Με μνήμη χρυσόψαρου

04/02/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Πέτρος Δριτσάκος

Οι εξελίξεις άρχισαν να τρέχουν -και δεν θα σταματήσουν- σε μια ποδοσφαιρική σεζόν που σίγουρα έχει να μας προσφέρει και ανάλογα δυνατό φινάλε στην κούρσα του πρωταθλήματος.

Είχα καταλάβει εδώ και καιρό πως η σχετικά ήρεμη περιρρέουσα ατμόσφαιρα βρίσκεται ένα κλικ από το να γίνει τοξική. Σιγά την πρόβλεψη θα μου πείτε.

Θα αναφερθώ στη συνέχεια και για το πρόγραμμα που δεν πρόκειται να μας αφήσει σε ησυχία, με συνεχόμενα ντέρμπι, ευρωπαϊκά ματς και βέβαια στην τελική ευθεία και στα πλέι-οφ ακόμα περισσότερα ντέρμπι. Οπλιστείτε για να αντέξουμε.

Το κρίμα είναι πως οι ομάδες που διεκδικούν το πρωτάθλημα έχουν ποιότητα, δυνατότητα περαιτέρω βελτίωσης, φιλοδοξίες και υψηλούς στόχους αλλά δεν φαίνονται έτοιμες να ξεφύγουν από τις κακές τους συνήθειες δεκαετιών. Είμαστε ξανά καταδικασμένοι να ασχολούμαστε με τα εξωαγωνιστικά, τη διαιτησία, τις δήθεν συμμαχίες, τα συμφέροντα και τις διάφορες -και τελικά βαρετές και αδιάφορες- “κοκορομαχίες”.

Όσο προχωράμε προς τον Μάιο όλη αυτή η στρέβλωση θα εντείνεται. “Άρχισαν τα όργανα” από τον Ιανουάριο και έτσι θα πάει, απνευστί…

Διαπιστώσατε κι εσείς πως η έξαρση των εντάσεων μετά το ΑΕΚ-Ολυμπιακός και το θέμα της διαιτησίας “καβάλησε” σαν είδηση την τραγωδία με τους φίλους του ΠΑΟΚ που έχασαν τη ζωή τους πριν λίγες μέρες. Το ξεχάσαμε εύκολα. Μας εξιτάρει περισσότερο η κλιμάκωση της αντιπαλότητας και με την πρώτη ευκαιρία τρέχουμε μακριά από τα δυσάρεστα…

Εγώ πάντως με τα αγωνιστικά θα ασχολούμαι, σταθερά και ανεπηρέαστος. Δε θα διαβάσετε ποτέ στα “Ματάκια” μια κριτική για μεμονωμένες φάσεις και διαιτησίες. Να ξέρετε πως τους ρέφερι τους παρακολουθώ από πολύ κοντά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά για τους σωστούς λόγους και την ενημέρωσή μου. Μακάρι να μπορούσα να προσφέρω κι εγώ το σχόλιο μου, αλλά κι εγώ θα μπλέξω με μια προσέγγιση που δεν μου αρέσει και θα πάει και χαμένο μέσα στην οχλοβοή.

Για να επιστρέψω στα αγωνιστικά, θα προτείνω αυτή ακριβώς τη μνήμη χρυσόψαρου, που είναι χαρακτηριστικό της καθημερινότητας μας και προφανώς “κουσούρι” προς διόρθωση , να την έχουν οι ομάδες και οι ποδοσφαιριστές στο δύσκολο υπόλοιπο της σεζόν.

Γιατί το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι αδυσώπητο, όλα, μα όλα, τα ματς που έρχονται θα είναι κρίσιμα και όποιος στέκεται πολύ σε ένα κακό ή και σε ένα καλό αποτέλεσμα θα βρεθεί σε κίνδυνο να “φύγει” από τις ράγες.

Η Σούπερλιγκ φαίνεται πως στην κορυφή έχει μια πολυθρόνα για τρείς. Καμία από τις διεκδικήτριες δεν δείχνει να ξεχωρίζει και τόσο πολύ, αυτή τη στιγμή. Αυτός που θα είναι πιο συγκεντρωμένος στο στόχο και σταθερός στον ψυχισμό του στο τρίμηνο που ακολουθεί θα έχει το αβαντάζ για να στρογγυλοκαθήσει εκεί τον Μάιο.

