Η «τρέλα» των Αγγελόπουλων και το… ρίσκο με τον Κόρι Τζόσεφ

29/01/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Όταν ο Κίναν Έβανς τραυματίστηκε για πρώτη φορά φέτος, το Σεπτέμβριο, ο Ολυμπιακός έσπευσε να βγει στην αγορά για την απόκτηση πλέι-μέικερ. Η αναζήτηση κατέληξε στον Φρανκ Νιλικίνα, ο οποίος υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας αντί 1,7 εκατ. ευρώ, ενώ χρειάστηκε και η καταβολή buy out, ύψος 300.000 ευρώ.

Ο Γάλλος ξεκίνησε θετικά, αν ληφθεί υπόψιν η συμβολή του στο ντέρμπι πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό (σε αυτό ήταν τραυματίας και ο Τόμας Ουόκαπ), όπου έβαλε με προσωπική ενέργεια το καθοριστικό, τελευταίο καλάθι, του Ολυμπιακού.

Η συνέχεια όμως είναι απογοητευτική. Προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι «κανονικός» πλέι-μέικερ, αφού ο δείκτης δημιουργίας του είναι χαμηλός. Σε 16:34’’ κατά μέσο όρο συμμετοχής στην Ευρωλίγκα μετράει 1.7 ασίστ, ενώ και εκτελεστικά, με 5.1 πόντους και 43.6% στο δίποντο, μοιάζει να στερείται αυτοπεποίθησης. Το μακρινό σουτ δεν είναι το φόρτε του – αυτό το ξέραμε εξ αρχής. Στο ριμπάουντ δεν βοηθάει ιδιαίτερα (0,9), ενώ «γράφει» και 1,3 λάθη. Στα αρνητικά συγκαταλέγονται πια και οι συχνοί τραυματισμοί.

Ο 28χρονος Γάλλος αποδεικνύεται εύθραυστος, έχοντας απουσιάσει από την 10η, την 11η, την 13η, την 20η, την 21η, την 24η (και προσεχώς) την 25η αγωνιστική. Από το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού βγαίνει και μια τύπου «ενόχληση» για την έλλειψη διαθεσιμότητάς του. Χάθηκε η εμπιστοσύνη, που λένε. Και με τον Μόντε Μόρις στα «πιτς», ο Γιώργος Μπαρτζώκας ήθελε να εξασφαλίσει τα «νώτα» του.

Ιστορικό all in από τους ιδιοκτητες

Αυτό βέβαια προϋπόθετε μια βασική συνθήκη. Το «all in» των αδελφών Αγγελόπουλων, που μέσα από τις πράξεις τους και τα έξοδα τους δείχνουν ότι κανένας στόχος στο παρελθόν δεν συγκρίνεται με αυτόν που έχει τεθεί φέτος: το τρόπαιο της Euroleague μέσα στο «ΟΑΚΑ». Οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός αποδεικνύουν ξανά και ξανά ότι το θέλουν… κολασμένα.

Ασφαλώς μια τέτοια επιτυχία, στο άντρο του «αντίπαλου δέους», θα αποκαθιστούσε το πληγωμένο – από τα τέσσερα σερί χαμένα Final Four – γόητρο του συλλόγου. Θα λειτουργούσε ως η «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», πλήττοντας παράλληλα καίρια το κύρος του Παναθηναϊκού. Πιθανότατα, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι το έχουν δει ως «με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια» και για πρώτη φορά από το 2004 που ανέλαβαν τη διαχείριση της ομάδας μπάσκετ, έχουν προβεί σε τέσσερις μεταγραφικές κινήσεις ενίσχυσης κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Η ατάκα «παίζω τα ρέστα μου» απεικονίζεται στην εκτόξευση του μπάτζετ. Ο Ολυμπιακός έσπασε πλέον το φράγμα των 44 εκατ. ευρώ, με ρόστερ αξίας που ξεπερνά τα 22 εκατ. ευρώ καθαρά. Μετά και την απόκτηση του Κόρι Τζόσεφ, τα χρήματα μόνο για τα συμβόλαια των παικτών έφτασαν στα 22.650.000 ευρώ.

Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνεται η εφορία, ενώ αν προστεθούν και όλα τα υπόλοιπα έξοδα του συνολικού προϋπολογισμού, τα χρήματα που βγαίνουν από το ταμείο της ΚΑΕ είναι περισσότερα από 44 εκατ. ευρώ.

Ακόμα κι έτσι, οι «ερυθρόλευκοι» υπολείπονται σε αξία συμβολαίων παικτών του Παναθηναϊκού, που είναι στα 25,88 εκατομμύρια. Ωστόσο το «τριφύλλι» έχει φυσικά μια σημαντική πηγή εσόδων που δεν διαθέτει ο Ολυμπιακός, χάρη στην κατοχή και διαχείριση του «ΟΑΚΑ».

«Μονόδρομος» η στέψη

Μήπως όμως είναι και «δίκοπο μαχαίρι» αυτό που έχει διαμορφωθεί μετά και την προσθήκη του Κόρι Τζόσεφ στους πρωταθλητές Ελλάδας; Ό,τι έχει ζητήσει – και ακόμα περισσότερα – ο Γιώργος Μπαρτζώκας το έχει πάρει από τη διοίκηση, με «κερασάκι» στην τούρτα την απόκτηση ενός εκ των κορυφαίων ψηλών της διοργάνωσης, του Ταϊρίκ Τζόουνς.

Μπορεί να είναι λίγο άδικο, αλλά ο Ολυμπιακός μοιάζει πλέον «καταδικασμένος» να πάει στο Final 4 και να πάρει το τρόπαιο. Άδικο γιατί, όπως είπαμε, το μπάτζετ του παραμένει, για παράδειγμα, μικρότερο του Παναθηναϊκού, ενώ πολύ μεγάλους προϋπολογισμούς και ισχυρές ομάδες διαθέτουν και οι Φενερμπαχτσέ, Μονακό, Ρεάλ.

Δεν παίζουν μόνοι τους οι «ερυθρόλευκοι», αλλά ο συνδυασμός των διαδοχικών «άκαρπων» Final 4 με το φετινό μεταγραφικό ντεμαράζ, έχουν εκτοξεύσει τον πήχη των προσδοκιών, ανάγοντας σε περίπου μονόδρομο τη στέψη στις 24 Μαΐου, στο «ΟΑΚΑ». 

Αν επιτευχθεί ο στόχος, τα χρόνια προσμονής και ο συμβολισμός της κούπας στο συγκεκριμένο γήπεδο, θα εκτινάξουν χαρά και ενθουσιασμό, αλλά τι γίνεται σε αντίθεση περίπτωση; Πόσο βαρύ θα γίνει το φορτίο ενός 5ου σερί Final 4 με «άδεια χέρια», τόσο για τον οργανισμό, όσο και για τον Γιώργο Μπαρτζώκα;

Τρεις παίκτες για έναν τραυματισμό…

Και για να είμαστε ρεαλιστές, το ρόστερ, ναι, μπορεί να μοιάζει υπερπλήρες, ωστόσο το feedback που έχουμε για την ποιότητα στη θέση του πλέι-μέικερ, εκεί που εστιάζεται δηλαδή το πρόβλημα της ομάδας, είναι εξαιρετικά ισχνό.

Ο Μόντε Μόρις ουδόλως έθελξε όσο πρόλαβε να αγωνιστεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βοηθήσει με την επιστροφή του. Δεν φάνηκε πάντως εκ πρώτης όψεως ότι είναι ο παίκτης που θα εμπιστευτείς στο κλείσιμο των αγώνων βασιζόμενος στην προσωπικότητά του.

Για τον Νιλικίνα τα είπαμε, θα είναι έκπληξη να εξελιχθεί σε σημαντικό γρανάζι και μάλλον φλερτάρει με την είσοδο στον… κύκλο των αποτυχημένων μεταγραφών της τελευταίας τριετίας (Μπραζντέικις, Σίκμα, Βιλντόσα, Μενσά, Μήτρου-Λονγκ, Λι).

Και ο Τζόσεφ; Μοιάζει με έναν δεύτερο «Μόρις», δεν φέρνει δηλαδή κάποια διαφορετικά χαρακτηριστικά στην περιφέρεια. Παίκτης ομάδας και αυτός, φημίζεται για το «διάβασμα» του παιχνιδιού, την καλή του άμυνα και τον τρόπο που προστατεύει την μπάλα.

