ΑΕΚ πρώτη και καλύτερη και με ζητούμενο τη συνέχεια στην αυτο-βελτίωση

13/05/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Το τελείωσε πρόωρα η ΑΕΚ το πρωτάθλημα, δίκαια και με το παράσημο της παραδοχής των υπολοίπων. Μια φυσιολογική εξέλιξη όπως είχε διαμορφωθεί πρόσφατα η εντροπία στην κορυφή της βαθμολογίας αλλά όχι και τόσο αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω εννέα μήνες όταν σχεδόν κανείς δεν την υπολόγιζε ως σοβαρή διεκδικήτρια του τίτλου. Αλίμονο, εδώ στα “ματάκια” είχα επισημάνει πως ακόμα και στις αρχές Απριλίου, η ΑΕΚ “‘έπαιζε” -λανθασμένα- ως τρίτο φαβορί (στα γραφεία στοιχημάτων αλλά και στην αίσθηση του ποδοσφαιρικού κοινού).

Όλη τη χρονιά λέω καλά λόγια για την ομάδα του Νίκολιτς αλλά ομολογώ δεν της είχα και εμπιστοσύνη πως θα πάει όλο το δρόμο…

Νέα ομάδα, νέος κόουτς, άπειρος ιδιοκτήτης. Γίνανε όμως όλοι μια γροθιά όπως είπε και ο Μάριος λίγο μετά το γκολ του…Μάριο, σε ένα παραλήρημα αισθημάτων με πολλές υπερβολές αλλά και αλήθειες. Έχει ακόμα να μάθει πολλά ο πρόεδρος και καλό θα ήταν στο εξής να αποφύγει τα “φαντάσματα” και την μανία καταδίωξης που εξωτερίκευσε με μεγάλη συχνότητα στο πρώτο κομμάτι της σεζόν. Όταν “ηρέμησε”, ήταν και η ομάδα πιο συγκεντρωμένη.

Νομίζω το βασικό στοιχείο για την επιτυχία ήταν η σύμπλευση όλων, η προσφορά όλων, κάτι που δεν είδα στους άλλους μεγάλους. Μεθοδικός και εργατικός, ρεαλιστής και ξύπνιος, ο Νίκολιτς οδήγησε την ομάδα στην βελτίωση άμεσα και δε σταμάτησε να αναζητά όλο και περισσότερα όσο περνούσε η σεζόν. Ο Ηλιόπουλος ήταν πάντα παρών, σε όλα τα γήπεδα. Ο Ριμπάλτα το ίδιο, πολύ μεγάλη η συμβολή του τεχνικού διευθυντή, ένα πόστο όπου μόνο η ΑΕΚ βασίστηκε από πέρυσι και με τον πρόεδρο να τον συμβουλεύεται και να τον ακούει, πολύ σημαντικό κι αυτό. Για τους παίκτες τα έχω πει καιρό τώρα, πολλοί πρωταγωνιστές σε ένα δεμένο σύνολο, η καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος θα είναι γεμάτη ΑΕΚ.

Και θα επιμείνω στο ρόλο που παίζουν πλέον και οι γιατροί, οι εργοφυσιολόγοι, οι επιστήμονες πίσω από το προσκήνιο. Ανατρέξτε σε όλο το εύρος της ποδοσφαιρικής χρονιάς και δείτε πόσες απώλειες είχε από τραυματισμούς η ΑΕΚ, δείτε πόσοι από τους βασικούς παίκτες βρέθηκαν σε καλή κατάσταση τον τελευταίο καιρό κι ας είχαν “τραβήξει” ήδη και το πολύμηνο “κουπί”. Ουκ ολίγοι ήταν παρόντες σε όλα σχεδόν τα ματς, ειδικά οι αμυντικοί όπου δεν υπήρχαν και εναλλακτικές λύσεις.

Ναι, ήταν σημαντικό πλεονέκτημα πως για μεγάλο διάστημα δεν είχε ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, το εκμεταλλεύτηκε όμως.

Στον πρώτο γύρο της κανονικής περιόδου, έχασε από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, στον δεύτερο γύρο πήρε δύο ισοπαλίες, στα πλέι-οφ τους κέρδισε και τους δύο.

Δεν είναι μια βελτίωση που προέκυψε τυχαία αυτή.

Όπως βέβαια έχω ξανα-ματα-πεί η προσπάθεια για περαιτέρω εξέλιξη δε πρέπει να σταματάει ποτέ στον αμείλεκτο κόσμο της φιλοδοξίας και του πρωταθλητισμού. Θα περιμένω με ενδιαφέρον την “επόμενη πίστα” για την ΑΕΚ που είναι η συμμετοχή της στο Τσάμπιονς Λιγκ. Φαίνεται να ξέρουν που πηγαίνουν και που χρειάζονται ενίσχυση (λέγεται αυτογνωσία και είναι προαπαιτούμενη), να δούμε πως θα χειριστεί σαν οργανισμός και σαν διοίκηση αυτή τη νέα πρόκληση της επόμενης σεζόν.