Η υπέρβαση στο Τσάμπιονς Λιγκ και το φετίχ του πρωταθλήματος

Στον περσινό πρωταθλητή Ολυμπιακό δεν υπάρχει καμία διάθεση να παραδώσει τα εντός συνόρων πρωτεία, ούτε κατά διάνοια. Για την Ευρώπη δε, η ομάδα εμένα δεν μου φάνηκε σε διοικητικό επίπεδο να έχει μεγάλη φιλοδοξία, εγώ αυτό κατάλαβα από τον τρόπο που “χτίστηκε” το καλοκαίρι. Δε θέλω να αναφερθώ ξανά με λεπτομέρειες στα σημεία όπου υπάρχουν σοβαρές παραλείψεις στη στελέχωση του ρόστερ.

Γι’ αυτό θεωρώ την πρόκριση στην 24αδα της διοργάνωσης μεγάλη και σημαντική υπέρβαση. Την πιστώνονται οι ποδοσφαιριστές και ο Μεντιλίμπαρ, η συμβολή της διοίκησης ήταν μικρή αυτή τη φορά.

Κατά τη γνώμη μου, ο Ολυμπιακός είναι δύο παίκτες μακριά από το να φτιάξει ένα δυνατό σε όλες τις γραμμές ρόστερ. Από το καλοκαίρι που πέρασε. Ξέρω καλά την παγκόσμια πραγματικότητα αλλά θα αναφέρω δύο ονόματα παλαιότερων παικτών του.

Δύσκολο να έρθει ένας Καρεμπέ σήμερα στην Ελλάδα, δύσκολο ένας Μέλμπεργκ, όλοι το ξέρουμε, άλλαξαν οι εποχές και σε άλλες χώρες τα χρήματα που ξοδεύονται έχουν ξεφύγει (ειδικά στην Αγγλία). Πιό εύκολο όμως ένας Γκιγιέρμε ( παίκτης που πέρασε από την ομάδα, όχι Καρεμπέ αλλά…), ένας Μίγια (που τον ήθελε και ο κόουτς…), ένας -πιο σοβαρός- Σεμέδο στην άμυνα.

Ξέρω επίσης πως τον Ιανουάριο δεν θα βρεις παίκτη επιπέδου από το “πάνω ράφι”. Δεν είμαι καν σίγουρος αν έχει εστιάσει η ερυθρόλευκη διοίκηση σε αυτές τις δύο θέσεις ( μέσος άξονα και κεντρικός αμυντικός), αλλά αυτό ούτως ή άλλως έπρεπε να το φροντίσει το προηγούμενο καλοκαίρι. Να δείτε θα το κάνει, καθυστερημένα, το προσεχές…

Για την ώρα, οι δύο παίκτες που ήρθαν από τη Ρίο Άβε πιθανόν να βοηθήσουν, ειδικά ο Λουίς που είδαμε ήδη στο ματς με την ΑΕΚ. Δύσκολα θα γίνει κάποια άλλη κίνηση, εκτός από μια μεταγραφή αμυντικού (ως τέταρτη όμως λύση) και ίσως μια αλλαγή στο πόστο του αριστερού μπακ αν φύγει ο Μπρούνο.

Το πρόγραμμα βέβαια είναι “φωτιά”. Αρχικά το ουδόλως αμελητέο ματς στην Τρίπολη που “μυρίζει παγίδα” από μακριά, λίγες ώρες από την ώρα που εμφανίζεται το παρόν πόνημα. Έπεται ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό που ποτέ δεν είναι απλό, έξοδος στην Λιβαδειά (χωρίς σχόλιο περί δυσκολίας) και δύο απαιτητικά ματς με την Λεβερκούζεν. Ανάμεσά τους ένα βατό εντός έδρας ματς με τον Παναιτωλικό.  Όλα αυτά ως τις 24 του μήνα.

Προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η ηρεμία στο κλαμπ και μεγάλο ζητούμενο οι δυνάμεις και η υγεία του μικρού ρόστερ που σηκώνει όλο το βάρος και ήδη ζορίζεται να τα βγάλει πέρα.

Η ΑΕΚ είναι ξανά διεκδικήτρια του τίτλου και αυτό θα έπρεπε να αρκεί

Η μνήμη που λέγαμε. Αναλογιστείτε σε τι φάση βρέθηκε η ΑΕΚ πέρυσι τέτοιο καιρό και πόσα άλλαξαν έκτοτε. Υπέρβαση κάνει η ομάδα με το νέο προπονητή, καμία αμφιβολία. Μπορεί να μην μου αρέσουν κάποιες ιδέες του κόουτς και σίγουρα απορώ που δεν ενισχύεται η ομάδα στη θέση του αμυντικού χαφ, αλλά παραδέχομαι πως η πορεία της με εκπλήσσει. Αν με ρωτούσατε το καλοκαίρι, ήμουν πολύ σκεπτικός και θεωρούσα πως η σεζόν θα είναι βασικά μεταβατική.

