Κρουζ Χιούιτ: Ο 17χρονος που προσπαθεί να ξεφύγει από τη σκιά του θρυλικού πατέρα του

02/08/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Το επίθετο Χιούιτ μπορεί να ανοίξει πόρτες στο αυστραλιανό τένις. Μπορεί όμως και να μετατρέψει κάθε αγώνα ενός 17χρονου σε… εξετάσεις. Ο Κρουζ Χιούιτ το γνωρίζει σχεδόν από τότε που έπιασε για πρώτη φορά ρακέτα.

Ο Λέιτον Χιούιτ υπήρξε Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης για 80 εβδομάδες, κατέκτησε το US Open το 2001 και το Wimbledon το 2002 και παραμένει ο τελευταίος Αυστραλός που κέρδισε Grand Slam.

Σε ηλικία 20 ετών και 268 ημερών είχε γίνει ο νεαρότερος που ανήλθε στο Νο.1 του ranking – έως ότου πάρει το ρεκόρ του ο Κάρλος Αλκαράθ – ενώ κατέκτησε συνολικά 30 τίτλους και ήταν φιναλίστ σε άλλους δύο τελικούς Grand Slam (US Open 2004, Australian Open 2005).

Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, κάθε ανερχόμενος τενίστας της χώρας συγκρίνεται αναπόφευκτα μαζί του. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο ίδιος του ο γιος.

Ο Κρουζ Χιούιτ αντιμετώπισε το No.5 του κόσμου μετά τη μεγάλη νίκη του κόντρα στον Μάρκος Γκιρόν

Στην περίπτωση του – γεννηθέντα το Δεκέμβριο του 2008 – Κρουζ, η σύγκριση δεν ξεκίνησε όταν άρχισε να κερδίζει αγώνες, αλλά από τη στιγμή που εμφανίστηκε κιόλας στα κορτ. Το να κουβαλάς ένα τέτοιο όνομα είναι «ευχή και κατάρα» σύμφωνα με τον παλαίμαχο Αυστραλό τενίστα Τζον Μίλμαν. Ένα νόμισμα με δύο όψεις.

Ο Κρούζ μεγάλωσε ακολουθώντας τον πατέρα του στα τουρνουά, μπήκε από παιδί στους χώρους των μεγαλύτερων διοργανώσεων και βρέθηκε απέναντι σε παίκτες που οι συνομήλικοί του έβλεπαν μόνο από την τηλεόραση.

Υπάρχει φωτογραφία του δίπλα στον Ρότζερ Φέντερερ εντός κορτ στο Australian Open του 2014, αλλά και βίντεο στο οποίο ανταλλάζει χτυπήματα με τον θρυλικό Ελβετό ένα χρόνο αργότερα. Παρεμπιπτόντως, Φέντερερ και Λέιτον Χιούιτ έχουν στενή φιλική σχέση και τώρα φημολογείται ότι ο Κρουζ είναι ζευγάρι με μία από τις δίδυμες κόρες του πρώτου, Μίλα.

Αργότερα ο μικρός Κρουζ προπονήθηκε με τον Νικ Κύργιο, τον Άλεξ ντε Μινόρ και ανθρώπους όπως ο Τόνι Ρόουτς, ένας από τους σημαντικότερους προπονητές στην ιστορία του αυστραλιανού τένις.

Επέλεξε το δύσκολο δρόμο

Αυτή είναι η… θετική πλευρά του επιθέτου του. Η άλλη είναι το βάρος που του κληροδοτεί, καθώς και ότι κάθε αντίπαλος θέλει λίγο… περισσότερο να κερδίσει τον γιο του Λέιτον Χιούιτ.

Ο ίδιος δεν προσπάθησε να αποφύγει την πίεση, επιλέγοντας έναν ενδεχομένως ευκολότερο δρόμο. Το αντίθετο. Με εξαίρεση το Wimbledon, περιόρισε σημαντικά τη συμμετοχή του στα τουρνουά juniors και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης χρονιάς παίζοντας απέναντι σε επαγγελματίες. Από μικρές διοργανώσεις στη Βικτώρια μέχρι δύσκολα χωμάτινα τουρνουά στη Σκανδιναβία, οι καλά μυημένοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πιο σκληρός τρόπος να περάσεις από το εφηβικό στο ανδρικό τένις.

Tweet Χιούιτ που πανηγυρίζει όπως ο πατέρας του

Η επιλογή του άρχισε να δικαιώνεται στο Wimbledon. Ο Χιούιτ έφτασε μέχρι τον τελικό των junior, επιβεβαιώνοντας ότι βρίσκεται ανάμεσα στους καλύτερους τενίστες της ηλικίας του.

