ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2026: The American Dream

15/06/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

12 ματς και τέσσερις μέρες μετά, δεν μπορώ να πω πως έγινα σοφότερος. Δεν με εξέπληξε επί της ουσίας σχεδόν τίποτα, μπορεί να “μούδιασα” και λίγο με το ανηλεές πρόγραμμα σε συνδυασμό με τις ώρες του καθημερινού ξενυχτιού να καταστρατηγεί οποιαδήποτε καθημερινότητα.

Δηλώνω παρών με το απόλυτο 12/12, με πάσα ειλικρίνεια, αλλά όχι. Εσείς είστε οι νορμάλ που έχετε δει πάνω κάτω τα μισά παιχνίδια ως τώρα. Και πολλά είναι…Για νορμάλ.

Βοηθάει πως είμαι χρόνιος ξενύχτης κατ’ εξακολούθηση. Δεν έχω και παράπονο, το θέαμα γενικά είναι καλό, δεν έχω και ψηλά τον πήχη τόσο νωρίς. Στο τέλος-τέλος δεν τρέχω εγώ, εγώ βλέπω. Αμετανόητος.

Το Κατάρ στάθηκε τυχερό απέναντι στην άοσμη Ελβετία και ήταν η πρώτη έκπληξη, μάλλον συγκυριακή. Ο Καναδάς άφησε υποσχέσεις κι ίσως άξιζε κάτι παραπάνω από την ισοπαλία με την Βοσνία. Το Μεξικό χρειάζεται την πρωτιά για να παίξει και τα πρώτα νοκ-άουτ στο Μέξικο Σίτι. Μαζί του μάλλον ως 2η θα περάσει και η Κορέα. Το Χ μεταξύ Μαρόκου και Βραζιλίας ήταν αναμενόμενο, να δούμε τι μπορούν να κάνουν παρακάτω. Έχει δρόμο (και δράμα…) το τουρνουά, θα πάμε και στα νοκ-άουτ, παιχνίδια θα κρίνονται στις λεπτομέρειες και καμιά φορά στην τύχη. Πολλά μπορούν να γίνουν, πολλά μπορούν να αλλάξουν στη διαδρομή. Σε παλαιότερες διοργανώσεις, ομάδες που ξεκίνησαν χλωμά πήγαν ψηλά (μέχρι και σε τελικούς και τρόπαια), άλλες έκαναν δυνατό μπάσιμο πρώτης εντύπωσης και ακολούθησε η πτώση.

Πάμε ματς με ματς, όχι βιαστικά συμπεράσματα, αφορισμοί, πρόωρες αισιοδοξίες και πεσιμισμοί.

Στην εθνική πάντως του Μαρόκου (που είναι η δεύτερη ομάδα που συζητιέται αυτές τις μέρες) αποδεικνύεται πως τίποτα δεν είναι τυχαίο σε βάθος χρόνου, μέχρι και “μεταγραφές” έκαναν λίγο πριν την τελική φάση, με τους -”ενδεκαδάτους” στην πρεμιέρα- Μπουαντί και Ντιόπ (αμφότεροι με Γαλλική πρώτη υπηκοότητα) να ενσωματώνονται τον Μάιο για πρώτη φορά στην ομάδα!

Έχει αλλάξει, σε ρόστερ και προπονητή σε σχέση με το 2022, αν την δούμε να διακρίνεται και πάλι μπαίνει για τα καλά στον χάρτη των ελιτ εθνικών ομάδων στον κόσμο, σπουδαίο επίτευγμα. Που φυσικά κρύβει από πίσω πολλή δουλειά, μεθοδικότητα, φιλοδοξία, πλάνο και μαζί δύο γενιές ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Δεν είναι “φωτοβολίδα”.

Η Σκωτία μπορεί ακόμα και με αυτή την οριακή νίκη επί της Αϊτής (που εμφάνισε πολλούς καλούς ποδοσφαιριστές και τίμια ομάδα) να πετύχει μια ιστορική πρόκριση σε νοκ-άουτ φάση για πρώτη φορά, εκεί είναι και το “ταβάνι” της.

