Το ραντεβού του Τζόκοβιτς στην Αθήνα για το 25ο και ο θρίαμβος του Σταν Βαβρίνκα

25/01/2026

𓂃✍︎ Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

To 2023 o Νόβακ Τζόκοβιτς κατέκτησε το Australian Open, το Roland Garros και το US Open, χάνοντας μόνο το Wimbledon (από τον Κάρλος Αλκαράθ). Εκείνο το τρόπαιο στη Νέα Υόρκη ήταν το 24ο Grand Slam της καριέρας του, αλλά και τελευταίο έως σήμερα, καθώς τα σημάδια του χρόνου έκαναν έκτοτε την εμφάνιση τους. Το επίπεδο των Αλκαράθ και Γιάνικ Σίνερ, σε συνδυασμό με την ηλικία τους (16 και 14 χρόνια μικρότεροι αντίστοιχα) έχουν σταθεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον Νόλε στα εφτά Grand Slam που ακολούθησαν.

Στα πέντε εξ αυτών ηττήθηκε από τους δύο κορυφαίους τενίστες του κόσμου (τέσσερις φορές στα ημιτελικά και μία στον τελικό), ενώ στο Rolland Garos του 2024 και στο Australian Open του 2025 εγκατέλειψε σε προημιτελικά και ημιτελικά αντίστοιχα, λόγω τραυματισμών.

Στη Μελβούρνη το ’25, πέτυχε τη μοναδική νίκη του τα τελευταία 2,5 χρόνια κόντρα στον Ισπανό ή τον Ιταλό σε Major τουρνουά (1-7). Νίκησε στα προημιτελικά τον Αλκαράθ με 3-1 σετ και ανατροπή. Είναι έτσι στο 1-4 απέναντί του και στο 0-3 με τον Σίνερ. Μάλιστα στις τέσσερις τελευταίες ήττες του δεν έχει πάρει ούτε σετ.

Ειδικά κόντρα στον Σίνερ, ο Σέρβος μοιάζει να μην έχει κανένα αντίδοτο. Μετράει εφτά διαδοχικές ήττες (οι δύο για το ανεπίσημο «Six Kings Slam»), κάτι που δεν του είχε συμβεί ούτε απέναντι σε Ναδάλ ή Φέντερερ. Σε αυτές τις εφτά ήττες έχει κατακτήσει μόλις τρία σετ.

Κυνηγός του φαινομενικά ακατόρθωτου

Με λίγα λόγια, ο Τζόκοβιτς μπορεί ακόμα και στα 38 του να αναγνωρίζεται ως ο τρίτος καλύτερος παίκτης του κόσμου, αλλά η απόσταση από την top δυάδα μοιάζει αυτή τη στιγμή αγεφύρωτη. Μη αναστρέψιμη, λόγω ηλικίας.

Σε βαθμό που το «αντικείμενο του πόθου», το 25ο Γκραν Σλαμ, που θα τον φέρει πάνω απ’ όλους στο επαγγελματικό τένις (ξεπερνώντας την Μάργκαρετ Κορτ, με την οποία μοιράζονται αυτή τη στιγμή την κορυφή με 24 Slams) προβάλλει ως απαγορευμένος καρπός. Μετά την ήττα του στο US Open, με 3-0 από τον Αλκαράθ, παραδέχτηκε πως «είναι πια πολύ δύσκολο να ανταγωνιστώ αυτούς τους δύο top παίκτες».

Μια στιγμή όμως… Όταν λέγεσαι Νόβακ Τζόκοβιτς και έχεις σχεδόν «αγγίξει» το ιερό δισκοπότηρο του τένις, είναι δυνατόν να συμβιβαστείς ελαφρά τη καρδία με το… μοιραίο; Ο Νόλε έγινε αυτό που είναι διότι δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με την ιδέα ότι «γεννήθηκε» στην εποχή των Φέντερερ και Ναδάλ. Είδε ως πρόκληση τον ανταγωνισμό μαζί τους και αφιέρωσε τη ζωή του στο να βελτιώνεται διαρκώς για να αφήσει το δικό του χνάρι στην ιστορία.

Έγινε ο τύπος που σέρβιρε καλύτερα στα 35 του από τα 25 και τα 30, για να συνεχίσει τη συλλογή των Slams και να γίνει ο πρώτος των πρώτων. Ο αθλητής που έχει δοκιμάσει τα πάντα σε επίπεδο διατροφής, προπονητικών μεθόδων και τεχνικών αυτοβελτίωσης για να νικήσει το χρόνο. Τον νίκησε.

