Κι όμως, η Εθνική πέτυχε!

17/11/2026
𓂃✍︎ Γράφει ο Παναγιώτης Τράγος
Τελειώνει απόψε και το δεύτερο παράθυρο, το μικρό, το κλασικό, των Εθνικών Ομάδων και μπαίνουμε από Παρασκευή στο… κανονικό πρόγραμμα.
Αν θέλετε ανάσα ποδοσφαιρική, έχετε δύο μερούλες, αύριο και μεθαύριο να ατενίσετε το μέλλον.
Διότι τα μπρέικ έλαβαν τέλος τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα και εκτός των άλλων (πρωταθλήματα – κύπελλα) ξεκινάμε να μετράμε αντίστροφα και για την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων στις τρεις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (Τσάμπιονς Λιγκ, Γιουρόπα Λιγκ, Κόνφερενς Λιγκ) με τέσσερις ελληνικές ομάδες.
Αλλά όλα αυτά θα μα απασχολήσουν στα επόμενα μπλογκ. Ας μείνουμε λίγο ακόμη στις Εθνικές και δη στην γαλανόλευκη.
Εννοείται ότι πέτυχε
Το ερώτημα είναι πολύ απλό: Η Ελλάδα πέτυχε ή απέτυχε στην παρθενική της συμμετοχή στην League A του Nations League;
Και καλό θα ήταν να αφήσουμε στην άκρη τον προπονητή που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Και να αφήσουμε στην άκρη και τον παράγοντα που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
Διότι η αλήθεια είναι πως το να είσαι αυτός που λαμβάνει αποφάσεις (διοικητικά) μόνο εύκολη δουλειά δεν είναι. Είτε μιλάμε για ερασιτεχνικό σωματείο μπάντμιντον, είτε για την ελληνική ποδοσφαιρική ομοσπονδία.
Φυσικά, όποιος αναλαμβάνει μια θέση (προπονητή, παράγοντα, τεχνικού διευθυντή κ.τ.λ.), αναλαμβάνει μαζί και τις υποχρεώσεις αυτής, τις ευθύνες και την οποιαδήποτε κριτική ακολουθούν οι αποφάσεις του.
Εδώ ούτε πρόκειται ποτέ να ξεπλύνουμε τις ευθύνες κάποιων, αλλά ούτε και να τους πυροβολήσουμε.
Η προσωπική μου άποψη, αφού εγώ υπογράφω αυτό το κείμενο και ποτέ δεν κρύφτηκα, είναι ότι η Εθνική Ελλάδας πέτυχε στο Nations League 2026-27.
Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς «ναι μεν, αλλά». Χωρίς άνω τελείες. Το αν θα μπορούσε να κάνει κάτι ακόμη καλύτερο, είναι μια άλλη κουβέντα.
Αλλά η γενική εικόνα είναι ότι πέτυχε. Τόσο σε επίπεδο στόχου, όσο και σε επίπεδο μελλοντικών υποσχέσεων. Ξαναγράφω, το αν θα μπορούσε να κάνει το άλμα, είναι άλλη κουβέντα.
Και παραμονή και… Euro
Όταν τον Σεπτέμβριο μπαίναμε ως Ελλάδα για πρώτη φορά στα αχαρτογράφητα νερά της League A του Nations League σε έναν όμιλο καρμανιόλα με Γερμανία, Ολλανδία και Σερβία, κάναμε υπολογισμούς πως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τον απευθείας υποβιβασμό, δηλαδή να μην είμαστε στις δύο χειρότερες τέταρτες των ομίλων.
Σωστά; Σωστά. Ή μήπως το ξεχάσαμε αυτό;
Και ο τεράστιος και πραγματικός στόχος ήταν μέσω της διοργάνωσης αυτής να μπούμε στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας ενόψει της κλήρωσης των προκριματικών του Euro 2028.
Δύο στόχοι λοιπόν υπήρχαν και μάλιστα τους λέγαμε χαμηλόφωνα.
Δύο μήνες μετά, με την ολοκλήρωση του ομίλου μας έχουμε πετύχει να τερματίσουμε στις τρεις πρώτες θέσεις, άρα να είμαστε στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας στην κλήρωση για το Euro 2028 που είναι και η μεγάλη διοργάνωση που κοιτάζει αυτή η ομάδα.
Και αυτό το είχαμε πετύχει μάλιστα πριν να τελειώσει καν το πρώτο παράθυρο. Και ο στόχος της παραμονής στη League A επίσης επετεύχθη.
Άρα, το ταμείο είναι συν. Τελεία.
Ο πιο τρελός όμιλος… ever, αποκλειστήκαμε με 11 βαθμούς, η Σερβία πήγε μπαράζ με κουλούρια!
