε πιο φρέσκος, πιο φιλόδοξος και τελικά ίσως να πάρει και την πρωτιά.
Η Ολλανδία ήταν καλή και ρυθμική επιθετικά κατά διαστήματα, αλλά η ισοπαλία με την Ιαπωνία την βάζει σε μπελάδες. Τώρα πρέπει να κερδίσει τη Σουηδία αλλιώς κινδυνεύει ακόμα και να αποκλειστεί. Αγωνιστικά, οι “οράνιε” έχουν σαφές πρόβλημα στο σέντερ φορ και αυτό μοιάζει να είναι το κομμάτι που εξ αρχής λείπει από το παζλ, μετά είδα και σοβαρά κενά στην άμυνα στο ματς με την Ιαπωνία. Δύσκολα θα πάνε ψηλά οι Ολλανδοί.
Στον 7ο όμιλο είχαμε -όπως και στον 2ο- δύο ισοπαλίες και τα ματς που έρχονται είναι “φωτιά”. Νέα Ζηλανδία-Αίγυπτος και -ακόμα περισσότερο- Βέλγιο-Ιράν! Ούτε οι Βέλγοι με πείθουν…
Επιπρόσθετα, υπάρχει το ματς χωρίς αύριο για Τουρκία και Παραγουάη το Σάββατο, αλλά και η υποχρέωση της Ισπανίας να εξιλεωθεί με νίκη και καλή εμφάνιση απέναντι στη Σαουδική Αραβία.
Μόνο μια παρατήρηση κι ενώ σίγουρα δε ξέρω καλύτερα από τον Ισπανό εκλέkτορα. Δηλαδή δεν υπάρχουν παίκτες να παίξουν στην επίθεση των Ισπανών όταν είναι ανέτοιμοι Γιαμάλ και Νίκο Γουίλιαμς; Είναι σχήμα αυτό με 2 αμυντικά χαφ και δεξί εξτρέμ-χαφ τον Γκάβι απέναντι σε αυτό τον αντίπαλο; Καλά, δεν θέλει να παίξει με κανονικό 9άρι, αλλά αφού έχει πάρει τον Μπόρχα Ιγκλέσιας στην αποστολή σε ποιό ματς θα τον βάλει αν όχι σε αυτό με το Κάπε Βέρντε;
Καμιά φορά απορώ με τους προπονητές, αλλά μάλλον δεν θα έχω δίκιο και η συνέχεια της “ρόχα” θα με διαψεύσει έτσι κι αλλιώς…
