ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: Το τέλος της διαδρομής με τελικό του απόλυτου 50/50
17/07/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος
Έχουν περάσει αρκετές ώρες από την πρόκριση της Αργεντινής αλλά θα μου επιτρέψετε να πιάσω το νήμα από την άλλη μεριά, από τον αποκλεισμό της Αγγλίας.
Είναι η εθνική ομάδα που υποστηρίζω (μαζί με τη δική μας εννοείται) από μικρό παιδί, λεπτομέρειες δεν είναι της παρούσης.
Διαβάζω βέβαια από χθες τις γνωστές υπερβολές αλλά διαβλέπω και την αλήθεια μέσα σε αυτές. Όπως τόνισα και προχθές με τη Γαλλία, η προσπάθεια για την επιτυχία και τη διάκριση συνεχίζεται, όπως η ζωή συνεχίζεται και προχωράει σε νέες προκλήσεις και …περιπέτειες.
Υπάρχει όμως κάτι που με ενοχλεί έντονα και η “ενόχληση” αυτή δεν μου φεύγει με τίποτα.
Αυτό που έκανε η εθνική ομάδα της Αγγλίας και, ναι, ο προπονητής της είναι απολύτως κόντρα στη φύση όλων αυτών που πρεσβεύουν σχετικά με το ποδόσφαιρο.
Ο Σάουθγκεϊτ μπόλιασε την ομάδα με την αίσθηση της αυτοσυντήρησης τόσο πολύ που αυτή εξελίχθηκε σε αγωνιστικό φόβο και έκανε την εικόνα της ομάδας ώρες ώρες αποκρουστική. Ήρθε βέβαια η βελτίωση και τα καλά πλασαρίσματα αλλά μια κούπα όχι. Οπότε ήταν λογικό να χάσει τη θέση του, μετά πολλών επαίνων και ουχί άδικων. Όμως τα “λιοντάρια” αναζητούσαν πλέον την κορυφή και ο νέος κόουτς επιλέχθηκε να είναι Γερμανός.
Ας ξεκινήσω από εκεί, πότε ένας Γερμανός προπονητής ή μια ομάδα της χώρας έπαιξε έτσι για να προστατεύσει κυνικά το αποτέλεσμα. Νομίζω ποτέ. Ο Τούχελ το έχει ξανακάνει αυτό; Tι του συνέβη; Ίσως έχουμε κάποιες απαντήσεις από τον ίδιο τα επόμενα 24ωρα.
Εδώ είδαμε φέτος την Άρσεναλ πρωταθλήτρια και λίγοι την επαίνεσαν, απλά γιατί το στυλ ποδοσφαίρου της δεν ήταν αυτό που αρμόζει στην πρωταθλήτρια της Πρέμιερ Λιγκ. Έπαιζε για το αποτέλεσμα και μόνο και στους Αγγλους αυτό δεν αρέσει, δεν τους καλύπτει.
Τώρα θα έχουν τρελαθεί με αυτό που είδαν, μαζί τους κι εγώ.
Είναι δυνατόν μια παραδοσιακή δύναμη του σπορ να έχει τέτοια αγωνιστική συμπεριφορά, αναρωτιέμαι. Ψάχνομαι, αλήθεια. Τους βλέπετε, τους ξέρετε, ακόμα κι αν δεν τους υποστηρίζετε, ξέρετε καλά πως είναι οι τελευταίο που θα καταφύγουν σε καθυστερήσεις, δήθεν τραυματισμούς και σκοπιμότητες έξω από το πνεύμα του αθλήματος.
Ακόμα και χθες που γύρισαν έτσι πίσω, δεν είδαμε τέτοια “τερτίπια”…
Η Αγγλία πέταξε στα σκουπίδια ότι καλό έχει εμφανίσει στη διοργάνωση αλλά και τα προηγούμενα χρόνια, ακόμα και τα “πέτρινα”.