Ένα ημίχρονο από το όνειρο…
Φυσικά η πλειονότητα των αναγνωστών θα διαφωνήσει με τα ανωτέρω. Θεμιτό. Αποδεκτό.
Άλλωστε το να ζητάς περισσότερα στον αθλητισμό όχι μόνο κακό δεν είναι, αλλά σε ωθεί να βελτιώνεσαι. Η νίκη στις καθυστερήσεις στο Βελιγράδι στην πρεμιέρα μας έδωσε φτερά στα πόδια.
Η νίκη επί της Γερμανίας εκτός έδρας, μας έστειλε στα ουράνια. Κάπου εκεί αρχίσαμε να ονειρευόμαστε, δικαίως, ότι μπορούσαμε να βρεθούμε στην οκτάδα της διοργάνωσης.
Το πρώτο εντός έδρας ματς, αυτό με την Ολλανδία έμελλε να αποδειχθεί καθοριστικό.
Από πολλές πλευρές. Μαγικό πρώτο ημίχρονο, που θα πρέπει να το κρατήσουμε ως κόρη οφθαλμού για την συνέχεια, για το ηθικό, για την πίστη σε αυτή την ομάδα. Και η απόλυτη καταστροφή στο δεύτερο 45λεπτο.
Εκεί χάθηκε η οκτάδα, όχι στην 7άρα στο Άμστερνταμ. Είμαι ξεκάθαρος σε αυτό και δύσκολα θα μου αλλάξει κάποιος άποψη.
Σε εκείνα τα 45 λεπτά στην Τούμπα που φοβηθήκαμε και το πληρώσαμε. Αν δεν είχαμε ισοφαριστεί από τους «Οράνιε» και 35 γκολ να δεχόμασταν στο «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα» η Ελλάδα θα ήταν στους «8».
Κέρδος (;) ο τρόπος αποκλεισμού
Και κάπου εδώ χτυπάει την πόρτα και μπαίνει η «ηλίθια» ειλικρίνειά μου και θα γράψω ότι μπορεί (και μακάρι) να είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ κέρδος το πόσο απότομα κόπηκε το όνειρο της οκτάδας. Μισό λεπτό παιδιά, μη βαράτε, να εξηγήσω πρώτα την εκκεντρική (ίσως) άποψή μου.
Η Εθνική Ελλάδας:
- Απέδειξε σε αυτόν τον (παν)δύσκολο όμιλο ότι έχει το ταλέντο και τις ικανότητες.
- Απέδειξε ότι μπορεί να τα βάλει με τους «μεγάλους» και έχει τις ικανότητες για αυτό.
- Απέδειξε ότι έχει ταυτόχρονα στην ίδια «γενιά» πολύ μεγάλα ταλέντα, ίσως όσα δεν είχε ποτέ μαζεμένα.
- Απέδειξε, όμως, ότι έχει και μεγάλες τρύπες, κυρίως στα χαφ και στο μεντάλιτι στα ματς που στραβώνουν.
Και αυτά τα αρνητικά θα τα κάλυπτε μια πρόκριση στους «8» και θα τα πληρώναμε σε πολύ πιο σημαντικές διοργανώσεις. Διότι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Μετά την τεράστια αποτυχία στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2026, η πρόκριση στην τελική φάση του Euro 2028 είναι ο τεράστιος στόχος και ίσως ένα κομβικό σημείο για αυτήν την ταλαντούχα ποδοσφαιρική γενιά.
Ναι, ωραίο θα ήταν να είμαστε στους «8», δεν έχουμε γενικά και πολλές επιτυχίες σε διοργανώσεις. Αλλά ακόμη καλύτερο, θεωρώ πως είναι, να μάθουμε από αυτά τα έξι ματς του ομίλου, ενόψει των προκριματικών του ερχόμενου Euro.
Αυτό που θα ήθελα προσωπικά είναι να πάρουν όλοι τα μαθήματα αυτού του διμήνου, να τα διαβάσουν σωστά και να πετύχουν στις εξετάσεις. Όπου εξετάσεις είναι να μην πετάξουμε στα σκουπίδια αυτήν την ταλαντούχα γενιά.
Μπάι 👋
Υ.Γ.: Όχι δεν έχει μπετ σήμερα, δεν με «πάει» ο Νοέμβριος, οπότε θα συνεχίσω λάου λάου. Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύω πως θα υπάρξει έστω και ένας ανά τον πλανήτη που δεν θα παίξει γκολ/γκολ & Over 2.5 το Δανία – Νορβηγία. Λάθος, θα υπάρξει ένας, εγώ, που θα πάρω ρεπό σήμερα 😊