Στον τρίτο γύρο απέκλεισε τον Νο.2 της παγκόσμιας κατάταξης στα juniors, Τζέιμι Μακένζι, ενώ στον ημιτελικό νίκησε τον Τάις Μπόγκααρντ. Έναν μήνα νωρίτερα, ο νεαρός Ολλανδός είχε υποχρεώσει τον Ντανίλ Μεντβέντεφ να φτάσει μέχρι το tie-break του τρίτου σετ στο ATP 250 του Χερτόγκενμπος.

Η πορεία του στο Λονδίνο ήταν εντυπωσιακή, έστω και αν ηττήθηκε στον τελικό από τον Αμερικανό Τζόρνταν Λι με 2-1 σετ. Εκείνη που ακολούθησε όμως στην Ουάσινγκτον, ήταν ακόμη σημαντικότερη.

Στο πρώτο του τουρνουά σε επίπεδο ATP Tour, ο 17χρονος Αυστραλός κατάφερε να περάσει τα προκριματικά και να κερδίσει τον έμπειρο Αμερικανό Μάρκος Γκιρόν, που έχει περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του μέσα στο Top 100. Δεν επρόκειτο πλέον για μια καλή εμφάνιση απέναντι σε έναν συνομήλικο.

Ήταν η πρώτη ουσιαστική απόδειξη ότι το παιχνίδι του μπορεί να λειτουργήσει και απέναντι σε κανονικούς επαγγελματίες. Αυτό είχε συμβεί και στον β’ προκριματικό απέναντι στον Ζάκαρι Ζβάιντα, Νο. 76 στον κόσμο. Ο Χιούιτ πήρε το δεύτερο σετ στο tie-break και ενώ ήταν μπροστά στο τρίτο με 2-0 γκέιμς, ο Αμερικανός εγκατέλειψε.

Η νίκη τον έφερε στον δεύτερο γύρο απέναντι στον Άλεξ ντε Μινόρ, τον κορυφαίο Αυστραλό τενίστα της εποχής και έναν άνθρωπο που τον γνωρίζει από παιδί. Ο Ντε Μινόρ είχε παίξει στον τελικό του Wimbledon juniors δέκα χρόνια πριν από τον Κρουζ και ξέρει τι σημαίνει να κουβαλάς την προσδοκία μιας χώρας που περιμένει εδώ και χρόνια τον επόμενο πρωταθλητή Γκραν Σλαμ.

Ο Ντε Μινόρ επικράτησε εύκολα με 6-2, 6-3, μίλησε όμως για μία ακόμα φορά με τα καλύτερα λόγια για το ταλέντο του νεαρού και για το λαμπρό μέλλον που προδιαγράφεται μπροστά του, «αν συνεχίσει τη σκληρή δουλειά που καταβάλλει τώρα».

Wonderkid με προδιαγραφές επαγγελματία

Είναι όμως τόσο καλός ο 17χρονος ώστε να βαδίσει στα χνάρια του πατέρα του και ει δυνατόν να τον ξεπεράσει;

Προφανώς, δεν μπορεί να δοθεί μα ασφαλής απάντηση. Η μετάβαση από τα juniors στο ανδρικό τένις έχει σταματήσει πολλές εντυπωσιακές καριέρες πριν καν αρχίσουν. Για κάθε πρωταθλητή που επιβεβαίωσε τις προβλέψεις, υπάρχουν δεκάδες παίκτες που έμοιαζαν έτοιμοι για το υψηλότερο επίπεδο και δεν κατάφεραν ποτέ να σταθεροποιηθούν εκεί.

Το ίδιο ισχύει για τα παιδιά μεγάλων αθλητών. Ο Λέο Μποργκ, γιος του μυθικού Μπιορν Μποργκ, παραμένει πολύ μακριά από το επίπεδο στο οποίο κάποτε βρέθηκε ο πατέρας του. Στα 23 χρόνια του βρίσκεται στο Νο.592 του κόσμου, με highest ranking το 334. Ο Μπράντον Χολτ, γιος της πρώην Νο.1 Τρέισι Όστιν, έφτασε μέχρι την πρώτη εκατοντάδα, αλλά τώρα είναι στο Νο.664. Και ο Σεμπάστιαν Κόρντα, γιος του πρωταθλητή του Australian Open, Πετρ Κόρντα (1998), μπήκε στο Top 20 αλλά ταλαιπωρείται συχνά από τραυματισμούς.

Καλύτεροι όλων είναι ο Μπεν Σέλτον και ο Κάσπερ Ρουντ. Ο πατέρας του πρώτου είχε φτάσει έως το Νο. 55 της παγκόσμιας κατάταξης, ενώ του Νορβηγού έως το Νο. 39.

