Τα «όργια» του Σλούκα στα 36 και το μισογεμάτο ποτήρι του Ολυμπιακού

05/02/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης είναι ο μοναδικός παίκτης, στη σύγχρονη ιστορία της Euroleague, που έχει κατακτήσει πέντε φορές το τρόπαιο. Για την ιστορία, ρέκορντμαν είναι ο Ντίνο Μενεγκίν με 7 (τελευταίο το 1988) και ακολουθούν ο Κλίφορντ Λιουκ της Ρεάλ με 6 (1964, 1965, 1967, 1968, 1974, 1978) και ο Άλντο Οσόλα της Βαρέζε με 5 (1970, 1972, 1973, 1975, 1976).

Πίσω από τον πρώην αρχηγό του Παναθηναϊκού, με τέσσερα κύπελλα, είναι ο νυν. Και ακόμα ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, που τα έχει κατακτήσει επίσης με τρεις διαφορετικές ομάδες και ο Κάιλ Χάινς (με δύο).

Ο Κώστας Σλούκας, ως μοναδικός εν ενεργεία, φιλοδοξεί φέτος να υπερισχύσει του ανταγωνισμού και να πιάσει στην πρώτη θέση τον Αλβέρτη. Αυτό δείχνει η γλώσσα σώματός του. Είναι ο πιο γηραιός παίκτης της ομάδας και παίζει με το πάθος, τη δίψα και την ένταση που βλέπεις σε… ξαναμμένους 25αρηδες, που παλεύουν για το πρώτο ασημικό της καριέρας τους.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο – το οποίο μεταξύ μας δεν έμοιαζε καθόλου πιθανό προτού ο διεθνής γκαρντ «απασφαλίσει» οδηγώντας τους «πράσινους» στο 2/2 με Βιλερμπάν, Ρεάλ – θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε έναν τίτλο για τον οποίο πριν από το 2024 ούτε καν μας πήγαινε στο μυαλό.

Αυτόν του GOAT στην ιστορία της Euroleague!

Ο Μάικ Τζέιμς είχε πρώτος βάλει το όνομα του στη συζήτηση μετά το Final 4 του Βερολίνου το ’24. «OΚ, δε λέω πως ο Σλούκας είναι ο GOAT ή ο δικός μου GOAT, ΑΛΛΑ πρέπει να αρχίσει να αναφέρεται στη συζήτηση. Γνώμη μου…», είχε γράψει τότε στο X o MVP της κανονικής περιόδου εκείνης της σεζόν.

Τον κράτησε όρθιο με τη νοοτροπία του

Μετά από ενάμιση χρόνο, εκείνο το «γνώμη μου» έχει γίνει πλέον γνώμη «πάρα πολλών», καθώς ο Σλούκας κάνει όργια στα 36 του, κρατώντας όρθιο τον Παναθηναϊκό, σε μια περίοδο που ακόμα και η πρόκριση στα πλέι-οφ έχει τεθεί υπό έντονη αμφισβήτηση. Και θα έμοιαζε περίπου με άπιαστο στόχο, αν το 2/2 στα ματς με Βιλερμπάν και Ρεάλ ήταν 0/2.

Δεν ήθελε και πολύ, χρειάστηκε να κάνει απίθανα πράγματα ο βετεράνος πλέι-μέικερ για να το αποτρέψει και να επαναφέρει σε ρότα εξάδας το «τριφύλλι». Έχοντας αθροιστικά 48 πόντους στα δύο παιχνίδια (με 7/11 δίποντα, 7/11 τρίποντα και 13/14 βολές!), 12 ασίστ και 5 ριμπάουντ.

Η τεράστια διάθεση του να προσφέρει και να ηγηθεί φαίνεται και από το πόσο προσπαθεί στην άμυνα. Για την ακρίβεια είναι καλύτερος αμυντικός στα 36 του, απ’ ότι ήταν πέντε ή δέκα χρόνια πριν! Δίνει το παράδειγμα στους συμπαίκτες του και τους καθοδηγεί με ό,τι μπορεί να επιστρατεύσει από τη φαρέτρα του.