Η δύσκολη επόμενη μέρα σε ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό

Ο χειρισμός του Λουτσέσκου στο ματς με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη ήταν κυνικός, έπαιξε για την ισοπαλία, την πήρε και έχει τον πρώτο λόγο για την προνομιούχο 2η θέση. Το μη χείρον βέλτιστο. Μια μικρή παρηγορία επίσης το αήττητο σερί απέναντι στον Ολυμπιακό, κάτι σπάνιο ιστορικά.

Υπάρχουν δικαιολογίες για την αγωνιστική πτώση της ομάδας μετά το Φεβρουάριο, αγωνιστικές και μη. Υπάρχουν όμως και κακώς κείμενα, έχουν αναφερθεί επανειλημμένα εδώ, ελπίζω τα παθήματα να έγιναν μαθήματα. Αρχικά γίνεται μια κίνηση στη σωστή κατεύθυνση με την διοικητική αναδιάρθρωση που ζυμώνεται αυτές τις μέρες.

Στον Ολυμπιακό διαπιστώθηκε μια εμφανής αγωνιστική βελτίωση στα ματς με τον ΠΑΟΚ αλλά δεν ήρθαν τα αποτελέσματα. Έβγαλε ενέργεια, δημιούργησε φάσεις παίζοντας πιο ορθολογικά, αλλά τα “μούσκεψε” στην τελική ενέργεια. Τώρα θα είναι πιθανότατα 3ος, πλήρης αποτυχία σε μια σεζόν που έχει πάντως ως αντίβαρο την παραπάνω από αξιοπρεπή παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Ελ Κααμπί τελειώνει τη σεζόν έχοντας 25 χαμένες ευκαιρίες σε 26 ματς και βέβαια είναι από τους παίκτες αυτός που δέχεται την πιο έντονη κριτική. Πείτε μου όμως και τα στατιστικά των υπόλοιπων. Μιλάμε για επιθετική φτώχεια, σε μια ομάδα με μεγάλο μπάτζετ και φιλοδοξίες. Άμα βασίζεσαι αποκλειστικά σε έναν παίκτη, συγνώμη, αλλά πας γυρεύοντας. Πάνω απ’ όλα, όταν σταματάς να λειτουργείς με γνώμονα τη βελτίωση σου, νομοτελειακά θα κάνεις βήματα πίσω.

Η διοίκηση έχει τεράστια ευθύνη και μετά ο προπονητής γιατί θεωρώ πως υπήρξε υπερβολικά βολικός στα “θέλω” του…Τώρα θα χρειαστεί πολλαπλάσια επένδυση από ότι πέρυσι το καλοκαίρι όταν ο Ολυμπιακός χρειάζονται 2-3 κομβικές τοπ “πινελιές” που δεν ήρθαν ποτέ.

Ο Παναθηναϊκός είναι βέβαια διαφορετική περίπτωση και χρήζει δαιδαλώδους ανάλυσης. Μαθαίνω πως ο αντικαταστάτης του Μπενίτεθ θα είναι πιθανότατα επίσης Ισπανός. Το μόνο που θέλω να τονίσω σε αυτή την περίεργη περίοδο για το σύλλογο έχει να κάνει με το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι. Το ρόστερ θα αλλάξει δραστικά ξανά και έχει πολλές “τρύπες”.

Μην τυχόν όμως και γίνει κανά έγκλημα και δεν υπολογίζεται ο Τέττεη για βασικός φορ του χρόνου, αυτό μόνο (για την ώρα)…

Κλείνοντας, νομίζω πως η τιμωρία του Παναθηναϊκού για το τελευταίο ματς ever στην ιστορική Λεωφόρο δεν εξυπηρετεί τίποτα και κανέναν, ούτε καν τον φιλοξενούμενο την Κυριακή ΠΑΟΚ. Οι άδειες εξέδρες σε ένα ματς με ειδική σημασία όπου οι “πράσινοι” αποχαιρετούν οριστικά το σπίτι τους είναι μια απολύτως αταίριαστη συνθήκη, έχουν γραφτεί σημαντικές ποδοσφαιρικές σελίδες (και για την εθνική μας ομάδα) σε αυτό το γήπεδο. Υπάρχει αίτημα ανάκλησης για την ποινή αλλά δεν υπάρχουν νεώτερα ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές.

Κρίμα θα είναι για μια μειονότητα ανοήτων να γραφτεί το φινάλε χωρίς κόσμο, θεωρώ πως η απόφαση- εφόσον μείνει- είναι οριακά ασεβής στην ιστορία του Παναθηναϊκού και του ποδοσφαίρου μας συνολικά. Είναι αυτό που λέμε σωστή μεν με το γράμμα του νόμου, αλλά εντελώς άκυρη δε για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Η διοργάνωση του final-4 είναι μια μεγάλη ευκαιρία και να μην χαθεί

Εννοείται δεν περίμενα πως η Βαλένθια θα κέρδιζε δύο φορές σε τρείς ημέρες μέσα στο ΟΑΚΑ. Προβλεπτικά το πέμπτο παιχνίδι είναι καθαρό no bet και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις τα τελευταία χρόνια στη διοργάνωση. Η άποψη μου είναι σταθερά πως αν ο Παναθηναϊκός παίξει σωστή άμυνα (κάτι που μπορεί και το έχει ξανακάνει) θα έχει τον πρώτο λόγο. Είναι ματς με μεγάλο διακύβευμα για μια ομάδα που δεδομένα της περισσεύει το ταλέντο αλλά της λείπουν και σημαντικά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού της και αυτό την κάνει ασταθή και ευάλωτη.