Δεν μπορώ να δεχθώ πως “φοβήθηκε να κερδίσει”, δεν μπορώ να δεχθώ την μοιρολατρική αγωνιστική καθίζηση που προσκάλεσε την Αργεντινή στην περιοχή της και μάλιστα από τόσο νωρίς στο ματς.
Όλο αυτό ήταν ενάντια σε οτιδήποτε πρεσβεύει το Βρετανικό ποδόσφαιρο εδώ και 150 χρόνια. Η πορεία δεν ήταν αποτυχημένη φτάνοντας κοντά σε έναν μεγάλο τελικό, αλλά αυτό το “τραύμα” πολύ φοβάμαι πως θα μείνει ανεξίτηλο και πιθανόν να επηρεάσει και τη συνέχεια της ομάδας τα επόμενα χρόνια.
Προσωπικά θεωρώ πως η φετινή αποτυχία της εθνικής Αγγλίας είναι η μεγαλύτερη ever. Γιατί αποκλείστηκε αρνούμενη τον εαυτό της, δύο δεινά μέσα σε ένα. Πρόκειται για κάζο ποδοσφαιρικό, κάτι που ξεπερνιέται με τον ανάλογο χειρισμό. Πρόκειται όμως και για κάζο προσωπικότητας και νοοτροπίας. Είναι η στιγμή που αναρωτιέσαι ποιός είσαι, που μαζί με μια προσωπική αποτυχία νιώθεις πως μαζί έχασες και τον εαυτό σου. Πολύ δυσάρεστο.
Φοβισμένα και “λιοντάρια” δεν πάνε μαζί.
Ο “πενηνταρήσιος” Λατιν τελικός που δεν πιάνεται από πουθενά
Βλέπω τα γραφεία στοιχημάτων που έβγαλαν καθαρό φαβορί την Ισπανία και πραγματικά εκπλήσσομαι. Αμέσως, ξέρω, εσείς το μεταφράζετε στοιχηματικά αυτό και ναι, καλά κάνετε.
Θα το σκεφτώ κι εγώ γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να υποτιμήσω την Αργεντινή και όλα αυτά που έχει κάνει στο φετινό Μουντιάλ. Τις συνεχείς ανατροπές σκορ και την ατελείωτη καρδιά που δείχνει κάθε φορά. Ίσως είναι μια ρομαντική προσέγγιση.
Ακόμα κι αν οι Κασσάνδρες, που φωνάζουν πως η Αργεντινή ευνοήθηκε και ο Μέσι είναι το αγαπημένο παιδί της FIFA (κλπ,κλπ, είδατε πως δεν είπα κουβέντα για τη διαιτησία του ματς ακόμα και αν θεωρώ πως μπορούν οι Άγγλοι να έχουν παράπονα δικαιολογημένα), έχουν ένα point.
Πιστεύω πολύ στην ψυχή στο πάθος, στην κάψα. Γενικά. Και ειδικά στα σπορ. Πιστεύω πως αυτές οι έμφυτες διαφορές μπορούν να μετρήσουν σε μια λεπτή ισορροπία, να κρίνουν ένα αποτέλεσμα.
Ακόμα κι από μόνες τους καμιά φορά, το έχουμε δει να συμβαίνει.
Θα δω τον τελικό με την εικόνα της Αγγλίας στο μυαλό μου, δεν σας κρύβω πως με στεναχώρησε. Όχι η ήττα, το attitude.
Θα δω τον τελικό περιμένοντας την ισχυρή πιθανότητα η Ισπανία να επιβάλλει την ανωτερότητα της στο παιχνίδι.
Θα δω τον τελικό με συναισθήματα, μόνο εξαιτίας όλων αυτών που έχει επιδείξει η αλμπισελέστε φέτος. Ναι, θα είμαι λίγο, κρυφά ή φανερά, με την Αργεντινή.
Όλα γίνονται τελικά σε αυτή τη ζωή…
Τα ξαναλέμε τη Δευτέρα, μια μέρα μετά τον λάτιν τελικό για το φινάλε και της σεζόν στα “ματάκια”.