Αλλά πλέον δεν του φτάνει αυτό. Θέλει να πετύχει και το φαινομενικά ακατόρθωτο. Να νικήσει τους δύο κορυφαίους, back to back, σε ένα Grand Slam, λίγο πριν κλείσει τα 39 και όταν (σχεδόν) κανείς δεν πιστεύει πια ότι μπορεί να πάρει το 25ο.

Η «χειρουργική» δουλειά στον Αστέρα

Στο φετινό Australian Open ο «Τζόκερ» δείχνει πιο γρήγορος, πιο εκρηκτικός και πιο φρέσκος σε σχέση με ότι είχαμε δει το 2025.

Τι έχει συμβεί; Απλώς αρνήθηκε να δεχτεί τη… βιολογία ως δικαιολογία.

Όπως είχε αναδείξει και ο ίδιος, σε αυτή την ηλικία είναι φυσιολογικό να χάνεις λίγη ταχύτητα και εκρηκτικότητα – εκείνο το μισό δευτερόλεπτο που του έδινε προβάδισμα και τον έκανε ακαταμάχητο. Τα πόδια βαραίνουν περισσότερο, οι τακτικές αποφάσεις έρχονται ένα «κλικ» αργότερα. Είναι ο χρόνος που έρχεται να εισπράξει το τίμημά του.

Θα μπορούσε να πει… «δεν βαριέσαι. Είμαι ακόμα παίκτης του top-5, μόνο για να παίξω στην Τζέντα παίρνω 1,5 εκατ. δολάρια και οι επιχειρήσεις μου αυγατίζουν». Θα μπορούσε να απολαμβάνει τη σύνταξη του χωρίς να «σκοτώνεται» στην προπόνηση και να βγάζει ακόμα κι έτσι πολλά χρήματα.

Όμως αν τον ανάγκαζε κάποιος να αρκεστεί σε αυτό, θα είχε ήδη αποσυρθεί. Διάλεξε ξανά το δύσκολο δρόμο: να καλύψει το χάσμα με τους Σίνερ και Αλκαράθ, δύο «τέρατα» φυσικής και πνευματικής κατάστασης, στο απόλυτο αγωνιστικό τους peak.

Έτσι, τον Δεκέμβριο κάλεσε τον Δρ Μαρκ Κόβατς, έναν επιστήμονα που γνωρίζει σε βάθος το τένις και το ανθρώπινο σώμα. Πρώην φέρελπις junior (έπαιξε με τον Άντι Ρόντικ και τον Λέιτον Χιούιτ, αλλά σταμάτησε λόγω τραυματισμού στον ώμο), μετά την απόσυρση του από το αγωνιστικό τένις, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη μελέτη της βιομηχανικής, της φυσικής της κίνησης και της προπόνησης υψηλού επιπέδου.

Ο Κόβατς είναι performance physiologist, ερευνητής, καθηγητής, συγγραφέας και σύμβουλος κορυφαίων αθλητών και οργανισμών. Θεωρείται διεθνώς αυθεντία στους τομείς της ανθρώπινης ανθεκτικότητας, της μακροζωίας και της βελτιστοποίησης της απόδοσης, με καριέρα που συνδυάζει την ακαδημαϊκή γνώση με την εφαρμοσμένη υψηλού επιπέδου προπόνηση.

Ο Νόλε τον συνάντησε στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε την προετοιμασία του ενόψει του 2026, έχοντας επιλέξει τα hard courts του «Four Seasons» στον Αστέρα Βουλιαγμένης για το πρώτο στάδιο αυτής (πριν μεταβεί –όπως συνηθίζει – στο Ντουμπάι για το κύριο και πιο απαιτητικό κομμάτι του προγράμματός του).

Με τον Αυστραλό επιστήμονα έμειναν μαζί στην Αθήνα για μόλις 7-8 ημέρες, αλλά έκαναν «χειρουργική» δουλειά: εστίαση στη βιομηχανική και στην κινητική αλυσίδα, ώστε να βελτιστοποιηθεί κάθε κίνηση, να αντισταθμιστούν οι φυσικές απώλειες της ηλικίας και να αυξηθεί η συνολική αποδοτικότητα του σώματος.

Δούλεψαν πάνω στη φυσική κατάσταση, την πρόληψη τραυματισμών, την ταχύτερη αποκατάσταση, την πιο ρευστή και εκρηκτική κίνηση. Επίσης, στην απόκρυψη των αδύναμων σημείων (όπως η συσσωρευμένη κόπωση στους «μαραθώνιους» αγώνες) και στη μεγιστοποίηση των δυνατών.