Και το κάνει 1,5 χρόνο μετά αφότου έχει πάρει την τέταρτη Ευρωλίγκα της καριέρας του και με νεοφερμένο στην ομάδα τον κορυφαίο πλέι-μέικερ της περσινής περιόδου (Τι Τζέι Σορτς). Σημαίνει ότι το επίπεδο ανταγωνισμού είναι πολύ μεγάλο και θα έπρεπε να «επιβιώσει» και να ξεχωρίσει σε αυτό σε ηλικία που άλλοι θα είχαν βάλει το ρελαντί στη μηχανή, κολλώντας, χωρίς πολλά άγχη, πίεση και ευθύνες, τα τελευταία ένσημα.

Ο Σλούκας έχει φέτος κατά μέσο όρο 10.8 πόντους, 5.4 ασίστ, 2.4 ριμπάουντ και 1.2 λάθη. Τρομερή η αναλογία ασίστ / λαθών για παίκτη που παίρνει τόσες αποφάσεις και θεωρητικά δεν έχει τα ανεξάντλητα πνευμόνια. Επιπλέον σουτάρει με 47.5% στο δίποντο, 38.7% στο τρίποντο και 90.3% στις βολές.

Πάνω από τους αριθμούς όμως είναι ο συμβολισμός «του δεν παύω να βελτιώνομαι» και η παροιμιώδης νοοτροπία νικητή που τον διακατέχει αυτά που κατά τα φαινόμενα θα επιτρέψουν στον Παναθηναϊκό να διεκδικήσει μία ακόμα παρουσία σε Final 4.

Η φετινή «ασθένεια» του Ολυμπιακού

Αν το «τριφύλλι» νικήσει και την Παρτιζάν στο Βελιγράδι, θα πάει στο 17-10 και θα φτιάξει για τα καλά το κέφι του. Κέφι το οποίο έχασε προς στιγμήν ο Ολυμπιακός, που μετά από πέντε σερί νίκες και οχτώ στα εννιά τελευταία ματς, ηττήθηκε στο Ντουμπάι με 108-98 στην παράταση. Φυσικά, δεν χάλασε ο κόσμος, η Ντουμπάι διαθέτει εξαιρετικό ρόστερ (στο οποίο επανήλθε και ο πιο ακριβός παίκτης της, Ντζάναν Μούσα) και είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην έδρα της, όπου στις αρχές Γενάρη είχε νικήσει άνετα τη Φενερμπαχτσέ.

Ωστόσο, αν κάτι ξένισε ήταν ο soft χαρακτήρας του Ολυμπιακού στο ματς, τον οποίο ανέδειξε και ο Εβάν Φουρνιέ. Έχοντας αποτρέψει την ήττα με αυτό το τρελό τρίποντο του Γάλλου σε σχεδόν «νεκρό» χρόνο, το τελευταίο που περίμενες ήταν να καταρρεύσει η ομάδα στην παράταση. Πόσο μάλλον όταν ξεκίνησε το έξτρα πεντάλεπτο με τρίποντο (του Ουόκαπ), που διαμόρφωσε το 95-98.

Έως τέλους, οι «ερυθρόλευκοι» δεν έβαλαν άλλο πόντο και δέχτηκαν σερί 13-0, θυμίζοντας τα «μπλακ άουτ» στα εκτός έδρας παιχνίδια με Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Ερυθρό Αστέρα και Βαλένθια. Το ίδιο πρόβλημα εμφανίστηκε, χωρίς η ομάδα να το πληρώσει, και στους αγώνες με Βίρτους, Εφές (εκτός), Μακάμπι (εντός). Με τη διαφορά ότι σε αυτά δεν έμεινε πίσω – χάνοντας τελικά το ματς – αλλά εκτέθηκε σε ρίσκο όταν όλα έμοιαζαν να έχουν τακτοποιηθεί.