Βεβαίως, απ’ όλους αυτούς, μόνο ο Λέο Μποργκ και ο Χιούιτ έχουν τόσο βαρύ όνομα να «υπερασπιστούν». Στην περίπτωση του Κρουζ πάντως υπάρχουν αγωνιστικοί λόγοι που δικαιολογούν την αισιοδοξία. Είναι πιο ψηλός και πιο μακρύς από τον πατέρα του, χτυπά καθαρά την μπάλα και διαθέτει περισσότερη φυσική δύναμη από εκείνη που είχε ο Λέιτον στην ίδια ηλικία.

Το forehand του είναι πολύ βαρύ για την ηλικία του, ενώ σταδιακά μαθαίνει πότε πρέπει να επιτίθεται και πότε να παραμένει υπομονετικός μέσα στη φάση. Το στοιχείο που χρειάζεται ακόμη δουλειά βρίσκεται περισσότερο στο μυαλό παρά στη ρακέτα του, σύμφωνα με τους αναλυτές. Όσοι τον έχουν παρακολουθήσει από κοντά τον περιγράφουν ως τελειομανή, έναν παίκτη που κάποιες φορές δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα δικά του λάθη. Στο Wimbledon και στην Ουάσινγκτον, ωστόσο, έδειξε μεγαλύτερη ηρεμία και ωριμότητα από όση είχε λίγους μήνες νωρίτερα.

Ο Χιούιτ ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον ως ο Νο.612 του ranking, μετά από τις τρεις νίκες όμως εκεί έχει εξασφαλίσει άνοδο 246 θέσεων, ανεβαίνοντας στο Νο.366 του κόσμου.

Το επώνυμο του χάρισε μια εκπαίδευση που δύσκολα αγοράζεται. Δεν χρειάστηκε να φανταστεί τι σημαίνει να βρίσκεσαι στα αποδυτήρια ενός Grand Slam και να είσαι με μια βαλίτσα στο χέρι κυνηγώντας το όνειρό σου. Του φόρτωσε όμως και μια σύγκριση από την οποία ίσως να μην ξεφύγει ποτέ.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνει ο επόμενος Λέιτον Χιούιτ. Είναι να προλάβει να γίνει ο πρώτος Κρουζ…

Ο Χοδάρ είναι ήδη εκεί που θέλει να φτάσει ο Χιούιτ

Ένας άλλος νέος παίκτης, ο Ράφαελ Χοδάρ, συνεχίσει τη μετεωρική ανέλιξη του, χτυπώντας ακόμα και την πόρτα του τελικού σε 500αρι τουρνουά. Ο 19χρονος Ισπανός ήταν τον περασμένο Αύγουστο στο Νο.540 του κόσμου και πλέον είναι στο Νο.19 του live ranking (!), μετά τις διαδοχικές επιτυχίες του τελευταίου τετραμήνου.

Τον Απρίλιο κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στο ATP 250 του Μαρακές και ακολούθησαν παρουσία στα ημιτελικά της Βαρκελώνης και προημιτελικές πορείες σε Roland Garros, Μαδρίτη και Ρώμη. Την τελευταία εβδομάδα νίκησε τους Αρτούρ Φις (Νο.8), Κέι Νισικόρι και Λορέντσο Μουζέτι (πρώην Νο.5), για να φτάσει στα ημιτελικά του ATP της Ουάσινγκτον.

Εκεί επρόκειτο να αντιμετωπίσει (ξημερώματα Κυριακής) τον Χιλιανό Αλεχάντρο Ταμπίλο, που έκανε την έκπληξη στον προηγούμενο γύρο κόντρα στον Μπεν Σέλτον (4-6, 7-5, 6-4). Ο άλλος ημιτελικός είναι αμερικάνικη υπόθεση, ανάμεσα στους Τέιλορ Φριτς και Μπράντον Νακασίμα. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς είχε αποκλειστεί στο δεύτερο γύρο με 2-1 σετ από τον Άλεξ ντε Μινόρ.

Στο 250αρι του Λος Κάμπος που διεξάγεται παράλληλα, ενόψει και του Masters στο Τορόντο, στον τελικό έφτασαν ο Ντένις Σαποβάλοφ και ένας παίκτης που δεν περίμενε κανείς. O 21χρονος Αρτούρ Ζεά έχει κάνει τρομερή πορεία στο Μεξικό, με μεγαλύτερη νίκη αυτή επί του Φρανσίσκο Σερούντολο (Νο.20), τον οποίο νίκησε με 6-0 στο τρίτο σετ.

Από το Νο.127 του κόσμου ο Γάλλος έχει ανέβει στο Νο.95 ενώ αν νικούσε στον τελικό το πρωί της Κυριακής θα ανέβαινε ακόμα ψηλότερα. Ο Σαποβάλοφ θα κυνηγούσε το back to back στο μεξικάνικο τουρνουά.