Όχι τόσο καλός όσο ο Μόρις στην αναλογία ασίστ / λαθών, αλλά με εξαιρετικές επιδόσεις επίσης. Σε πολλές σεζόν στο NBA, το συγκεκριμένο rate «άγγιζε» ή και ξεπερνούσε το 3 προς 1. Είναι ένας παίκτης που προσέχει κάθε κατοχή, κάθε επίθεση και θεωρητικά ταιριάζει στο μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα. Το θέμα είναι αν αυτό αρκεί για να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στον πολυπόθητο στόχο.

Ο Τζόσεφ δεν είναι ο γκαρντ που μπορεί να δημιουργήσει το σουτ του με συνέπεια και έχει μέτρια εκτέλεση από μέση απόσταση. Μπορεί να «τιμωρήσει» την άμυνα που θα τον αγνοήσει, σε κατάσταση Catch and Shoot και να λειτουργήσει συμπληρωματικά δίπλα σε παίκτες που τραβούν την προσοχή της άμυνας. Ηγετικό προφίλ όμως δεν είχε ποτέ και θα είναι δύσκολο να το αποκτήσει στα 34 του και έχοντας παίξει το τελευταίο επίσημο παιχνίδι του στις 29 του περασμένου Απριλίου.

Ο γαλουχημένος από τον Κρεγκ Πόποβιτς και πρωταθλητής με το Σαν Αντόνιο το 2013 Καναδός, έμεινε για 14 χρόνια και έπαιξε 953 παιχνίδια στο NBA (866 για τη regular season και 87 για τα play offs) κυρίως λόγω της αμυντικής ικανότητάς του.

Οι μέσοι όροι καριέρας του είναι 6.7 πόντοι, 2.4 ριμπάουντ, 2.9 ασίστ και 1 λάθος, με 35% στα τρίποντα σε 21 λεπτά συμμετοχής. Βεβαίως, την προηγούμενη διετία είχε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής σε Γκόλντεν Στέιτ (2023-24) και Ορλάντο (2024-25), ενώ, ως γνωστόν, φέτος δεν βρήκε δουλειά στο NBA και το Δεκέμβριο συμφώνησε με τον Βασίλη Σπανούλη, υπογράφοντας στη Μονακό.

Το ομαδικό παιχνίδι και η άμυνα είναι τα δυνατά στοιχεία και του Τόμας Ουόκαπ και του Μόρις. Και απ’ ότι φαίνεται τελικά, ο Ολυμπιακός έχει αποκτήσει τρεις παίκτες, επανδρώνοντας το supporting cast του Τεξανού (πλην διεθνούς) πλέι-μέικερ, η θέση του οποίου στη βασική πεντάδα παραμένει – στα χαρτιά τουλάχιστον – αδιαπραγμάτευτη. Και φανταστείτε ότι τίποτε από αυτά δεν θα είχε μάλλον συμβεί αν ο Κίναν Έβανς ήταν υγιής. Άντε, οι «ερυθρόλευκοι» να είχαν πάρει έναν από τους τρεις.

Κι έτσι οι αμφιβολίες για την ικανότητα της ομάδας να απειλήσει από τη θέση του «άσου» και να παίξει αποτελεσματικά pick ‘n roll (ιδίως τώρα που έχει έναν μετρ ψηλό για αυτή τη δουλειά, τον Ταϊρίκ Τζόουνς) παραμένουν. Ο αντίλογος (πολλών) είναι ότι με Βεζένκοφ, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ δεν χρειάζεσαι άλλον σκόρερ, αλλά στα μεγάλα ματς, αυτά που κρίνουν τίτλο και θα πρέπει να νικήσεις τους καλύτερους, κανείς (καλός) επιθετικός δεν περισσεύει…

Έχει αποδειχτεί και με τον Νικ Καλάθη και με τον Τόμας Ουόκαπ. Ομάδες που στηρίζονται σε «άσο» που η αντίπαλη άμυνα παίζει διαρκώς under δεν φτάνουν στην κατάκτηση του τροπαίου. Το 2011 ο Παναθηναϊκός τα κατάφερε στη Βαρκελώνη, αλλά ο Καλάθης τότε ήταν assistant του Διαμαντίδη και όχι ο κουμανταδόρος της ομάδας.