Απέφυγαν τις ατελείωτες ώρες (άσκοπης) γυμναστικής, εστιάζοντας σε μετρημένες, στοχευμένες, συνεδρίες για να πάρει ξανά μπρος η «μηχανή» που λέγεται σώμα: ελαστικότητα στα πόδια, καλύτερη πρόβλεψη στις αλλαγές κατεύθυνσης, σωστή διαχείριση του φορτίου για να αντέχει τουρνουά δύο εβδομάδων.

Τζόκοβιτς reloaded

Ο Τζόκοβιτς φυσικά συνέχισε στο Ντουμπάι το προπονητικό πρόγραμμα που έλαβε από τον Δρ Κόβατς και σε πρώτη φάση τα αποτελέσματα μοιάζουν εντυπωσιακά. Μοιάζει ξανά με εκείνον τον… Τζόκοβιτς που έφτανε πάντα μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα στο χτύπημα, πάντα στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή. Πιο φρέσκος, πιο άμεσος, πιο ανθεκτικός.

Στους τρεις πρώτους αγώνες του για το Australian Open μοιάζει σαν να έχει γυρίσει το χρόνο στο… 2015. Στον πρώτο και στο δεύτερο γύρο παραχώρησε μόλις 7 games τόσο στον Ισπανό Πέδρο Μαρτίνες (Νο. 71 στον κόσμο), όσο και στον ανερχόμενο Ιταλό Φρανσέσκο Μαεστρέλι (Νο. 141). Στον τρίτο αντιμετώπισε τον (εξαιρετικό) Μπότις Βαν ντε Ζαντσούλπ και τα χρειάστηκε μόνο στο τρίτο σετ, όπου έσωσε δύο σετ πόιντ. Επικράτησε με 6-3, 6-4, 7-6(4) και θα αντιμετωπίσει στο επόμενο ματς το Νο. 17 στον κόσμο Γιάκουμπ Μένσικ.

Φυσικά, αυτά δεν σημαίνουν ότι είναι de facto έτοιμος πια να τα βάλει με τους Αλκαράθ και Σίνερ. Ωστόσο δείχνουν από τι είναι φτιαγμένος αυτός ο πρωταθλητής. Σχεδόν στα 39 του, δεν αφήνει καμία πέτρα ακούνητη και εξαντλεί όλο το οπλοστάσιο της επιστήμης, αρνούμενος να παραδοθεί στο… ημερολόγιο.

Πρόθυμος να εξερευνήσει με ευλαβική αφοσίωση κάθε όριο του σώματος και του μυαλού του. Να πάει πιο πέρα απ’ όπου δεν πήγε ποτέ κανείς, για να κρατήσει ζωντανό ένα όνειρο που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει σβήσει.

Είναι ασφαλώς η νοοτροπία του «λύκου», του ανταγωνιστικού ζώου που δεν τα παρατά ποτέ. Ένα mindset που έχει σμιλευτεί από ατσάλι και μπορεί να εμπνεύσει τον καθένα – από τον ερασιτέχνη αθλητή μέχρι τον επαγγελματία πρωταθλητή.

Ο χρόνος θα δείξει αν ο Νόλε μπορεί να κοντράρει τα δύο «θηρία». Το βέβαιο είναι όμως ότι αυτό έχει βάλει στην κούτρα του και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχίας. Γνωρίζοντας ότι στη Μελβούρνη – όπου έχει 10 κατακτήσεις σε 10 τελικούς – ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία του.

Διαβάστε προγνωστικά για το τένις

H… ερωτική εξομολόγηση του Σταν Βαβρίνκα

Ο Τζόκοβιτς θα μπορούσε να έχει εμπνεύσει, αλλά και να έχει εμπνευστεί από έναν άλλο απίθανο πρωταθλητή, που έχει ωθήσει τον εαυτό του πέρα από τα όρια. Ο τεράστιος Σταν Βαβρίνκα, ο οποίος κλείνει 41 χρόνια ζωής σε δύο μήνες, έγινε στο τρέχον Australian Open ο πρώτος 40+ τενίστας που προκρίθηκε σε τρίτο γύρο Grand Slam από το 1978.

Ο «Stan the Man» προανήγγειλε ότι αυτή θα είναι η τελευταία σεζόν του στο τένις και αποχώρησε με ψηλά το κεφάλι από τη Μελβούρνη. Ξεκίνησε με νίκη στα τέσσερα σετ κόντρα στον Λάζλο Τζιέρε και στο δεύτερο γύρο απέκλεισε στα 5 σετ τον κατά 19 χρόνια νεότερο του, Αρτούρ Τζεά.

Ο νεαρός Γάλλος προερχόταν από εννιά σερί νίκες και δινόταν καθαρό φαβορί στον αγώνα, ο Ελβετός όμως επέστρεψε δύο φορές από εις βάρος του σετ. Στο 5ο έδειχνε πιο «φρέσκος» από τον 21χρονο αντίπαλό του, επικρατώντας με 10-3 στο super tie-break!