Με τη Βίρτους είχε προηγηθεί 60-77 στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου και λαχτάρισε στο φινάλε (οι Ιταλοί μείωσαν σε 92-93 και είχαν και σουτ για να προσπεράσουν). Με τη Μακάμπι από το +24 του ημιχρόνου πήγε στο +8 στην τελευταία περίοδο και με την Εφές το 31-48 του ημιχρόνου έγινε 61-63 στο 35’.

Ναι, προφανώς παίζουν και οι άλλοι και δεν γίνεται για 40 λεπτά να έχει μια ομάδα τον ίδιο ρυθμό, αλλά στην μπασκετική «ολυμπιακή ανθολογία» η ομάδα που συνήθως επέστρεφε από μεγάλες διαφορές (και τελικά ατσαλώθηκε μέσω αυτού) ήταν ο «refuse to lose» Ολυμπιακός. Και υποθέτω ότι όταν συμβαίνει το αντίθετο – και μάλιστα επαναλαμβανόμενα – είναι δύσκολο για την ομάδα που το επιτρέπει να βγει πνευματικά κερδισμένη από μια τέτοια διαδικασία.

Οι «ερυθρόλευκοι» ήταν μια ομάδα – «τρικυμία» στην παράταση, με συνεχόμενες iso επιθέσεις και τον Βεζένκοφ να ακουμπάει την μπάλα μόνο στη φάση που έκανε το μεγάλο λάθος από το οποίο προήλθε το 103-98. Και πάλι βέβαια είναι θέμα… αισθητικής. Του αν θα δεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο, δεδομένου ότι ο Ολυμπιακός επέστρεψε από το -10 του 34ου λεπτού.

Προσωπικά θεωρώ ότι το θέμα που έχει στον «άσο» μοιάζει δυσεπίλυτο ακόμα και μετά τις προσθήκες των Μόρις, Τζόσεφ και «κονταίνει» το ταβάνι της ομάδας. Στις υπόλοιπες θέσεις είναι πολύ ψηλό, αλλά αυτή του πλέι-μέικερ είναι η πιο νευραλγική στο μπάσκετ. Η επιθετική ένδεια που διακρίνει τον Ολυμπιακό στο «1» αδικεί τις φετινές οικονομικές θυσίες των αδελφών Αγγελόπουλων.

Εννιά σερί νίκες η φιλόδοξη ΑΕΚ

Με τρεις ισπανικές ομάδες στη διοργάνωση (Μπανταλόνα, Μάλαγα, Τενερίφη), η ΑΕΚ δεν μπορεί να είναι φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, μπορεί όμως να ονειρεύεται, έχοντας ξεκινήσει με 3/3 στη φάση του top-16 της διοργάνωσης.

H Ένωση πέρασε από την έδρα της Τόφας με 93-90 στην παράταση (77-77 κ.α.) και έχει πλέον ρεκόρ 8-1 στη διοργάνωση. Είναι σε θέση ισχύος για την πρωτιά στον όμιλο, έχοντας την Τόφας εντός στο δεύτερο γύρο και το +8 με την Άλμπα από το παιχνίδι του «ΟΑΚΑ» (ακολουθεί το εκτός έδρας ματς με την Καρδίτσα).

Αυτή τη στιγμή η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα θεωρείται από τους μπουκ «τεταρτοπέμπτο» φαβορί για το τρόπαιο, μαζί με τη Γαλατασαράι (πίσω από τις τρεις ισπανικές), αλλά φυσικά αν φτάσει στο Final 4 της Μπανταλόνα (το τριήμερο 7-9 Μαΐου), όλα θα είναι πιθανά. Η ΑΕΚ μετράει εννιά σερί νίκες σε όλες τις διοργανώσεις και η φετινή της πορεία είναι η καλύτερη συστατική επιστολή για το… έντονο φλερτ με το NBA Europe, που απομένει απλώς να επιβεβαιωθεί.