Εκεί που θέλω εγώ να επικεντρωθώ είναι η επόμενη ημέρα και το Final-4. 

Είναι η κατάλληλη ώρα να καταλάβουμε όλοι κάτι. Έχουμε ανεβάσει τους τόνους σε υπερβολικό βαθμό. Είτε με την παρουσία του Παναθηναϊκού είτε όχι, πρέπει να δείξουμε επιτέλους ένα επίπεδο, άξιο των επιτυχιών του αθλήματος, των ομάδων, της Εθνικής μας, της αγάπης που έχουμε για το άθλημα εδώ και 50 χρόνια από το αξέχαστο 1987.

Αν είναι και οι δύο, αυτό θα είναι ακόμα πιο μεγάλο τεστ. Να θυμίσω πως έπονται τελικοί πρωταθλήματος. Επειδή θα μας βλέπουν πολλοί, υποπτεύομαι πως θα βγάλουμε τον καλό μας εαυτό, όσο το δυνατόν. Μετά που θα μείνουν οι δυό τους “εντός τειχών” φοβάμαι πολύ αλλά για το final-4, σε οποιαδήποτε περίπτωση, περιμένω τον πάντα υψηλό βαθμό που παίρνουμε στη διοργάνωση μεγάλων αθλητικών ραντεβού.

Η συγκυρία είναι ακόμα πιο κατάλληλη και για την αυξημένη ανταγωνιστικότητα του επόμενου πρωταθλήματος μας με τον ΠΑΟΚ, την ΑΕΚ και τον Άρη να δυναμώνουν σημαντικά. 

Είναι η ευκαιρία μας, το μπάσκετ πρέπει τώρα να κάνει τα κρίσιμα βήματα μπροστά, το αγαπάει ο κόσμος στη χώρα και μάλιστα ενίοτε με πιο “αγνό” τρόπο από το ποδόσφαιρο.

Καμιά φορά λέω μήπως σκέφτομαι ρομαντικά, δον-κιχωτικά, σουρεάλ. Ξέρω, βράζουμε μέσα μας με τα αθλητικά και τις ομάδες μας, πρέπει όμως να αντιληφθούμε πως θα πρέπει και να κοιτάμε την προστασία του σπορ, του προϊόντος αν θέλετε.

Μέσω του αθλητισμού είμαστε ανταγωνιστικοί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. 

Δε νομίζω να διακρινόμαστε και σε τίποτα άλλο θετικό.

Πραγματικά, είναι ουτοπικό να πιστεύεις πως θα ήταν τέλεια κίνηση ένα “πασίγιο” την τελευταία αγωνιστική  και απονομή τροπαίου στην ΑΕΚ από τον πρόεδρο της Σούπερλιγκ Βαγγέλη Μαρινάκη;

Κοντά στην ευρωπαϊκή “κούπα” της Eurovision ο Ακύλλας

Εγώ ροκ άκουγα μια ζωή, δεν απέρριψα όμως ποτέ κανένα είδος μουσικής. Αν δείτε την “γκομούτσα” από κάτω θα διαπιστώσετε την ιδιαίτερη σχέση μου με την μουσική και την Ελληνική μουσική βιομηχανία όπου δούλεψα για πολλά χρόνια και ακόμα νιώθω πως δεν έφυγα ποτέ. Μου αρέσουν και τα καλά οργανωμένα τηλεοπτικά σόου (από μικρό παιδί), έτσι επιτρέψτε μου το guilty pleasure. Ανάλογη είναι και η ενασχόληση μου με τα βραβεία Oscar, εκεί βέβαια ασχολούμαι όλο το χρόνο παρακολουθώντας και δεκάδες ταινίες.

Με την Eurovision αρχίζω να “ψάχνομαι” ένα-ενάμιση μήνα πριν τον τελικό. Εκεί που θα “συντονιστείτε” μαζί μου κ εσείς το Σάββατο. Εννοείται να μην έχετε ψηλά τον πήχη (σε κάποιες στιγμές να ξέρετε φωνάζω “kill ‘em all” ή “kill the band”), να θυμάστε είναι πάνω απ’ όλα ένα τηλεοπτικό σόου. Να περάσετε τρείς ώρες ανάλαφρου “χαβάλε” και θα δείτε και μεγάλο ντέρμπι Φινλανδία-Ελλάδα.

Ξέρω πως σας αρέσει η νίκη, ξέρω πως το καλύτερο “τυράκι” είναι η πιθανή πρωτιά του Ακύλλα. Have fun.

Tην Κυριακή τελειώνει και το πρωτάθλημα.

Άντε, να πάμε και λίγο στα σπίτια μας…