Σε ένα βαθμό είναι, ο Ριμπάλτα και ο Νίκολιτς παραδέχτηκαν εξ αρχής πως η ομάδα χρειάζεται ενίσχυση σε πρόσωπα και αυτό θα γίνει σταδιακά σε δύο-τρείς μεταγραφικές περιόδους.

Κατάφερε όμως να χτίσει άμεσα προσωπικότητα και χαρακτήρα, να βρει νέους πρωταγωνιστές, να ενώσει ξανά τον κόσμο και να δείχνει πως είναι άξια υποψήφια πρωταθλήτρια.

Καθόλου μικρό το επίτευγμα αυτό ως τώρα. Ξεχνάμε και το υποτιμάμε.

➜ Ο κόουτς δουλεύει πολύ, έχει συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του, αλλά αυτό που εκτιμώ περισσότερο απ’ όλα είναι πως έχει το “γνώθι σ’ αυτόν”, ξέρει καλά τι μπορεί να κάνει η ομάδα του και τι όχι στην παρούσα φάση. Όσο περνάει ο καιρός, κερδίζει όλο και περισσότερους “πόντους” στην εκτίμησή μου. Όμως θα είναι καλό να παραμένει ήρεμος.

Δεν είναι ότι μπορεί να μείνει και κάποιο ματς μακριά από τον πάγκο λόγω του φύλλου αγώνα όπου ο ρέφερι Μάκελι θα έχει γράψει σίγουρα για την λεκτική επίθεση που δέχτηκε.

Θεωρώ πως είναι ο ηγέτης και ο μπροστάρης (μαζί με τον πρόεδρο) της νέας προσπάθειας που γίνεται και τον περιμένω πιο συγκρατημένο στη συνέχεια.

Είπα και πριν, ο ήρεμος, ο συγκεντρωμένος και ο σταθερός θα έχει μεγάλο πλεονέκτημα στην οριακή κούρσα τίτλου. Αν σταθεί στο ματς με τον Ολυμπιακό ή στα εξωαγωνιστικά, θα κάνει κακό στον εαυτό της η Ένωση.  Όποιος “χάσει το μυαλό του”, χάθηκε. Θέλει μνήμη χρυσόψαρου, ένα σημαντικό παιχνίδι τελειώνει και έρχονται πολλά ακόμα.

Η ΑΕΚ έχει -όλη τη σεζόν- ως ατού και τα λιγότερα ματς που δίνει στην Ευρώπη, αλλά και ο δικός της Φεβρουάριος δεν θα είναι εύκολος. Σούπερ κομβικό ντέρμπι στην Τούμπα στις 15/2 (προηγείται η φιλοξενία της στις Σέρρες, ένα δικό της ματς) και μετά υποδέχεται τον επικίνδυνο (και ρυθμιστή τελικά, εκτός των άλλων) Λεβαδειακό και πάει στο Βόλο σε επικίνδυνη έξοδο την 1η ημέρα του Μαρτίου.

ΠΑΟΚ: ένας μήνας που όλοι θα θυμούνται

Η μνήμη χρυσόψαρου που έχουμε δεν αφορά στον ΠΑΟΚ και δεν θα ήταν δυνατόν αυτό με όσα συνέβησαν πριν λίγες μέρες. Στα εκατό χρόνια ιστορίας του συνέβη ένα περιστατικό που θα μνημονεύεται για πάντα. Αντιθέτως και φυσιολογικά, ο σύλλογος φαίνεται να βρίσκεται στο “δικό του κόσμο”.

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Σκεφτείτε την ομάδα να ταξιδεύει στο Λιόν για να παίξει ματς χωρίς κομβικό ενδιαφέρον στο Γιουρόπα Λιγκ, να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη που θρηνεί και να πρέπει να συνεχίσει άμεσα με παιχνίδι πρωταθλήματος. Ένας ολόκληρος οργανισμός σε μούδιασμα.

Αλήθεια πιστεύω, στα απόμερα του δυστυχήματος, ο ΠΑΟΚ έχασε και τον Κωνσταντέλια. Μέσα σε τέσσερις ημέρες αποβλήθηκε και τραυματίστηκε, δεν είναι τυχαίο, ειδικά η αποβολή στο Λιόν που τον κρατάει εκτός στο πρώτο ματς νοκ-άουτ του Γιουρόπα. Ο “Ντέλιας” πάντως θα είναι σύντομα πίσω και θα τον χαρούμε ξανά…

Ψυχρά και στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, η απουσία του είναι σημαντική. Θα λείψει σίγουρα με Παναθηναϊκό στο κύπελλο και Άρη στο πρωτάθλημα αυτή την εβδομάδα, ίσως προλαβαίνει τη ρεβάνς κυπέλλου και το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ την άλλη Κυριακή.