Το τελικό 4-6, 6-3, 3-6, 7-5, 7-6 (10-3) διαμορφώθηκε έπειτα από 4 ώρες και 33 λεπτά μίας εξαντλητικής και καθηλωτικής αναμέτρησης στην «Kia Arena», με το κοινό να παρακολουθεί εκστασιασμένο.

Δεν ήταν απλώς μια νίκη. Ήταν μια… ερωτική εξομολόγηση στο τένις!

Ο Βαβρίνκα είναι η επιτομή της αφοσίωσης, της υπομονής και επιμονής. Ο θρίαμβος της θέλησης αυτοπροσώπως. Θα μπορούσε να είχε αποσυρθεί τέσσερις φορές από το τένις… όσα και τα χειρουργεία στα οποία έχει υποβληθεί!

Αφάνταστα ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς και επεμβάσεις, έμεινε μεταξύ άλλων εκτός για ένα ολόκληρο χρόνο (Μάρτιος 2021-Μάρτιος 2022), αλλά παρότι διένυε το 36ο έτος της ηλικίας του δεν το έβαλε, ούτε τότε, κάτω.

«Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…»

Με γόνατα χωρίς χόνδρο, με χρόνιους πόνους, με φθορά που θα είχε στείλει στη «σύνταξη» σχεδόν τους πάντες, ο Σταν επέμεινε να επιστρέφει ξανά και ξανά, παίρνοντας δύναμη – όπως πολλάκις έχει πει – από την αθεράπευτη αγάπη του για το τένις.

Υπάρχει και ένα απτό «τεκμήριο» της νοοτροπίας του, ένα τατουάζ που συνοψίζει τα πάντα. Η φράση του μεγάλου Ιρλανδού λογοτέχνη και θεατρικού συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ, που είναι χαραγμένη στον πήχη του χεριού του: «Πάντα προσπαθούσα. Πάντα αποτύγχανα. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Το τατουάζ το έκανε το 2013, στα 28 του, μετά από πικρές ήττες, όταν αγωνιζόταν στην εποχή των των Big-3, αλλά και του Άντι Μάρεϊ. Τότε που φαινόταν ότι δεν υπάρχει για κανέναν άλλο τενίστα χώρος. Όμως λίγο καιρό αργότερα ήρθε η έκρηξη: Australian Open το 2014, με νίκη επί του Ναδάλ στον τελικό και με επικρατήσεις επί του Τζόκοβιτς το Roland Garros 2015 και το US Open 2016.

Όταν το 2017, στο prime της καριέρας του και ως Νο. 4 στον κόσμο, έκανε δύο χειρουργεία στο αριστερό γόνατο, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει στα καλύτερα του. Δεν είχε όμως σημασία για εκείνον. Το ζητούμενο ήταν να συνεχίσει να προσπαθεί. Να συνεχίσει να αποτυγχάνει. Να ξαναπροσπαθεί και να αποτυγχάνει καλύτερα. Ακριβώς όπως παρακινεί εκείνο το σημάδι στο μπράτσο του. Ακριβώς ό,τι έκανε σε όλη του τη ζωή.

Ο μεγάλος Ελβετός ηττήθηκε στον τρίτο γύρο από τον Τέιλορ Φριτς, με 3-1 σετ (7-6, 2-6, 6-4, 6-4). Στον τελευταίο αγώνα του στη Μελβούρνη έπαιξε ως ίσος προς ίσος απέναντι στο Νο. 9 του κόσμου, παραδίδοντας ξανά στιγμές «μαγείας» με το κορυφαίο one-handed backhand που είδε ποτέ ο κόσμος. Αποκλείστηκε στις απόλυτες λεπτομέρειες, παίρνοντας μόλις τέσσερις πόντους λιγότερους και κάνοντας όσα break (2) και ο Φριτς.

Ήττα; Ούτε καν… Και μόνο που o Βαβρίνκα είχε αυτή την εικόνα, σχεδόν στα 41 του σε ένα Grand Slam, είναι ο απόλυτος θριαμβευτής. Όχι μόνο ως ένας πρώην πρωταθλητής που προσπαθεί να νικήσει το χρόνο. Αλλά ως ένα ζωντανό «μνημείο» επιμονής. Ένα case study του πώς να μην τα παρατάς όταν το σώμα λέει «φτάνει» και ο κόσμος σε έχει ήδη ξεγράψει. Του πώς να μένεις συνεπής στα πιστεύω σου, ακόμα κι όταν πια κανείς δεν σε… πιστεύει.