Η Γερμανία ξέσπασε στο Κουρασάο σκοράροντας πολύ εύκολα, καμία σχέση με το τι θα βρει μπροστά της, καλό είναι να μην ξεχνιέται. Ξέρετε, δεν έχω αντίρρηση να μετέχουν 48 ομάδες στο Μουντιάλ, το θέμα είναι να έχουν και την απαιτούμενη ποιότητα για να αποφεύγουν τέτοιες συντριβές σε μονόπλευρα ματς. Το Κουρασάο σκόραρε τουλάχιστον και έχει και την συμπάθεια μου. Νομίζω, στο τέλος της ημέρας, ναι, 48 ομάδες αλλά με καλύτερη διασπορά, θεωρώ πως η Ευρώπη είναι ριγμένη…

Την ώρα που γράφονται τα “ματάκια” της Δευτέρας, μόλις τελείωσε το Ολλανδία-Ιαπωνία (το πιο “happy go lucky” ματς ως τώρα, δύο ομάδες με δυνατότητες μπροστά αλλά με τέτοιες άμυνες δύσκολο να μακροημερεύσουν λέω εγώ) και αναμένονται αργότερα Ακτή-Εκουαδόρ και  Σουηδία-Τυνησία.

Με αυτά τα δύο ματς κλείνουμε με την μια μεριά του “bracket”, είμαστε μόνο στην μέση της 1ης αγωνιστικής σημειώνω…

Μόνο η Αμερική άρεσε πραγματικά και παίρνει όλο το word of mouth

Aπό όσες είδαμε ως τώρα, η μόνη ομάδα που συζητούν οι ποδοσφαιρόφιλοι είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στις Η.Π.Α. oι πρώτες προσπάθειες να αναπτυχθεί το ποδόσφαιρο/ soccer πάνε 100 χρόνια πίσω, χωρίς συνέχεια μετά τα 50’ς. Αργότερα, στη δεκαετία του ‘70 επιχειρήθηκε μια “αναβίωση” με εισροή κεφαλαίων¨που έφερε μεγάλα ονόματα στο ανοργάνωτο τότε αμερικάνικο πρωτάθλημα, ακόμα και ο Πελέ έπαιξε τότε στη Νέα Υόρκη.

Η πρώτη συνειδητή προσπάθεια έγινε τη δεκαετία του ‘90 όταν είχαν διοργανώσει, μόνες τότε, το Μουντιάλ 1994 με επιτυχία παρουσιάζοντας μια ανταγωνιστική ομάδα με παίκτες που έπαιξαν αργότερα και στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Δημιουργήθηκε το MLS, έπεσαν ξανα πολλά ντόλαρς αλλά με σοβαρό πλάνο αυτή τη φορά, με υποδομές, με οργάνωση και εννοείται με γνώμονα το κέρδος. Το είδαν σοβαρά γιατί το είδαν σαν business. Μπορεί να είναι 3ο-5ο στις προτιμήσεις του μέσου Αμερικάνου, αλλά κι αυτό εκεί είναι σημαντικό μέγεθος και προς “εκμετάλλευση”.

Δεν είναι το ιδανικό πλάνο, παραείναι τεχνοκρατικό για ένα σπορ όπως το ποδόσφαιρο που χρειάζεται απαραίτητα και ψυχή, soul που λένε εκεί. Όμως όταν υπάρχει οικονομική ευμάρεια, ακόμα και τυχαία θα υπάρξει μια ανάπτυξη ταλέντου. Δεν έχουν ακόμα και σήμερα καλό πρωτάθλημα, παρά τα τεράστια μπάτζετ. Μπορούν όμως σταθερά να έχουν μια καλή φουρνιά παικτών που οργανωμένα και με έναν καλό εκλέκτορα/ κόουτς να προοδεύσουν.

Αυτό ακριβώς είδαμε στο πρώτο ματς της ομάδας του Ποτσετίνο.

(Πηγή: youtube)

Με τη στήριξη του κόσμου -που έδωσε εμφανώς έξτρα ώθηση- ήταν ότι πιο φρέσκο είδαμε ως τώρα, καθαρό επιθετικό ποδόσφαιρο, γρήγορες κινήσεις και συνεχής πίεση, δουλεμένη ομάδα και με στόχευση στην επίθεση τον εξαιρετικό στο ρόλο του finisher Mπαλογκούν.

Έχω τις επιφυλάξεις μου για την άμυνα -που θα δοκιμαστεί στα προσεχή ματς- και εκεί θα κριθεί το πόσο μακριά μπορούν να πάνε στη διοργάνωση οι Ηνωμένες Πολιτείες. Έχω την αίσθηση πως το κεντρικό αμυντικό δίδυμο είναι ευάλωτο και λίγο αργό…

Βάσει προγράμματος και χιαστί μπορούν να φτάσουν ακόμα και στην οκτάδα. Και μόνο πως , -ως τώρα- κλέβει τις εντυπώσεις το ποδόσφαιρο/σόκερ των Αμερικανών είναι τροφή για σκέψη.

Έρχονται πάντως “βαριά χαρτιά” (Γαλλία. Ισπανία, Αγγλία, Αργεντινή, Πορτογαλία), άμεσα προσεχώς, τα λέμε ξανά την Τετάρτη.

Καλά ξενύχτια. Not.