Ναι, αυτό είναι το πρόγραμμα-βουνό για το επόμενο δεκαήμερο και δε σταματάει εκεί. Τρεις μέρες μετά την ΑΕΚ, θα υποδεχθεί και τη Θέλτα, μετά πάει στην Λάρισα για το πρωτάθλημα και έπεται το δεύτερο ματς με τη Θέλτα στο Βίγκο.

Αυτά τα επτά (7) παιχνίδια καλείται να παίξει η ομάδα μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου και σε ένα χρονικό διάστημα 22 ημερών. Δεν έχω λόγια. Με το συμβάν στην Ρουμανία τόσο νωπό στις μνήμες. Ακούω πως μπορεί να δώσει έξτρα κίνητρο στους παίκτες, ένα κλικ ανεπιθύμητο. Λες και δεν είχαν από πριν.

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι θα καταφέρει ο ΠΑΟΚ σε αυτόν το διαβολό-μηνα.

Τα αχαρτογράφητα νερά έχουν πάντα φουρτούνα

Ο Παναθηναϊκός μοιάζει λίγο “ξεπαρεού” με τη φετινή του πορεία, είναι όμως στα ημιτελικά του κυπέλλου και στα ευρωπαϊκά νοκ-άουτ και έχει και τις ελπίδες του στα δύο αυτά μέτωπα.

Την ίδια ώρα συνεχίζεται το “make-over”, δεν είναι εύκολο όλο αυτό, ακόμα και ο Μπενίτεθ με τεράστια εμπειρία δεν το έχει ζήσει ποτέ στην καριέρα του. Όταν ανακατασκευάζεις την ομάδα σου και ταυτόχρονα έχεις στόχους, δεν υπάρχει πια manual, βρίσκεσαι σε αχαρτογράφητα νερά.

Θα έχει σίγουρα φουρτούνες (μέτριες εμφανίσεις και αποτελέσματα), μπορεί να αποτύχει τελικά σε όλους τους φετινούς στόχους (η Πλζεν δεν είναι και τόσο καλύτερη του πάντως, μην τρελαθούμε), μπορεί και να αποτύχει στο εγχείρημα του make over. Καμία εγγύηση.

“Βαρίδια” έφυγαν, νέοι παίκτες μπαίνουν στην ομάδα (με χαρά είδα τον Κοντούρη), κάποιοι σα να ξύπνησαν (Ταμπόρδα), κάποιοι είναι ακόμα φευγάτοι, έπαιξε και ο Αντίνο άμεσα. Και βέβαια αναμένονται κι άλλες κινήσεις ως την Πέμπτη.

Αυτό που με προβληματίζει λίγο είναι η ολίγον άτακτη ενίσχυση του ρόστερ, σαν λίγο βιαστική, σαν λίγο πρόχειρη, δε θέλω να παρεξηγηθώ, ίσως να μην γίνεται κι αλλιώς. Να προβλέψω πως κάποιοι από τους άρτι αφιχθέντες θα αντικατασταθούν από άλλους το προσεχές καλοκαίρι;

Επίσης και σαν επίλογος, δεν θα σας κάνει εντύπωση αν διαβάζετε κάθε Τετάρτη τα “ματάκια”, δεν καταλαβαίνω γιατί ενώ γίνεται επιθετική ενίσχυση του ρόστερ, δεν υπάρχει ενδιαφέρον για προσθήκες στην άμυνα.

Όλες οι μεγάλες ομάδες της χώρας μας θα πρέπει να ασχοληθούν πιο σοβαρά με την βελτίωση της αμυντικής τους λειτουργίας και δεν είναι ντροπή να δοθούν πολλά χρήματα για την απόκτηση ενός τοπ αμυντικού.

Καταλαβαίνω πως εντός των τειχών αυτές οι ομάδες θα χρειαστεί να έχουν καλούς επιθετικούς για να ξεχωρίζουν πραγματικά από τις υπόλοιπες που θα τις αντιμετωπίσουν αμυντικά. Η πραγματικά καλή ομάδα όμως, που πιθανότατα θα κάνει και σημαντική Ευρωπαϊκή πορεία, ξεκινάει από την άμυνα. Ομάδες με μέτριες αμυντικές επιδόσεις δεν κέρδισαν ποτέ κάτι σημαντικό. Ποτέ.

Άλλωστε στα ομαδικά σπορ σπανίζουν πλέον οι “Μαραντόνα”, οι “Τζόρνταν”, οι “Εστιάρτε”, οi gamechangers που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα το αποτέλεσμα ενός αγώνα ή μιας διοργάνωσης. Και ούτως ή άλλως δεν θα ερχόταν ένας τέτοιος παίκτης εδώ.